Τι θέλαμε και βγήκαμε ...... μόλις έγερνε ο Ήλιος;
Από
Μαντράκια μέχρι Κουλούρι αναγκαστήκαμε να μπούμε (κρυφτούμε) ανάμεσα
στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα 6 φορές. Έ! Μικρό το κακό. Φτάνοντας στα
σκαλοπάτια, μια ζούγκλα. Στο δεξιό χέρσο κατεβαίνοντας, απότιστοι,
ακλάδευτοι θάμνοι (καρφίτσες το όνομα του φυτού που σημειωτέον γίνεται
και δέντρο όταν κλαδευτεί) και αγκάθια - το προσφιλές ξενικό είδος!), ανάμεσα σε ξερά χόρτα. Θλίψη της θλίψεως.
Από αριστερά προς τα βράχια αγκάθια ξενικά μέχρι κάτω την άμμο και μια φλούδα βραχισμού γύρω στα 100 κιλά έτοιμη να αποσπαστεί.
Κάτω
η αμμουδιά που περιορίζεται πλέον από τα τεράστια βράχια που έπεσαν (τα
ρίξαμε ως επικίνδυνα) και έμειναν στη θάλασσα, ανύμπορα μόνα τους να
απομακρυνθούν. Και τα υπολοιπα βράχια δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη, γιατί το
κάτω κιτρινωπό μαλακό στρώμα θρυμματιζεται εύκολα. Πριν 60 χρόνια ήταν
περί το μισό μέτρο προς τη μεριά της θάλασσας. Μια μελέτη από ειδικούς δεν βλάπτει.
Δεξιά τα βραχάκια τα λεία για ηλιοθεραπεία, αλλά γύρω τους πυκνά πυκνά τα ξενικά αγκάθια, ακόμη και φραγκόσυκα!. Κανένα άλλο μέρος της Ελλάδας δεν αγάπησε τόσο παθιασμένα τα ξενικά αγκάθια.
Τα
ρούχα τα βάζεις πλέον στα τσιμεντένια σκαλοπάτια, γιατί αν τα βάλεις
στην μικρή αμμουδιά, ένα κότερο μεγάλο και το κύμα θα στα πάρει.
Τι μας ήρθε να κοιτάξουμε ψηλά στα βράχια! Κρέμονται απειλητικά ξενικά αγκάθια που δεν ξέρεις πότε θα πάρουν την κατηφόρα.
Η θάλασσα όπως πάντα, η ωραία θάλασσα του Μπιστιού της Παλιάς αρχοντικής Ερμιόνης με τον απαράμιλλο ορίζοντά της.
Βράδιασε.
Κάναμε το λάθος να πάρουμε τον παραλιακό δρόμο, αντί να χωθούμε αμέσως
στους εσωτερικούς δρόμους. Θάλαμε να απολαύσουμε Μαντράκια Μπάϊ Νάϊτ!
