17 Νοεμβρίου

 

17 Νοεμβρίου

Βαριά σιωπή διάτρητη απ΄τους πυροβολισμούς, πικρή πολιτεία,  

αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι, 

ποιός θα πει περιμένω μέσα απ' το μέσα μαύρο. 

Μικροί σχοινοβάτες με τα μεγάλα παπούτσια μ΄έναν επίδεσμο φωτιά στο κούτελο,

κόκκινο σύρμα, κόκκινο πουλί και το μοναχικό σκυλί στ΄ αποκλεισμένα προάστια

ενώ χαράζει η χλωμότερη μέρα πίσω απ΄τα καπνισμένα αγάλματα 

κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη στις λεωφόρους

πάνω απ΄τα τανκς  μέσα στους σκόρπιους  πυροβολισμούς.

Πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε; Πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;

| Γιάννης Ρίτσος | Ημερολόγιο μιας εβδομάδας | Ποιήματα, τόμος Ζ | εκδόσεις Κέδρος |

| Artwork: Κώστας Μαλάμος

Από Βιβλιοπωλείο Μικρό Καράβι  |

Σαν σημερα...

 

                                                         Δημήτρης Λιαντίνης | liantinis.org

Η ημέρα που ο Δημήτρης Λιαντίνης αποφάσισε να «αναμετρηθεί» με τον θάνατο

Στις 27 Μαΐου 1998 ο καθηγητής Δημήτρης Λιαντίνης μπήκε για τελευταία φορά στην τάξη του. «Θα πούμε τα στερνά μας λόγια σήμερα», είπε στους σπουδαστές του Μαράσλειου Διδασκαλείου. Στη συνέχεια άφησε εκείνους να αποφασίσουν για το θέμα συζήτησης. Εκείνοι αναρωτήθηκαν αν εννοούσε θέμα για τις επικείμενες εξετάσεις αλλά εκείνος απάντησε:

«Όχι για τις εξετάσεις. Θα 'ρθείτε τυπικά, την άλλη Τετάρτη, που σας έχουν βάλει, δε θα διαβάσετε τίποτα, θα κάνετε περισυλλογή το προηγούμενο βράδυ με μία ωραία βόλτα. Όσοι είναι καλά προετοιμασμένοι δε χρειάζεται να διαβάσουν το τελευταίο βράδυ. Εγώ δε διάβαζα ποτέ. Έκανα αποσυμπίεση. Θα σας πω κάτι μυστικό αλλά μην το πείτε. Σας έχω βαθμολογήσει κιόλας», τους είπε.

Περισσότερα:https://www.reader.gr 

Κοινοποίηση : Τζένη Ντεστάκου

... Όταν θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν,

 

«Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» θα λένε

για σας. Έτσι θαυμάσιος θάναι ο έπαινός σας...

___________

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης - "Υπέρ της Αχαϊκής Συμπολιτείας πολεμήσαντες"

ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Αναδημοσίευση 

ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Στις 14 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας πανηγυρίζει την Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, τη μοναδική Δεσποτική γιορτή του φθινοπώρου.  Είναι παγκόσμια, γιατί γιορτάζεται την ίδια μέρα απ’ όλους τους χριστιανούς της γης. 

Ο συναξαριστής διηγείται ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε βάλει σκοπό της ζωής του να ανακαλύψει τον Σταυρό πάνω στον οποίο μαρτύρησε ο Χριστός. Έστειλε, λοιπόν, την μητέρα του, την αγία Ελένη, στα Ιεροσόλυμα με σκοπό να βρει το αιώνιο σύμβολο του Χριστιανισμού. Εκείνη με θαυματουργό τρόπο ξεχώρισε το μαρτυρικό ξύλο από τους άλλους σταυρούς, ενώ η είδηση της εύρεσής Tου, τον Μάιο του 325, περιέτρεξε όλη την επικράτεια. Στο σημείο εκείνο του Γολγοθά κτίστηκε ο περικαλλής ναός της Αναστάσεως, όπου ο τότε πατριάρχης των Ιεροσολύμων, Μακάριος, ύψωσε τον Τίμιο Σταυρό στις 14 Σεπτεμβρίου του 325, ημέρα των εγκαινίων του ναού. Το γεγονός αυτό γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας.

Πολλές είναι οι παραδόσεις σχετικά με την εύρεση του Σταυρού. Σύμφωνα με μια από αυτές η Αγία Ελένη ξεχώρισε τον Σταυρό του Χριστού ανάμεσα στους άλλους από τον μυρωδάτο βασιλικό, που είχε φυτρώσει στη θέση που βρισκόταν.

Αργότερα, το 614 μ.Χ., οι Πέρσες επέδραμον στα Ιεροσόλυμα και πήραν τον Τίμιο Σταυρό. Ύστερα από 14 χρόνια ο αυτοκράτορας Ηράκλειος εκστράτευσε εναντίον των Περσών, τους κατενίκησε και τον πήρε πίσω. Στη συνέχεια τον έφερε στα Ιεροσόλυμα κι εκεί ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε ξανά στις 14 Σεπτεμβρίου του 628.

Ενδεχομένως αύριο να ’ρθει.

 HIROSHIMA

HIROSHIMA

Par la colombe et l'olivier
Par la détresse du prisonnier
Par l'enfant qui n'y est pour rien
Peut-être viendra-t-elle demain

Avec les mots de tous les jours
Avec les gestes de l'amour
Avec la
peur, avec la faim
Peut-être viendra-t-elle demain

Par tous ceux qui sont déjà morts
Par tous ceux qui vivent encore
Par ceux qui voudraient vivre enfin
Peut-être viendra-t-elle demain

Avec les faibles, avec les forts
Avec tous ceux qui sont d'a
ccord
Ne seraient-ils que quelques-uns
Peut-être viendra-t-elle demain

Par tous les rêves piétinés
Par l'espérance abandonnée
À Hiroshima, ou plus loin
Peut-être viendra-t-elle demain
La Paix ! 

79 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΤΑΙΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ

[6 Αυγούστου 1945]

------------------------------------

(πρόταση-ανάρτηση: A. Aθανασσίου) 

στίχοι-μουσικη: Ζωρζ Μουστακί

ΧΙΡΟΣΙΜΑ

Απ’ την ελαία κι από την περιστερά 

Από του αιχμαλώτου την απελπισιά

Από την αθωότητα την παιδική

Ενδεχομένως αύριο να ’ρθει.

Με λόγια απλά και καθημερινά

Με της αγάπης την αγνή αγκαλιά 

Μαζί με το φόβο μαζί με την πείνα

Ενδεχομένως αύριο να ’ρθει.

Απ’ όλους αυτούς που ’χουν χαθεί

Απ’ όλους αυτούς που ακόμα ζουν

Και απ’ όσους θα ’θελαν να ζήσουν

Ενδεχομένως αύριο να ’ρθει.

Με τον αδύναμο και με τον ισχυρό

Με όλους αυτούς που συμφωνούν,

Έστω και αν είναι λιγοστοί, 

Ενδεχομένως αύριο να ’ρθει.

Από τα όνειρα τα ποδοπατημένα

Την προσδοκία που ’χει εγκαταλειφθεί 

Στη Χιροσίμα ή λίγο πιο πέρα

Ενδεχομένως αύριο να ’ρθει.

Η Ειρήνη!

Έλλη Βασιλάκη 

Σαν σήμερα, πριν 30 χρόνια, έφυγε από τη ζωή.

 

Είμαι γέννημα δύο ανθρώπων

που δε συνεργάστηκαν ποτέ,

εκτός από τη στιγμή

που αποφάσισαν την κατασκευή μου.

Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου 

χιλιάδες αντιθέσεις 

και όλες τις δυσκολίες του Θεού.

Από την Ξάνθη 

με έφεραν το 1931 στην Αθήνα,

απ' όπου έλαβα την Αττική Παιδεία,

όταν υπήρχε ακόμα στον τόπο μας

και Αττική και Παιδεία.

''Η Τέταρτη Τάξη'' (il Quarto Stato)

 

Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες των εργατών.

''Η Τέταρτη Τάξη'' (il Quarto Stato)

Ο εμβληματικός πίνακας του Giuseppe Pellizza da Volpedo Τζουζέπε Πελίτσα ντα Βολπέντο από το 2022 βρίσκεται στην Galleria d'Arte Moderna di Milano – GAM

Η σκηνή διαδραματίζεται σε μια πλατεία της γενέθλιας πόλης του ζωγράφου, φιλοτεχνήθηκε μεταξύ του 1898-1901 και για πρώτη φορά στην ιστορία της ιταλικής τέχνης, ένας ζωγράφος επιλέγει να αναπαραστήσει την άνοδο του εργατικού κινήματος.

Ένα ποτάμι ανθρώπων που προχωρά προς το μέλλον....

ΠΗΓΗ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Ο ματωμένος Μάρτιος των γυναικών

Δεν είναι η γιορτή της γυναίκας ημέρα για λουδουδάκια, σοκολατάκια και συνάξεις γυναικοπαρεών για καλοπέραση. 

Είναι μια εργατική πρωτομαγιά που προηγήθηκε της γνωστής, διότι αν και οι γυναίκες ανήκαν στο ανθρώπινο είδος, επί αιώνες εργαζόταν πολλές φορές διπλάσια από ό,τι το "ισχυρό φύλο". 

Τα δικαιώματά τους ως ανθρώπινο είδος τα κατέκτησαν μετά από πολλά εργατικά "ατυχήματα", πολύ ξύλο και απίστευτη διαπόμπευση τόσο από την κοινωνία των ανδρών όσο και από το οικείο τους περιβάλλον. Ενώ τα πρώτα συνδικάτα στο Σικάγο εξεγέρθηκαν υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων τους το Μάιο 1886, η πρώτη διαμαρτυρία εργατριών για τις άθλιες συνθήκες εργασίας τους στα κλωστοϋφαντουργεία της Αμερικής έγιναν 10 χρόνια νωρίτερα, το Μάρτιο του 1857. 

Πριν λοιπόν, αρχίσουν τα "χρόνια πολλά" και οι ηλεκτρονικές καρδούλες να στέλνονται σε γυναίκες που ούτε καν γνωρίζουν τι αντιπροσωπεύει η 8η Μαρτίου, καλό θα είναι να διαβάσουν σελίδες ιστορίας του γυναικείου κινήματος.  

Μία από αυτές είναι η ακόλουθη που δεν είναι ροζ αλλά κατακόκκινη όπως και το αίμα που έχυσαν για ένα κομμάτι ψωμί οι προγιαγιάδες όλων των γυναικών του κόσμου για να μην διανοηθεί κανείς ότι τις εγγόνες τους θα τις μεταχειρίζονται μόνο ως άξιες για ένα μπουκέτο λουλούδια σαν να είναι πραγματικά οι ασθενείς του ανθρώπινου είδους.

Μόνο όταν το ανθρώπινο μάτι βλέπει την φρίκη τότε αρχίζει η συνείδηση να αναζητά το δίκαιο. 

Ωραία παιδιά, με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια

Αθήνα 16 Νοεμβρίου 1973

Ωραία παιδιά, με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια.
Ωραία παιδιά, δικά μας, με τη μεγάλη θλίψη των αντρείων,
Αψήφιστοι, όρθιοι στα προπύλαια, στον πέτρινο αέρα,
Έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι, πως μεγαλώνει
το μπόι, το βήμα και η παλάμη του ανθρώπου;

Αθήνα 17 Νοεμβρίου

Βαριά σιωπή, διάτρητη απ' τους πυροβολισμούς,
πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι -
ποιος θα πει: περιμένω απ' το μέσα μαύρο;
Μικροί σκοινοβάτες με τα μεγάλα παπούτσια
μ' έναν επίδεσμο φωτιά στο κούτελο,
κόκκινο σύρμα, κόκκινο πουλί,
και το μοναχικό σκυλί στ' αποκλεισμένα προάστια
ενώ χαράζει η χλωμότερη μέρα πίσω
απ' τα καπνισμένα αγάλματα
κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη
στις λεωφόρους.
Πάνω απ' τα τανκς, μέσα στους σκόρπιους πυροβολισμούς
πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;

Γιάννης Ρίτσος

Ο πίνακας είναι του ζωγράφου Κώστα Μαλάμου.

Η πρώτη Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα. Του Γιάννη Λακούτση

Η πρώτη Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Του Γιάννη Λακούτση

Σε  ανάμνηση της εξέγερσης, των εργατών του Σικάγου, την Πρωτομαγιά του 1886, η οποία είχε τραγική κατάληξη με θύματα και τιμωρία των υποκινητών της εξέγερσης, καθιερώθηκε η Πρωτομαγιά σαν παγκόσμια μέρα διεθνούς διαμαρτυρίας της εργατικής τάξης. Την απόφαση αυτή πήρε η ιδρυτική συνέλευση της Β’ Διεθνούς, που πραγματοποιήθηκε στις 14/7/1889 στο Παρίσι και στην οποία μετείχαν 391 αντιπρόσωποι συνδικάτων από 20 χώρες. Την Ελλάδα εκπροσωπούσε ο Ιθακήσιος ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού «Άρδην» (1885), Πλάτων Δρακούλης. Δύο χρόνια μετά ο σοσιαλιστής-φοιτητής του Πολυτεχνείου Σταύρος Καλλέργης, την Πρωτομαγιά του 1891, θα ιδρύσει τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο και θα εκδώσει την εφημερίδα «Σοσιαλιστής». Την πρώτη Μαΐου η Συνέλευση των Σοσιαλιστών,  θα διοργανώσει τον πρώτο εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς, στην Ελλάδα. 

8 Μαρτίου, οι γυναίκες γιορτάζουν και θυμούνται

Οι γυναίκες «γιορτάζουν» και θυμούνται ότι στις 8 Μάρτη 1857 οι ράφτρες και υφάντρες της Ν. Υόρκης βγήκαν δυναμικά στους δρόμους να διεκδικήσουν ανθρώπινους όρους εργασίας και καλύτερο μεροκάματο, βροντοφωνάζοντας το πρώτο οργανωμένο όχι στον αυταρχισμό και την εκμετάλλευση. Ο ξεσηκωμός αυτός στάθηκε ορόσημο και αφετηρία αγώνων των γυναικών όλου του κόσμου, για ισοτιμία, συμμετοχή στην παραγωγή, κοινωνική καταξίωση, για το δικαίωμα να έχουν λόγο στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή και το μέλλον τους.

Τι έγραψε η ιστορία

  Στις 8 Μαρτίου του 1857, οι γυναίκες που εργάζονταν σε βιοτεχνίες ενδυμάτων στην Νέα Υόρκη, απείργησαν ζητώντας καλύτερες συνθήκες και λιγότερες ώρες εργασίας. Η απεργία διαλύθηκε με βίαια μέσα από την αστυνομία της πόλεως. Το γυναικείο εργατικό κίνημα είχε μόλις γεννηθεί. Ένας σκληρός

19η ΜΑΪΟΥ: ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Σκίτσο Χρήστου Παπανίκου

Τζένη Ντεστάκου

Με λένε Μάνο Χατζιδάκι και γεννήθηκα στις 23 Οκτωβρίου

Με λένε Μάνο Χατζιδάκι και γεννήθηκα στις 23 Οκτωβρίου του 1925, στην Ξάνθη.
Είμαι ο Λαχειοπώλης τ’ ουρανού και μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δε θά ‘ναι δυνατόν κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό που λεν ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.
Σκορπίστε τα λαχεία σας όπου μπορέσετε κι όπου βρείτε, μην τ’ αφήσετε κέρδος για τους πολλούς. Για να μας φοβούνται. Εμάς τους ποιητές, εμάς που τα χέρια μας την ώρα του ύπνου ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και που μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη μορφή του Λαχειοπώλη τ’ ουρανού.

Photo: © αρχείο Mάνου Χατζιδάκι
Manos Hadjidakis

σαν σήμερα 22 Σεπτεμβρίου

Δημήτρης Τριάντος 
σαν σήμερα 22 Σεπτεμβρίου, η δεύτερη φορά που σε ένα φέρετρο ακουμπούσε όλη η Ελλάδα, η πρώτη το 43 εν μέσω Κατοχής στην κηδεία του Παλαμά, τώρα το 71 εν μέσω δικτατορίας στην κηδεία του Σεφέρη, η σορός του σε δημόσιο προσκύνημα στην Mεταμόρφωση του Σωτήρος στην οδό Κυδαθηναίων στην Πλάκα εκεί που παντρεύτηκε την Μάρω, πάνδημη η κηδεία, ο κόσμος ηλικιακά μισός-μισός, πάρα πολλοί πρωτάρηδες, έπαιρναν το βάπτισμα του πυρός σε μια μαζική εκδήλωση, όσες δεκαετίες και να περάσουν θα λένε περήφανα « ήμουν και εγώ εκεί».
Αφηγείται ο Μίκης: Ο Γ. Ρίτσος το θεωρούσε ιεροσυλία να έμπαιναν σε λαϊκά κέντρα ο «Επιτάφιος», τα «άγια των αγίων» , το στοιχείο που απώθησε περισσότερο , τόσο αυτόν όσο και τον

Μητέρες φιλότεκνες – Ηρώων μάνες

Σαν σήμερα…

Μητέρες φιλότεκνες – Ηρώων μάνες

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Στις 30 Ιανουαρίου 1883 δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Νέα Εφημερίς» η είδηση του θανάτου, προ μιας εβδομάδος στο Ναύπλιο, της Σταμάτας Βασιλείου, το γένος Ζέρβα από το Κρανίδι.

Η εκλιπούσα ήταν σύζυγος του Αναγνώστη - Δημητρίου Βασιλείου, «ενός εκ των ανδρείων αγωνιστών της Επαναστάσεως, αριστεύσαντα κατά την πολιορκίαν του Παλαμηδίου, δις γενόμενος Δήμαρχος Κρανιδίου».¹

Άνδρας φιλόθρησκος ο Δ.Β., χειροθετήθηκε σε αναγνώστη, ένα από τα κατώτερα αξιώματα του κλήρου, αλλάζοντας στη συνέχεια το όνομά του από Δημήτριος σε Αναγνώστη. Γράφτηκε ότι με τη Σταματίνα απέκτησαν δεκαοκτώ παιδιά! Θανόντος του συζύγου της, το 1846, η «φιλότεκνη» μάνα ανέθρεψε μόνη με πολλή αγάπη τους οκτώ ανήλικους γιους και τους σπούδασε όλους με τεράστιους κόπους και θυσίες. Αυτοί ήταν:

Ο Αναστάσιος, στρατιωτικός γιατρός/ο Ιωάννης, στρατιωτικός γιατρός/ο Βασίλειος, γιατρός/ο Αντώνιος, εφέτης/ο Κωνσταντίνος, αξιωματικός/ο Νικόλαος, δικηγόρος και συμβολαιογράφος/ο Ανδρέας, νομικός, βουλευτής και νομάρχης/ο Κυριάκος, ανώτερος υπάλληλος των σιδηροδρόμων.

Στις 17 Ιανουαρίου 1867, ανήμερα του Αγίου Αντωνίου, έπεσε «εις Καμαριώτην Κρήτης» ο υπίατρος του Ελληνικού Στρατού, Ιωάννης Α. Βασιλείου, δευτερότοκος γιος της οικογένειας, «ο Νεομάρτυς της Πατρίδος», όπως τον αποκάλεσαν τότε οι εφημερίδες των Αθηνών.²

Κορνήλιος Καστοριάδης, έφυγε σαν σήμερα

Κορνήλιος Καστοριάδης, έφυγε σαν σήμερα, στις 26 Δεκεμβρίου 1997.

Ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

Γουστάβος Άιφελ

Ο Γουστάβος Άιφελ (Alexandre Gustave Eiffel, πραγματικό επώνυμο: Bönickhausen, 15 Δεκεμβρίου 1832 - 27 Δεκεμβρίου 1923), ήταν Γάλλος μηχανικός, αρχιτέκτονας και μασόνος. Γεννήθηκε στη Ντιζόν και έγινε γνωστός χτίζοντας γέφυρες. Ο Άιφελ ήταν διάσημος από τα μεγαλοφυή του σχέδια και την άριστη τεχνογνωσία του στις σιδηροκατασκευές. Κάποτε είχε δηλώσει ότι ο διάσημος πύργος του «πήρε το σχήμα του από τον ίδιο τον άνεμο». Το 1890 επικεντρώθηκε στη μελέτη της αεροδυναμικής και διατήρησε ένα γραφείο μέσα στον πύργο έως το θάνατό του. Το 1889, όταν ανεγέρθηκε ο Πύργος του Άιφελ, βραβεύτηκε για το επίτευγμά του με το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...

Με αφορμή την επέτειο των 119 χρόνων από τον θάνατο του Γεωργίου Ιω. Μίληση (5-12-1898), ακολουθεί μία ακόμα αναφορά μας στον επιφανή πολιτικό της Ερμιονίδας.

Γιάννης Σπετσιώτης – Τζένη Ντεστάκου

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΩΑΝ. ΜΙΛΗΣΗΣ

(1824 - 1898)

Στο επετειακό μνημόσυνο των 119 χρόνων από τον θάνατο του Γεωργίου Ι. Μίληση, επιφανούς πολιτικού άνδρα της Ερμιονίδας, θα αναφερθούμε σε δύο «ντοκουμέντα» που ανακαλύψαμε κατά την διάρκεια των ερευνών μας στους φακέλους των Γενικών Αρχείων του Κράτους. 

Πρόκειται για δύο ιδιόγραφα ολιγόλεξα σημειώματα, άριστα διατηρημένα, με τα οποία ο Γεώργιος Ι. Μίλησης ζητούσε από τους τότε αρμοδίους τον διορισμό δύο εκπαιδευτικών στα Δημοτικά Σχολεία Ερμιόνης και Κρανιδίου. Το πρώτο αφορά τον δημοδιδάσκαλο Ιωάννη Παπαγεωργίου και τον διορισμό του στο Δημοτικό Σχολείο Αρρένων Ερμιόνης. Είναι γραμμένο με μπλε χρώμα σ’ ένα μικρό τετράγωνο χαρτί, το καλοκαίρι του 1893 (φωτό). 

Το δεύτερο αναφέρεται στη δημοδιδασκάλισσα Δέσποινα Οικονόμου και συγκεκριμένα στον διορισμό της «εις το εν Κρανιδίω Σχολείον των Θηλέων».  Είναι γραμμένο με πένα και μελάνι σε χαρτί μικρού μπλοκ, το καλοκαίρι του 1895. Οι προαναφερόμενοι, όπως διαπιστώσαμε από την έρευνά μας, ευνοήθηκαν από την παρέμβασή του, αν και ο Μίλησης είχε αποχωρήσει κατά τους χρόνους εκείνους από την πολιτική σκηνή του τόπου. Εμείς ανακαλύπτοντας τον …θησαυρό, «τα τυχερά των κόπων μας», αστειευτήκαμε και γελάσαμε με την καρδιά μας. 

Φανταστήκαμε τους ενδιαφερομένους να χτυπούν με συστολή την αυλόπορτα του γηραιού πολιτικού. Την οικονόμο να τους καλωσορίζει και να τους οδηγεί στο σαλόνι του σπιτιού, όπου με αγωνία αναμένουν τον …σωτήρα τους. Όταν εκείνος παρουσιάζεται σκύβουν, του φιλούν το χέρι και με απέραντο σεβασμό που τον μαρτυρεί η γλώσσα του σώματος, με τρεμάμενα λόγια ζητούν την παρέμβασή του στο προσωπικό τους θέμα. Εκείνος τους ακούει προσεχτικά και κουνώντας το κεφάλι του συγκαταβατικά αποχαιρετώντας τους, τους λέει:         - Πηγαίνετε στο καλό και όλα θα τακτοποιηθούν…. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, σχολιάσαμε γελώντας. 

Σαν σήμερα, όμως, το πρωί της 5^ης Δεκεμβρίου του 1791, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 35 χρόνων, μετά από πολύμηνη ασθένεια, «το παιδί θαύμα της Μουσικής», ο Β. Α. Μότσαρτ. Από το τιτάνιο έργο του, «ανέκτιμητο κειμήλιο του ανθρωπίνου πνεύματος», διαλέγουμε και σας προτείνουμε να ακούσετε τον υπέροχο ύμνο που συνέθεσε λίγους μήνες πριν πεθάνει  «Ave venum corpus!» (Χαίρε σώμα αληθινό!) με στίχους υπέροχους και μουσική χαλαρωτική σαν από παιδικό νανούρισμα παρμένη!  

Με λένε Μάνο Χατζιδάκι

Με λένε Μάνο Χατζιδάκι και γεννήθηκα στις 23 Οκτωβρίου του 1925, στην Ξάνθη.
Είμαι ο Λαχειοπώλης τ’ ουρανού και μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δε θά ‘ναι δυνατόν κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό που λεν ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.
Σκορπίστε τα λαχεία σας όπου μπορέσετε κι όπου βρείτε, μην τ’ αφήσετε κέρδος για τους πολλούς. Για να μας φοβούνται. Εμάς τους ποιητές, εμάς που τα χέρια μας την ώρα του ύπνου ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και που μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη μορφή του Λαχειοπώλη τ’ ουρανού.

Photo: © αρχείο Mάνου Χατζιδάκι

19 Αυγούστου 1936: Η εκτέλεση του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Ήταν 19 Αυγούστου του 1936 όταν ο ποιητής Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα έπεσε νεκρός από τα πυρά των στρατιωτών του Φράνκο. Δύο ημέρες πριν οι φαλαγγίτες τον συνέλαβαν στη Γρανάδα. Το πρωί της 19ης τον πυροβόλησαν στο Βιθνάρ. Έτσι έκλεισε ο σύντομος κύκλος της ζωής ενός εκ των μεγαλύτερων ποιητών του αιώνα μας.

Γεννήθηκε το 1898 στην Ανδαλουσία. Γιoς αγρότη και δασκάλας πιάνου, ποιητής, συγγραφέας και μουσικός. Εγκατέλειψε τις σπουδές του στη νομική για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, τη μουσική και τη ζωγραφική.
Το 1919, εγκαταστάθηκε στη Φοιτητική Κατοικία του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, που τότε λειτουργούσε ως ανοιχτό πανεπιστήμιο, πολιτιστικό κέντρο, της ισπανικής πρωτεύουσας. Εκεί συνάντησε τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, τον ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον Χιμένεθ. Την ίδια περίοδο συνέθεσε τα πρώτα του ποιήματα που κυκλοφόρησαν το 1921, με τίτλο Βιβλίο Ποιημάτων. Λίγο νωρίτερα, το 1918, είχε δημοσιεύσει το έργο Εντυπώσεις & Τοπία περιδιαβαίνοντας την Καστίλη.