Κυριακή, 7 Μαρτίου 2021

Βιβή Σκούρτη: Αναμνήσεις από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Νέων Ερμιόνης «ΛΑΣΟΣ».


Αναμνήσεις που έρχονται στο φως μέσα από τις φωτογραφίες της ζωής μας με νοσταλγία για περασμένες «χρυσές» εποχές.

Τελευταία αποκριά και τα μέλη του ΛΑΣΟΥ είμαστε σε πλήρη οργασμό, οργανώνοντας ως κορύφωση της γιορταστικής περιόδου στην τελευταία Κυριακή τη γιορτή του Καρναβαλιού, αφού είχαν προηγηθεί χοροεσπερίδα και μασκέ πάρτι. Ο πολιτισμός αποτελούσε και αποτελεί προνομιακό πεδίο του τόπου μας. 


Είναι συνδεδεμένο με  την προσφορά συλλογικής προσφοράς ανθρώπων μέσα από συλλόγους που άφησαν εποχή και έφεραν φρέσκο αεράκι στον τόπο. Για έναν τέτοιο σύλλογο θα μιλήσω με νοσταλγία, ένα σύλλογο που υπηρέτησα για μια εικοσαετία με σα από το Δ.Σ. του και μιλώ για τον Πολιτιστικού Συλλόγου Νέων (Π.Σ.Ν.Ε) «ΛΑΣΟΣ». 



Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες που παραθέτω, έρχονται ζωντανά στη μνήμη μας οι δράσεις και το έργο του, που αφορμή της αναζήτησής τους ήταν η σημερινή τοποθέτηση του Σταύρου Κούστα σε διαδικτυακή εκδήλωση με θέμα την προβολή της Ερμιόνης και των εθίμων της, οργανωμένη από τον Κωστή Σκούρτη.



Άνθρωποι νέοι ήταν η ψυχή του συλλόγου, με δύναμη, πίστη, ρομαντισμό που μέσα από το συλλογικό εγχείρημα προσέφεραν συνειδητά τη συμβολή τους στη δημόσια ζωή ως δύναμη της αλλαγής. Προσέφεραν στο πολιτιστικό γίγνεσθαι και το πέταξαν ψηλά, σε μια περίοδο που είχε ξεκινήσει η μεγαλειώδης δράση των λαϊκών κινημάτων, με θεωρητικές αναζητήσεις, ανάπτυξη απόψεων, με απογοητεύσεις και πολλές χαρές. 


Δύσκολοι καιροί, περίεργοι. Οι άνθρωποι της γενιάς μας πέρασαν ποικίλες περιδινήσεις της εποχής μας, όμως έφεραν τις ανατροπές τους με οδηγό τα όνειρά τους, το κέφι τους, την καθημερινή δουλειά και παρουσία.

Ο ΛΑΣΟΣ μακροημέρευσε και για χρόνια  υπηρετώντας ποιοτικό έργο, δημιουργώντας σοβαρό πυρήνα πολιτισμού μέσα στην πόλη, εκπαιδεύοντας τη νέα γενιά με αισθητική και πολιτική σκέψη.


Οι ίδιοι άνθρωποι του τότε, μεσήλικες πια, παραμένουν προσηλωμένοι στις πεποιθήσεις τους, έναντι στο τοπίο της επιβολής του νεοφιλελεύθερου μοντέλου του απόλυτου κέρδους, της ατομικότητας, του μεταμοντερνισμού, της κοινωνικής αδράνειας και της υγειονομικής απομόνωσης.


Εξακολουθούν να είναι σε «κίνηση», σε αναζήτηση του επαναστατικού σχεδίου εκείνης της εποχής, να αγωνιούν και να συνεισφέρουν με κάθε ευκαιρία στη δημόσια σφαίρα, κόντρα στην αδράνεια, στην παραίτηση.

Με την ελπίδα να δούμε έναν κόσμο στην απλωσιά του. Να γίνουμε οδηγοί σε νέους ορίζοντες, γιατί όχι και ουραγοί από τους νεότερους και συμπορευτές τους σαν το σημερινό εισηγητή και τους συνοδοιπόρους του;

Βιβή Σκούρτη