Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Θα την αλλάξουμε τη ζωή Μαρία

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στους ρομαντικούς που, κόντρα στον κυνισμό της εποχής και στο νόμο της ζούγκλας, κρατούν ακόμα ανοιχτούς τους λογαριασμούς τους με τη ζωή. Γι’ αυτούς που ακόμα εμπνέονται και στηρίζουν τη σπίθα της ελπίδας στα μάτια των παιδιών:

Barbara Marin

Φωτό: Barbara Marin

Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα. Να  το θυμάσαι Μαρία. Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ’ η ελπίδα. ’άκου θάρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς δε θα βγαίνουν στην τύχη Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές με γυρμένους απέξω Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια. Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα  κι άλλοι με νότες. Να φυλάξεις μονάχα σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις και έννοιες σαν και αυτές απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός για το μάθημα της ιστορίας. Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί. Και θαρθούνε κι άλλοι. Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά- τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο: «Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος». Θα την αλλάξουμε τη ζωή! Παρ’ όλα αυτά Μαρία.

Ποίηση: Κατερίνα Γώγου, Εν αρχή ην  ο πόνος

newagemama