Δηλαδή της ναυτοσύνης μας, των ψαράδων και ναυτικών μας, των παιδικών χρόνων αναρίθμητων γενεών Ερμιονιτών, των αναμνήσεων. Γίνανε ... τσιμέντο πλέον τα Μαντράκια και να δούμε τώρα προς τα πού θα επεκταθεί το τσιμέντο προς δόξαν του "πολιτιζμού" της αξιοποίησης και της οικονομίας (΄ποιας οικονομίας!). Δηλαδή πλέον ο επισκέπτης θα πατάει συνέχεια σε τσιμέντο, πάνε οι πέτρες και τα χώματα, και εντυπωσιασμένος θα το διαλαλεί σε όλη την Ευρώπη!
Βέβαια εκεί που έφτασε η κατάσταση (που την έφτασε το Λιμενικό Ταμείο από αρχές δεκαετίας 1960 μέχρι σήμερα), δεν είχε και άλλη λύση.
Όταν τα Μαντράκια μπαζώθηκαν και απέκτησαν κρηπίδωμα, οι ψαράδες συνέχισαν να διεκδικούν τον χώρο τους. Έβγαζαν τα σκάφη όπως παλιά στη στεριά και οι γλίστρες ήταν απαραίτητο εργαλείο. Τελικά οι ψαράδες εκδιώχθηκαν, μπαζώθηκε η γλίστρα του Λούη και έμεινε αυτή της κυρά Φανιώς για να τραβάει κανείς τη βάρκα του μόνο για λίγες μέρες. Τελικά απαγορεύτηκε και αυτό, όπως και το άραγμα των ψαράδων, με προτελευταίο τον Ταξιάρχη και τελευταίο τον Κωνσταντή. Η γλίστρα λοιπόν ήταν άχρηστη, και η ύπαρξή της αιτιολογείτο πλέον "δια λόγους ασφαλείας": Αν ένα καΐκι κινδύνευε θα το έριχνε ο τιμονιέρης στη γλίστρα! Ο αείμνηστος Γεώργιος Νοταράς είχε επισημάνει ότι μόνο βλάκας θα έριχνε το σκάφος του στη γλίστρα για να το σώσει. Θα το οδηγούσε στην αμμουδιά, στους όρμους μας, όπου ήταν πιο κοντά.
