«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»

Γονείς σε απόλυτη φτώχεια ζητούν να αφήσουν το παιδί τους στα χωριά SOS

Της Μαριλης Μαργωμενου kathimerini

Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ' την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».

Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ' εμάς».

Ολα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες. Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.

«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει

Οι σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις για το 2011

Πηγή Έρρωσο 

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το περιοδικό Archaeology ανακοίνωσε τις 10 σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις για το 2011. Φέτος δεν υπάρχει ελληνικό ενδιαφέρον όπως την περυσινή χρονιά (δείτε εδώ, το Top 10 του 2010) μιας και το έτος αυτό έχει χαρακτηριστεί σαφέστατα από τις  πολιτικές και οικονομικές αναταραχές σε παγκόσμια κλίμακα. Η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» σε χώρες με έντονο αρχαιολογικό ενδιαφέρον (Αίγυπτος, Λιβύη κλπ.) αλλά και διάφορα τεχνολογικά επιτεύγματα που βοήθησαν τον κλάδο της αρχαιολογίας  επηρέασαν φέτος το Top 10:

      -  Ο πρώτος «άθικτος τάφος» Βίκινγκ στο Αρνταμέρτσαν της βορειοδυτικής Σκωτίας (Έρρωσο, 21/10/2011).

       - Νεολιθικό κοινοτικό κεντρικό κτίριο στο Wadi Faynan της Ιορδανίας: η ανακάλυψη ερειπίων οικοδομήματος 4.500 τ.μ. στα νότια της Ιορδανίας θα βοηθήσει στον επαναπροσδιορισμό της αρχιτεκτονικής της περιοχής σε ένα κρίσιμο σημείο της ιστορίας όπου η κοινωνία των περιπλανώμενων κυνηγών-βοσκών μετεξελίσσεται σε μια κοινωνία με μόνιμη σταθερή γεωγραφική βάση.

όλα τα χρώματα της γης

Λόγια σωστά του Δημάρχου

Του Βασίλη Γκάτσου
Αλλά υπάρχει το αλλά.....

« ….. Βρισκόμαστε σε μια λάθος απόφαση, εσείς κλείσατε τις χωματερές όμως ανοίξατε μια μεγάλη χωματερή στα Δίδυμα, ήταν συνειδητή πράξη σας, γιατί εδώ στα Δίδυμα δεν υπήρχαν ιδιοκτησίες και εξασφαλίσατε  την συναίνεση των τοπικών παραγόντων, ενώ τα «Δισκούρια» Κρανιδίου μετατράπηκαν σ΄ ένα μεγάλο οικόπεδο προς αξιοποίηση για πώληση,  σας προσκομίζω φωτογραφικό υλικό που αποδεικνύει  ότι κάποιοι ιδιώτες με ενέργειές τους έχουν μετατρέψει την ευρύτερη περιοχή στη θέση «ΔΙΣΚΟΥΡΙΑ» ως ένα «φιλέτο» προς  αξιοποίηση, με ιδιαίτερα οικονομικά υψηλά οφέλη. Η προηγούμενη Δημοτική αρχή είχε και έχει τεράστιες ευθύνες για τη λειτουργία του δεματοποιητή στη θέση «ΣΤΑΥΡΟΣ» Διδύμων, κινητοποιηθήκατε – κλείσατε τους δρόμους για να λειτουργήσει ο δεματοποιητής .....».

Ο δήμαρχος αποδέχεται κατ’ αρχήν ότι καλά κάνανε και κλείσανε οι χωματερές (εννοείται του δήμου Κρανιδίου, γιατί ο κύριος Σφυρής δεν είχε αρμοδιότητα στον δήμο Ερμιόνης). Όταν όμως κλείσανε οι χωματερές ο κύριος Καμιζής δεν ήταν στην αντιπολίτευση. Ήταν ο κύριος Λάμπρου, αν δεν κάνω λάθος. Σίγουρα με δεματοποιητή ή χωρίς αυτόν, και εφόσον δεν δημιουργήθηκε στον Δήμο Κρανιδίου οργανωμένος ΧΥΤΑ με μεμβράνες κ.λ.π., ήταν αυτονόητο ότι δημιουργείτο μια νέα χωματερή και όλα τα υπόλοιπα ήταν προσχήματα για να δημιουργηθεί. ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ. Πρόσχημα ήταν ότι ο Σταυρός

«μπελντέ KYKNOS»

Διαβάστε στο μπλογκ «Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών Ερμιόνης» το άρθρο για την «μπελντέ KYKNOS», εταιρεία γέννημα θρέμμα του νομού μας. Τέτοια πρέπει να δημιουργηθούν και στην Ερμιονίδα με τα προϊόντα της. Θα βγούνε βέβαια οι οικολογούντες και θα μιλάνε περί καπιταλισμού και περιβάλλοντος. Μα αυτούς εννοώ. Να φτιάξουν ένα τέτοιο παραγωγικό θαύμα μεταξύ τους «όλοι μαζί» όπως συχνά λένε, να είναι με διοίκηση (εθελοντική) του δικού τους σοσιαλιστικού τύπου και οράματος (γιατί το παλιό ήταν πολλαπλάσια ρυπογόνο από τον καπιταλισμό), με στελέχη άξια (εθελοντικά) να είναι πλήρως συμβατό με το περιβάλλον και να δώσει δουλειά στους ντόπιους και στην αγροτιά μας. Οι υπόλοιποι, ως καλοί καπιταλιστές, θα αγοράσουν ευχαρίστως μετοχές.

Και λίγη ιστορία για τον «μπελντέ KYKNOS», μια και τον είχαμε πάντα στο μπακάλικο του πατέρα μου:

Ήταν εξαιρετικής ποιότητας, αλλά τότε υπήρχε φτώχια πραγματική. Η νοικοκυρά ερχόταν να αγοράσει τόσο, όσο χρειαζόταν για το φαΐ που είχε είδη βάλει στα ξύλα ή στη γκαζιέρα. Δηλαδή «βάλε μου μία ή δύο κουταλιές (της σούπας) μπελντέ KYKNOS. Βάζαμε στο λαδόχαρτο και ζυγίζαμε. Η νοικοκυρά δεν το έριχνε όλο στο φαΐ. Κράταγε λίγο να αλείψει και μια φέτα ψωμί για τα παιδιά.

Έτσι τα μικρά κουτιά μπελντέ KYKNOS, είχαν μικρή κίνηση, γιατί οι πολλοί αγόραζαν χύμα με το κουτάλι. Φέρναμε λοιπόν το πεντόκιλο δοχείο του οποίου ο κυλινδρικός τενέκες ήταν εξαιρετικής αντοχής και περιζήτητος για να βγάζεις νερό απ’ το πηγάδι. Έτσι σχεδόν όλες οι μπραγκάτσες οι Ερμιονίτικες και οι τέστες οι Κρανιδιώτικες ήσαν αυτό το πεντόλικο με χερούλι από χοντρό σύρμα και στη μια άκρη λίγο μπλούμπο για να βουλιάζει εύκολα. Ήταν οι εποχές που ΟΛΑ τα υλικά συσκευασίας εύρισκαν χρήση. Και ο τενεκές πουλιόταν 5 δραχμές!

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Ενας «ΚΥΚΝΟS» 100 ετών έμαθε στους Ελληνες τα μυστικά της διατροφής.

Τοματοπολτός ΚΥΚΝΟS σε ασπρόμαυρη ελληνική ταινία αναφερόμενη στην περίοδο της κατοχής.
Αποτέλεσε την πρώτη κονσερβοποιία στην Ελλάδα. Για περισσότερα από 100 χρόνια, η «KYKNOS» αξιοποιώντας τα χαρίσματα της ελληνικής γης και του μεσογειακού κλίματος δημιουργεί προϊόντα υψηλής ποιότητας και θρεπτικής αξίας, τα οποία ακόμη και σήμερα ηγούνται της κατηγορίας τους και κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά των καταναλωτών.Η ιστορία της «KYKNOS» αρχίζει το Καλοκαίρι του 1911, όταν ακόμη υπηρετούσε ως καθηγητής Φυσικής στο Γυμνάσιο Πειραιώς, ο Μιχαήλ Μανουσάκης ο οποίος μαζί με τον αδερφό του Κωστή Μανουσάκη παρασκευάζουν στην Ασίνη Αργολίδας, τα 1.000 πρώτα κουτιά τομάτες ολόκληρες 1 Κg και σημαντικό αριθμό τοματοπολτού. Το 1914 η παραγωγή ολόκληρων τοματών και μπαμιών αυξήθηκε σε 100.000 κουτιά, με συμμετοχή στην εργασία και της οικογένειας Παπαντωνίου, η οποία είχε χρηματοδοτήσει τη μικρή βιομηχανία με 60.000 δρχ.
Το Δεκέμβριο του 1914, ενώ έχει ξεσπάσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, η εταιρεία εγκαθίσταται στο Ναύπλιο όπου βρίσκεται σήμερα και η έδρα της εταιρείας και τον Απρίλιο του 1915 συντάσσεται το καταστατικό της «Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρίας Κονσερβών», πρώτης στα Βαλκάνια, με ιδρυτές και πρώτο συμβούλιο τους: Μιχαήλ Μανουσάκη, Αθανάσιο Παπαντωνίου, Κωνσταντίνο Μανουσάκη, Βασίλειο Παπαντωνίου, Ιωάννη Δάρμο.

Στόχος τους ήταν η συντήρηση των προϊόντων της Αργολικής γης που μέχρι τότε σάπιζαν στα χωράφια. Γρήγορα, όμως η εταιρεία επεκτείνεται και σε άλλες περιοχές όπου δημιουργεί νέες εγκαταστάσεις επεξεργασίας και ξεκινά με επιτυχία τις εξαγωγές σε πολλές χώρες της Ευρώπης και τις ΗΠΑ.
Το 1960 αγοράζει το εργοστάσιο «Αργολική» που ήδη λειτουργούσε στην Αργολίδα και λίγα χρόνια αργότερα ιδρύει το τέταρτο εργοστάσιό της στην Ηλεία. Το 2002-2003, μεταφέρει την παραγωγή και το διανεμητικό της κέντρο στον τόπο παραγωγής της πρώτης ύλης, την Ηλεία και το 2006-2007 ανακαινίζει πλήρως το εργοστάσιό της, επεκτείνοντας τις κτιριακές εγκαταστάσεις και ανανεώνοντας το μηχανολογικό εξοπλισμό.

Εκατομμυριούχοι βουλευτές σε φτωχές πολιτικές

Του Κώστα Βαξεβάνη  koutipandoras
Ποιά τρόικα; Ποιό μνημόνιο; Ποιά πολιτική επιχειρηματολογία; Ξεδιάντροπος πολιτικαντισμός, με λέξεις που τις έχουν ξεφτιλίσει, πριν ξεφτιλίσουν ολόκληρο λαό. Πώς να αντιμετωπίσεις με ευπρέπεια αυτόν που δεν έχει καμία;
Στο πολιτικό προσωπικό της χώρας αναφέρομαι. Ας αφήσουμε στην άκρη αν χρειάζεται μνημόνιο, αν η τρόικα είναι κακή, ή αν το φως στην άκρη του τούνελ είναι το τραίνο της ιστορίας που έρχεται κατά πάνω μας. Ας πάμε στην ηθική των στάσεων. Αυτή την απλή ηθική που έπρεπε να είναι το αυτονόητο στοιχείο στην πολιτική και κατέληξε να είναι το ζητούμενο.
Η χώρα καταρρέει λοιπόν. Πρέπει γι’ αυτό να κοπούν συντάξεις, μισθοί, όνειρα. Την ίδια ώρα, το πολιτικό σύστημα (επιμένω στον όρο που εκφράζει διαπλοκή, ενιαία συμφέροντα και πολιτική ανικανότητα) δεν καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια για να κρατήσει τα προσχήματα.

Επιστολή προς Μπένυ από έναν καταθέτη στην Ελβετία

Ο Αλέξης είναι ένας από τους χιλιάδες Έλληνες που έχει καταθέσεις στην Ελβετία. Όταν πήρα στα χέρια μου την επιστολή ένιωσα μέσα μου έναν θυμό. Όταν αναζήτησα τους λόγους που θα ήθελα εκείνη την ώρα να έχω μπροστά μου τον Αλέξη και να τον χαστουκίζω, κατάλαβα ότι επρόκειτο για μία κρίση ζήλιας. Ήθελα να έχω κι εγώ μερικά εκατομμύρια στην φιλόξενη φωλιά ενός ελβετικού τραπεζικού λογαριασμού. Ύστερα ησύχασα. Σκέφτηκα: Μην πτοείσαι, Θανάση! Ποτέ δεν είναι αργά!

Κατ΄ αρχάς δεν πιστεύω ότι είναι παράνομο να έχει κανείς τα χρήματά του στην Ελβετία. Το θέμα είναι να μπορεί να αποδείξει ότι καλώς έχει τα χρήματα που έχει και όχι που τα έχει. Από εκεί και πέρα, είναι ένα γενικότερο θέμα συζήτησης γιατί να έχει κανείς τα χρήματά του στην Λοζάνη και όχι στην Κοζάνη.

Δημοσιεύω την επιστολή του Αλέξη, επειδή αυτή μπορεί να αποτελέσει μία καλή αφορμή για συζήτηση. Ο Αλέξης, λοιπόν, απευθύνεται προς τον κ. Βενιζέλο.Πηγή:www.capital.gr 

«Κύριε Βενιζέλο. Αναφορικά με τη συνεχιζόμενη συζήτηση περί καταθέσεων Ελλήνων στην  Ελβετία και γενικότερα στο  εξωτερικό και ως ένας τέτοιος καταθέτης έχω να παρατηρήσω τα εξής.

- Πιστεύετε πραγματικά ότι αυτός που έχει μη νόμιμο χρήμα στο

Ένα αλφαβητάρι με ευχές για το 2012, απο τον Ερμιονικό Σύνδεσμο

«Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη...»

Ο αξεπέραστος στίχος του Διονυσίου Σολωμού από τους «Ελεύθερους πολιορκημένους», “συνοδεύει” τη φετινή εορταστική κάρτα του Συνδέσμου μας που είναι αφιερωμένη στη φύση της πατρίδας μας.                                       

Η γη της, ο ουρανός και η θάλασσα, τα λουλούδια και τα πουλιά σε όλες τις εποχές του χρόνου, αποτυπωμένα, μοναδικά, από την ευαίσθητη ματιά και το φωτογραφικό φακό της καλής μας φίλης Ρίνας Λουμουσιώτη.

Από τις πολυάριθμες φωτογραφίες που μας εμπιστεύτηκε, με δυσκολία, επιλέξαμε εικοσιτέσσερις. Εικοσιτέσσερις όσα και τα γράμματα του αλφάβητου. Κάθε εικόνα κι ένα γράμμα. Κάθε γράμμα και μια ευχή!

Σ’ ευχαριστούμε Ρίνα!

Καλές γιορτές σε όλους!

Από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ερμιονικού Συνδέσμου

"Έφυγε" η "ξυπόλητη ντίβα"

Η Σεζάρια Εβόρα, η διάσημη "ξυπόλητη ντίβα", "έφυγε" από τη ζωή σήμερα σε ηλικία 70 χρονών στην πατρίδα της, το Πράσινο Ακρωτήρι.

Η Σεζάρια Εβόρα είχε σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά της και είχε χειρουργηθεί πρόσφατα ενώ από χθες νοσηλευόταν στην εντατική σε κρίσιμη κατάσταση. Τον Σεπτέμβρη είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση καθώς, όπως είχε πει, αισθανόταν πολύ εξαντλημένη.

Η διάσημη τραγουδίστρια επισκεπτόταν πολύ συχνά τη χώρα μας, για συναυλίες, ενώ τραγουδούσε ξυπόλητη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα δεινά και τη φτώχεια της πατρίδας της.

Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1941 και παρά την καταπληκτική φωνή της, έγινε διεθνώς διάσημη μετά τα 50 της, όταν κατά τη διάρκεια συναυλίας στη Λισαβόνα, τυχαία την άκουσε ένας πολύ γνωστός παραγωγός, ο οποίος ενθουσιάστηκε μαζί της και της άνοιξε τον... δρόμο.

Το Blog του Συλλόγου Γονέων Δημοτικού & Νηπιαγωγείου Θερμησίας

http://thermisiaargolida.blogspot.com/

Καλοτάξιδο!!

Χριστούγεννα. Μια βόλτα στους δρόμους της Αθήνας

Athens, Christmas 2011 from www.aformi.gr on Vimeo.

Τις φωτογραφίες τις τράβηξα τις προηγούμενες τρεις-τέσσερις μέρες, τυχαία, σουλατσάροντας στους δρόμους της Αθήνας.

Στους δρόμους η κατάθλιψη περισσεύει. Άνθρωποι σκυθρωποί, αγχωμένοι, άνεργοι, άστεγοι, ζητιάνοι. Εγκλωβισμένοι μετανάστες, σε μια χώρα που δουλειά δεν μπορεί να τους προσφέρει αλλά, παρ’ όλ’ αυτά, τους κρατά φυλακισμένους στο εσωτερικό της όπου ο ρατσισμός (κρατικός και παρακρατικός) καλά κρατεί.Αλλά και οι Έλληνες εργαζόμενοι εγκλωβισμένοι μετανάστες αισθάνονται. Μετανάστες και ιθαγενείς εργαζόμενοι έχουν μετατραπεί σε ένα διεθνές πείραμα. Τη μετατροπή όλων των εργαζομένων μιας ανεπτυγμένης καπιταλιστικά χώρας σε προλετάριους τριτοκοσμικής χώρας. Η Ελλάδα δείχνει, απλά, το μέλλον και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Μια βόλτα στους δρόμους της Αθήνας αρκεί για να τα δεις όλα. Να αισθανθείς το φόβο ότι ο επόμενος άστεγος μπορεί να είσαι εσύ, ο γείτονάς σου, κάποιος δίπλα σου. Να αισθανθείς το φόβο αλλά και το θυμό. Θυμό που ψάχνει τρόπους έκφρασης. Ο συνδυασμός μιας αδίστακτης άρχουσας τάξης που ζητά ολοένα και περισσότερα και ενός κόσμου της εργασίας που κινδυνεύει να χάσει ((ή ήδη έχει χάσει) τα πάντα οδηγεί σ’ ένα μόνο συμπέρασμα: θα χυθεί αίμα. Έτσι και αλλιώς, ήδη χύνεται αίμα -μια βόλτα στους δρόμους της Αθήνας το επιβεβαιώνει.

Αλλά……θα έχω αρκετές ευκαιρίες να καταγράψω φωτογραφικά τους ανθρώπους της Αθήνας. Εδώ και μερικές μέρες ανήκω στην πλειοψηφία:

Είμαι άνεργος.

Άγγελος Καλοδούκας

.aformi. 

Για ένα πέταγμα

Ένα χειροποίητο παιδικό  παιχνίδι, από έναν παππού, στον κάμπο της Ερμιόνης.

Ένα αεροπλάνο για  χαμηλές πτήσεις, λίγο πιο πάνω από τις κότες και τα κουνέλια..

Για ένα πέταγμα ψυχής, με τόσο απλά υλικά..

Ρίνα Λουμουσιώτη