δεν τρέφω αυταπάτες για την κοινωνία που ζούμε

Ιωάννα Δεμερτζίδου: Ο κόσμος δεν είναι κατοικήσιμος, πρέπει να το παραδεχτείτε.

Έλλη Βασιλάκη

... βιάζονται να αποχωρήσουν από αυτό το σκηνικό που θυμίζει ταινία...

Πόλεις χωρίς κατοίκους, 

σκηνικά για τουρίστες 

Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει νεκρώνω πόλεις, δουλεύω για ένα αφήγημα, διαλύω ζωές ανθρώπων, προσφέρω μόνο υπηρεσίες και τίποτε παραγωγικό; Μετατρέπω τα πάντα σε σκηνικά που δεν συμπεριλαμβάνουν όλους εμάς; 

γράφει ο Γιώργος Τούλας 

12 Απριλίου 2024

Κέντρο Αθήνας. Μεσημέρι της Τρίτης. Καλοκαιρινό μεσημέρι, όχι ανοιξιάτικο. Τουρίστες, χιλιάδες τουρίστες η μόνιμη εικόνα. Στο αεροδρόμιο, στο μετρό μέχρι το κέντρο και φυσικά σε κάθε γωνιά του κέντρου. Ένα ανθρώπινο μελίσσι που βουίζει σε κάθε λέξει του πλανήτη. Μια ιδιότυπη βαβέλ. Με ελληνικές πινακίδες τριγύρω, όπου έχουν απομείνει και τιμοκαταλόγους στα αγγλικά. Greek salad 14 euro. 

Κέντρο Αθήνας. Χωριάτικη, δηλαδή δυο ντομάτες, μισό αγγούρι, λίγες ελιές και λίγη φέτα. 14 ευρώ. Κάνω τον πολλαπλασιασμό. Σκέπτομαι τι θα σήμαινε για έναν εργαζόμενο του βασικού μισθού αν έτρωγε μόνο μια χωριάτικη τη μέρα. Τι θα του περίσσευε για να ζήσει; Να κατοικήσει; Να ντυθεί; Να κυκλοφορήσει; 

Γράμμα στον Νίκο Πορτοκάλογλου από τον Θεσσαλικό Κάμπο: «Η πλημμύρα ανακάτεψε τις ζωές μας»

 

Ο μελισσοκόμος και βιοκαλλιεργητής Αλέξανδρος Γκουσιάρης, που όπως όλοι στον Θεσσαλικό Κάμπο προσπαθεί να κλείσει τις πληγές που άνοιξε ο «Daniel», απευθύνει μέσω της «Κ» μια αναπάντεχη επιστολή στον Νίκο Πορτοκάλογλου.

«Ονειρό μου θα ήταν να δω τον Θεσσαλικό Κάμπο σπαρμένο βιολογικά. Να επενδύσουμε στην ποιότητα, να την αξιοποιήσουν συνεταιρισμοί και να κάνουν γνωστή τη Θεσσαλία σε όλο τον κόσμο», έλεγε το 2019 στην «Κ» ο Αλέξανδρος Γκουσιάρης, μελισσοκόμος και βιοκαλλιεργητής από τον Ηλιά Καρδίτσας, ένα χωριό 30 κατοίκων («Οι… φιλόμουσες ντομάτες του Ηλιά Καρδίτσας», 21/2/2019). Του είχαμε μιλήσει με αφορμή το ντοκιμαντέρ της Μαριάννας Οικονόμου «Οταν ο Βάγκνερ συνάντησε τις ντομάτες», που κατέγραφε την προσπάθεια της μονάδας που είχε στήσει μαζί με τις γυναίκες του χωριού να διεισδύσει στην παγκόσμια αγορά, «ανασταίνοντας» ταυτόχρονα τον τόπο τους. «Αν με πληγώνει κάτι είναι που υπάρχει απαξίωση των γεωργών από τους αστούς», έλεγε. «Την αισθάνονται οι άνθρωποι της υπαίθρου. Και όμως, αυτό που κάνουν είναι κάτι μαγικό».

Πέντε χρόνια αργότερα, η πληγή αυτή βάθυνε και γέμισε λάσπες

Περισσότερα :https://www.kathimerini.gr/society/562882090/gramma-ston-niko-portokalogloy-apo-ton-thessaliko-kampo-i-plimmyra-anakatepse-tis-zoes-mas/

«Θέλω οι άνθρωποι να με βλέπουν ως άνθρωπο, όχι μόνο για την αναπηρία μου»

 Ισπανία: Η Mar Galcerán γράφει ιστορία, γίνεται η πρώτη βουλευτής με σύνδρομο Down

Ισπανία: Η Mar Galcerán γράφει ιστορία, γίνεται η πρώτη βουλευτής με σύν... Για περισσότερα από 20 χρόνια η Galcerán εργαζόταν ως δημόσιος υπάλληλος στη Βαλένθια, βοηθώντας πιο πρόσφατα στ...

Έλλη Βασιλάκη

Η ζωή προχωράει.. Πίσω..

 

πηγή: thepressproject.

Η τέχνη δεν είναι μία πολυτέλεια: η καλλιτεχνική διαδικασία είναι απαραίτητη για την σωματική και ψυχική υγεία

Η Σούζαν Μάγκσαμεν περιγράφει την περίπτωση ενός ασθενή Αλτσχάιμερ σε προχωρημένο στάδιο, ο οποίος αναγνώρισε για πρώτη φορά μετά από χρόνια τον γιο του, όταν του έβαλαν να ακούσει μια σειρά από πολύ αγαπημένα του τραγούδια από το παρελθόν του. Μου μιλάει για την ευεργετική επίδραση που έχουν τα μαθήματα χορού στους ασθενείς από τη νόσο του Πάρκινσον· για τους διασώστες που ζωγραφίζουν για να διαχειριστούν την ένταση και το τραύμα από όσα βιώνουν· για τους αμερικανούς στρατιώτες που συμμετέχουν σε ένα πρόγραμμα κατασκευής μάσκας, μέρος της θεραπείας από τη διαταραχή μετατραυματικού στρες

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας έχει αποδειχτεί ότι η ενασχόληση με τις τέχνες μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην προαγωγή της καλής υγείας και την πρόληψη μιας σειράς από ψυχικές και σωματικές παθήσεις, καθώς και στη θεραπεία ή τη διαχείριση οξέων και χρόνιων παθήσεων.

Περισσότερα: https://insidestory.gr

Ελλη Βασιλάκη

από το Αρτσάχ

 

« Σκέφτηκα να βάλω φωτιά να κάψω το σπίτι μου, μα δεν μου πήγε η καρδιά·  

έπλυνα τα πιάτα, τα τακτοποίησα στα ράφια, σα να περίμενα επισκέπτες... 

Φέτος είναι πολύ καλή η σοδειά των χουρμάδων. Θα τους φάνε οι Τούρκοι. 

Τους άφησα ένα γράμμα, τους έγραψα πως σ' αυτό το σπίτι ζούσαν έντιμοι άνθρωποι, 

που τα έβγαζαν πέρα με τον ιδρώτα του προσώπου τους, 

να το κρατάνε καθαρό. 

Τους παρακάλεσα να ποτίζουν τα λουλούδια. » 

...έγραψε μια πρόσφυγας από το Αρτσάχ - Ναγκόρνο Καραμπάχ...

τον Σεπτέμβριο του 2023... 

via Avgi Diomidous, Λευκωσία  

Έλλη Βασιλάκη

 

Πηγή φωτογραφίας

Η «ευφυΐα της Πνευματικότητας»

Στο δρόμο του Homo Universalis

 Δρ Μάνος Δανέζης

Αστροφυσικός ΕΚΠΑ

Στις ημέρες μας υπάρχουν πολλοί τύποι λογικής και εξυπνάδας τους οποίους προβάλει και διαφημίζει ο Δυτικός Πολιτισμός.

Κάποιοι άνθρωποι έχουν το χάρισμα της μαθηματικής και φιλοσοφικής σκέψης, Κάποιοι άλλοι είναι συναισθηματικά προικισμένοι, και μπορούν να αποτυπώσουν ή να μεταφέρουν το συναίσθημά τους στο ευρύ κοινό.

Κάποιοι άλλοι διαθέτουν πρακτική ευφυΐα έχοντας τη δυνατότητα να δίνουν λύσεις σε πρακτικά προβλήματα της καθημερινότητας.

Επιπλέον, υπάρχει και η καλλιτεχνική νοημοσύνη, αυτή που διαθέτουν οι καλλιτέχνες, οι ζωγράφοι και οι μουσικοί.

Αυτό όμως το οποίο σχεδόν αγνοεί πλέον ο Δυτικός Πολιτισμός είναι ένα είδος ευφυΐας «η ευφυΐα της πνευματικότητας», το πλέον αναγκαίο προσόν ενός ανθρώπου προκειμένου να περάσει από τον πολιτισμό του Homo Sapiens στον πολιτισμό του Homo Universalis.

Τι είναι η «ευφυΐα της Πνευματικότητας»;

Το περιεχόμενο αυτού του είδους της ευφυΐας αναπτύσσεται από τον καθηγητή του Χάρβαρντ Robert Coles στο βιβλίο του The Moral Intelligence Of Children.

Η ηθική της πνευματικότητας προϋποθέτει την ανάπτυξη μιας νέας γνώσης και μιας νέας συνειδητότητας ικανής να ερμηνεύει όσα νιώθουμε και να δημιουργεί μια σιγουριά γι’ αυτά που ξέρουμε. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται μια συναισθηματική ασφάλεια επειδή εμπιστευόμαστε την εσωτερική αίσθηση που διαθέτουμε ως εργαλείο επιλογής σε κάθε δίλημμα μας

Οι επτά βασικές αρετές της «ευφυΐα της πνευματικότητας»

Στο βιβλίο Building Moral Intelligence (Χτίζοντας την Ηθική Νοημοσύνη) ο καθηγητής Dr Michele Borba δίνει ένα σαφές πλάνο των αρετών τις οποίες πρέπει να δουλέψουμε μέσα μας, και το ακριβές περιεχόμενο τους

σχολικό (παλαιαί σημειώσεις)

Η δασκαλομάνα (σχολικό διήγημα του Παπαδιαμάντη)

Ανοίγουν τα σχολεία, παρά τις αμφιβολίες και τις δυσκολίες της πανδημίας και παρά τις κτιριακές και άλλες ελλείψεις. Αν αφιερώναμε ένα άρθρο στο θέμα, θα εστιάζαμε μάλλον στο δεύτερο σκέλος της παραπάνω πρότασης, αλλά σήμερα που είναι Κυριακή, και το ιστολόγιο sarantakos δημοσιεύει ύλη λογοτεχνική, θα εστιαστούμε στο πρώτο σκέλος: ανοίγουν τα σχολεία, και θα βάλουμε ένα διήγημα με θέμα σχολικό, ένα από τα κλασικά του Παπαδιαμάντη, που έχει και αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Η δασκαλομάνα λοιπόν, όπως αποκαλούσαν τον δάσκαλο του χωριού επειδή ήταν μεγαλόσωμος και πληθωρικός. Το διήγημα μάς το διάβαζε, όταν ήμασταν μικρά, ο παππούς μου, και από τότε θυμάμαι τα σπαρταριστά αποσπάσματα με τις παρανοήσεις των παιδιών, και ιδίως την απορία του μαθητή γιατί το βιβλίο της Γεωγραφίας λέει ότι τα Επτάνησα είναι επτά ενώ στο μέτρημα έβγαιναν δέκα, καθώς για ορισμένα νησιά αναφέρονταν δυο ονομασίες. (Κι επειδή το βιβλίο λέει ότι τα

Πρωτοχρονιά 2017

Του Γιάννη Μακριδάκη

Πρωτοχρονιά 2017

Πέρσι τέτοια μέρα ξυπνήσαμε με τα χιόνια μέχρι τη θάλασσα. Φέτος, πάλι καλά. Τα βλέπουμε απέναντι στα βουνά επιβλητικά και σκληρά στο φως της λιακάδας.
Η Ράκκα στο μπαλκόνι χαίρεται τον ήλιο όπως όλα τα πλάσματα σήμερα, αφού είχαμε να τον δούμε περισσότερες από 3 μέρες, κάτι πολύ σπάνιο για τον τόπο εδώ, που έχει περί τις 300 μέρες τον χρόνο λιακάδα.

Στην αλλαγή του χρόνου κοιμόμουν, όπως σχεδόν κάθε φορά και ξύπνησα αξημέρωτα με την είδηση του μακελειού στην Πόλη. Είχα κάνει κι εγώ μια Πρωτοχρονιά στην Πόλη κάποτε. Μια τέτοια Πρωτοχρονιά ήτανε, με λιακάδα αλλά χωρίς χιόνια. Είχε σχεδόν 20 βαθμούς θερμοκρασία και τρώγαμε ψάρια ψητά υπαιθρίως στη γέφυρα του Γαλατά. Αυτό που μου έχει μείνει από τότε είναι το ασύλληπτο ανθρωπομάνι μέσα στο οποίο βρισκόμασταν και περπατούσαμε την ώρα της αλλαγής του χρόνου στο Ταξίμ και στην Ιστικλάλ. Εκατομμύρια άνθρωποι, χιλιάδες αστυνομικοί, μια αίσθηση τρόμου απίστευτη, αν έβαζε ο νους σου για μια στιγμή ότι κάτι θα γινόταν και θα έπεφτε πανικός στο πλήθος κι θα άρχιζαν να τρέχουν όλοι αλλόφρονες σαν που κάνουν τα μυρμήγκια όταν τα πέσει πάνω τους χέρι ή πόδι

17 "Αθώες" Φράσεις των Γονέων που "Σκοτώνουν" το Παιδί..

του Νικήτα Καυκιού

Ο ψυχικός κόσμος του μικρού παιδιού.
Το μικρό παιδί ζει σε ένα δικό του παιδικό κόσμο. Σκέπτεται, αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει όλα όσα συμβαίνουν με διαφορετικό τρόπο από ότι οι μεγάλοι. Δίνει ένα ιδιότυπο-παιδικό νόημα στην πραγματικότητα που το περιβάλλει.
Για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε δημιουργικά με το παιδί οφείλουμε να καταλάβουμε όσο μας είναι δυνατόν τον τρόπο που σκέπτεται και αισθάνεται τον κόσμο. Να δούμε με τα δικά του μάτια και να ακούσουμε με τα δικά του αυτιά.
Στην προσπάθειά μας αυτή μπορούν να μας βοηθήσουν σημαντικά κάποιες επιστημονικές μελέτες που προσεγγίζουν τα εξελικτικά στάδια της νοητικής και ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης του παιδιού.
– Ο Jean Piajet μελέτησε πειραματικά και περιέγραψε αναλυτικά τα στα στάδια της νοητικής ανάπτυξης του παιδιού. Τα συγγράμματά του μας βοηθούν να κατανοήσουμε τον τρόπο που σκέπτεται το παιδί ανάλογα με την ηλικία του.
Νεογέννητο:

Στην κατάθλιψη διαβάζω Πλάτωνα

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
kathimerini
Δ​​εν είμαι φιλόλογος, δεν είμαι αρχαιοελληνιστής, παρά τις σπουδές μου, δεν είμαι φιλόσοφος, δεν είμαι ιστορικός. Εκτός αυτού δεν πιστεύω στο δωδεκάθεο, ούτε στην κοινοκτημοσύνη των τέκνων. Δεν πιστεύω καν ότι ο καλύτερος άρχων για μια πολιτεία είναι ο φιλόσοφος.
Φαντάζομαι πως ο κόσμος θα είχε καταστραφεί αν είχαν αναλάβει τις τύχες του φιλόσοφοι όπως ο Νίτσε ή ο Μαρξ. Ή θα είχε πεθάνει από πλήξη αν τον είχε κυβερνήσει ο Καντ. Οφείλω, δε, να πω ότι αν είχε κυβερνήσει ο Πλάτων, η Αθήνα θα είχε στενάξει από τον απολυταρχικό του χαρακτήρα. Μάλλον το ήξερε και ο ίδιος και γι’ αυτό οχυρώθηκε στην Ακαδημία του. Να συμπληρώσω επίσης ότι έμαθα να αγαπάω το διάβασμα από μικρός με τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν, του Ντίκενς και αργότερα των Γάλλων και των Ρώσων κλασικών. Και των σύγχρονων Ελλήνων εννοείται, από τον Καζαντζάκη ώς τον Κοσμά Πολίτη και τον Τσίρκα, έτσι για να αναφέρω όσους ακόμη και σήμερα θεωρώ πως ξεχωρίζουν. Παραμένω ώς σήμερα αναγνώστης μυθιστορημάτων χωρίς εκπτώσεις και χωρίς παραχωρήσεις απέναντι στον συρμό που στρέφεται όλο και περισσότερο στο δοκίμιο.
Τότε γιατί η ανάγνωση του Πλάτωνος μου είναι απαραίτητη; Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχω μνήμη αποστήθισης και δεν μπορώ να απαγγέλλω χωρία ολόκληρα, όπως ξέρω ότι έκανε ο μακαρίτης Δεσποτόπουλος στους συγκρατουμένους του στη Μακρόνησο. Ούτε να εντυπωσιάζω την ομήγυρη με κάποια φράση από την αλληγορία του σπηλαίου στην Πολιτεία, μιαν απ’ αυτές που

Δεν μπορείς να δωροδοκήσεις έναν Η/Υ !!

ΑΠΟΨΕΙΣ 

του Ανδρέα Δρυμιώτη*

kathimerini

Πρόταση του Γιώργου Μπόλμπου

«Υου cannot bribe a computer!» 

 

 Πράγματι, «δεν μπορείς να δωροδοκήσεις έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή». Η «ατάκα» αυτή είναι η αγαπημένη φράση του απερχόμενου Προέδρου της Εσθονίαs, Τοomas Hendrίk Ilves, ο οποίος συμπληρώνει δέκα χρόνια (2 Θητείες) στην Προεδρία της Χώρας. Με αυτό το αξίωμα, έχουν ουσιαστικά καταργήσει την προσωπική επαφή του πολίτη με τουs δημοσίους υπαλλήλους και κατά συνέπεια τη δυνατότητα «συναλλαγήs». Κατά τη διάρκεια του 10ετούς Θητείας του, υπήρξε ραγδαία εξάπλωση όλων των ηλεκτρονικών υπηρεσιών προς τουs πολίτες. Έτσι, η Εσθονία πέτυχε τη σχεδόν απόλυτη ψηφιακή εξυπηρέτηση του πολίτη. Μόνο σε τρεις περιπτώσειs  απαιτείται η φυσική σου παρουσία: Για να παντρευτείς, για να πάρειs  διαζύγιο και στην αγοραπωλησία ακίνητης περιουσίας. Όλες οι υπόλοιπεs δραστηριότητες γίνονται από το σπίτι ή τη δουλειά μέσω ίnternet.

Γιατί σιωπούν τα πρόβατα;

Του  Βασίλη Βιλιάρδου  
ΠΗΓΗ: analyst 
 Οι Έλληνες, παρά το ότι φάνηκε πως όποιο κόμμα και αν επέλεγαν πια, δεν θα απέφευγαν τα μνημόνια, τη λεηλασία, και τη σκλαβιά τους, έχουν χειραγωγούμενοι την ψευδαίσθηση ότι, μπορούν δημοκρατικά να μην αφελληνισθούν

«Τόλμησε να χρησιμοποιήσεις τη δική σου λογική. Μόνο εάν αποφασίσουμε να θέσουμε το μυαλό μας στην υπηρεσία μας, να υπερβούμε αυτά που προκαλούν την ηθική μας απάθεια, να μην είμαστε πλέον πρόθυμοι να αποδεχθούμε την ψευδαίσθηση της γνώσης και της ορθολογικής πληροφόρησης, την ουτοπία της Δημοκρατίας, καθώς επίσης την φαντασίωση της ελευθερίας, τότε και μόνο τότε έχουμε μία κάποια ευκαιρία να αποφύγουμε τις τεχνικές χειρισμού και χειραγώγησης μας. Δεν είναι φυσικά ένα εύκολο έργο ή μία απλή διαδικασία, αλλά δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή – η απόφαση βέβαια να ανακτήσουμε την ελευθερία μας είναι δική μας» (Kant, με μικρές παρεμβάσεις).

.Άποψη

Όταν το Μάιο του 2010 η Ελλάδα οδηγήθηκε σκόπιμα στο ΔΝΤ

Πορεία στο μέλλον

Του Γιάννη Μακριδάκη 
Είναι πλέον απολύτως ξεκάθαρο για όποιον έχει την στοιχειώδη ικανότητα να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τον κόσμο, ότι έχουμε τα εξής δεδομένα:

1. Η άκρατη και ολοένα αυξανόμενη με φρενήρεις ρυθμούς παγκόσμια κατανάλωση φυσικών πόρων οδηγεί στην απομύζηση του γενικού συνόλου – οικοσυστήματος από το μερικό σύνολο – χρηματοοικονομικό σύστημα με καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα και τα άλλα πλάσματα ήδη και καταστροφικότερες στο εγγύς μέλλον

2. Οι κυβερνήσεις των χωρών που ανήκουν στον “πολιτισμένο” δυτικό κόσμο ασκούν στον βωμό του χρήματος και της “ανάπτυξης” του γιγαντισμού ακραίες πολιτικές, οι οποίες επιταχύνουν τις εξελίξεις προς την προαναφερθείσα κατεύθυνση, ενώ και άλλες χώρες, οι μέχρι πρότινος “υπανάπτυκτες” σύμφωνα με τον ορισμό της συστημικής ανάπτυξης, βαδίζουν κι αυτές πια στον ίδιο δρόμο με αποτέλεσμα την δημιουργία καταναλωτών – απομυζητών του πλανήτη σε ποσοστό πλέον του 70% της ανθρωπότητας.

3. Ένα μεγάλο και ολοένα αυξανόμενο ποσοστό ανθρώπων παγκοσμίως έχουν ήδη κατανοήσει και νιώσει το πρόβλημα, έχουν ήδη κατανοήσει και νιώσει ότι ο καταναλωτισμός αποτελεί πριόνισμα του κλαδιού επί του οποίου κάθονται και ότι έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες για την υγεία και την ζωή τους αφενός και για το μέλλον των παιδιών τους και όλων των όντων του οικοσυστήματος αφετέρου. Έτσι οι άνθρωποι αυτοί, εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης που δρα καταλυτικά, έχουν ήδη αλλάξει ή βρίσκονται σε στάδιο αλλαγής της θεώρησής τους για τη ζωή και της καθημερινότητάς τους αναζητώντας την ηπιότητα, την

Aφοβη απόρριψη του εμπαιγμού

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 

Συμπληρώθηκε χθες μήνας από την «αποκάλυψη Mπαλτάκου». Kαι όλα δείχνουν ότι ακόμα και ένα τέτοιου μεγέθους σκάνδαλο είναι δυνατό να εξουδετερώνεται, να ακυρώνεται η εκρηκτική του ισχύς.
Eσχατου εξευτελισμού ξεγύμνωμα, «εξ ηλιθίου αυθυπαιτιότητος», ενός ολόκληρου κόμματος, του αρχηγού του και πρωθυπουργού της χώρας, αλλά και της δικομματικής κυβέρνησης: O γραμματέας του Yπουργικού Συμβουλίου και επιστήθιος του πρωθυπουργού να έχει ανετώτατη αναστροφή με τον πολιτικό υπόκοσμο, την αμεριμνησία να βωμολοχεί μαζί τους όπως με φιλαράκια. Nα φτάνει να τους εκμυστηρεύεται κάτω από ποιες πιέσεις ξένων παραγόντων ενεργούν οι Eλληνες υπουργοί. Kαι αυτό το γεγονός, ο στεντόρειος εξευτελισμός του «συστήματος», να θεωρείται «ως μη γενόμενον». Oύτε γάτα ούτε ζημιά.
Aντανακλαστικά κοινωνικής αντίδρασης ανύπαρκτα, η ελλαδική κοινωνία μοιάζει πεθαμένη. Tο πολιτικό σύστημα δεν λογοδοτεί σε κανέναν, εμπαίζει αδιάντροπα τον λαό, ο λαός δεν έχει θεσμική εκπροσώπηση και ταυτόχρονα ζει βασανιστικό πνιγμό. H λέξη πνιγμός κυριολεκτεί. Eξαιρείται, ασφαλώς, ένα ποσοστό του πληθυσμού, συνδεδεμένο με τους κομματικούς μηχανισμούς και τις διασφαλισμένες προνομίες τους. Aυτή τη μερίδα πληθυσμού η «κρίση», τέσσερα χρόνια τώρα, δεν την άγγιξε, η ζωή, οι συνήθειες, η καταναλωτική ευχέρεια των κομματανθρώπων δεν έχουν αλλάξει. Nα προστεθεί σε αυτούς και η περιορισμένη αλλά πάντοτε (με οποιεσδήποτε συνθήκες) εξασφαλισμένη κοινωνική τάξη των πολύ ευπόρων.
Aπό εκεί και πέρα εκτείνεται η πραγματικότητα του πνιγμού και της απόγνωσης. Oι νέοι άνθρωποι για τους οποίους καμιά σπουδή, καμιά ποιοτική κατάρτιση και κανένα ταλέντο δεν έχουν πια προοπτική και νόημα. Tους έχει αποκλειστεί η δυνατότητα να σχεδιάσουν σταδιοδρομία, να ονειρευτούν καινοτόμες, δημιουργικές πρωτοβουλίες, να φτιάξουν οικογένεια, να χαρούν παιδιά και εγγόνια,

Ας βρούμε βάρκα..

Του Γιάννη Μακριδάκη
..Ήτανε Απρίλης του ’42… και δώσαμε όλα μας τα χρυσά, τα πήρε ο θείος και τα δωσε στον άνθρωπο που έπρεπε να τα δώσει και την άλλη μέρα το πρωί ήρθε ένα κάρο. Μαζέψαμε δυο τρεις αλλαξιές ο καθένας μας ρούχα, τα βάλαμε σε κάτι τσουβάλια της ζάχαρης, άσπρα, θαρρώ πως τα βλέπω και αφού τα φορτώσαμε αυτά το κάρο δεν μας φόρτωνε εμάς (…) και φτάσαμε στην Κώμη, στην παραλία αργά το βραδάκι. Και τι να δούμε! Όλη η παραλία εκεί ήτανε άνθρωποι που περιμένανε να νυχτώσει, να ρθουνε οι βάρκες να μας πάρουνε. Στην αρχή, όταν επήγαμε είχε κύμα η θάλασσα κι εμείς ταξιδεύαμε με ψαρόβαρκες, με πανί και με κουπιά… Και περιμέναμε να καλμάρει λίγο η θάλασσα. Κι ερχότανε οι γυναίκες και βάζανε εικόνες μες στη θάλασσα, να γαληνέψει η θάλασσα, να μπορούμε να ταξιδέψομε. (…) Και ξεκινούμε κατά τις εννιά η ώρα γιατί έπρεπε να νυχτώσει. εμείς είμαστε η τελευταία βάρκα. Καμιά εικοσαριά ανθρώποι μέσα και τέσσερις στο κουπί. Εν τω μεταξύ η αδερφή μου μωρό, το χε τυλιγμένο σε ένα χράμι η μαμά μου και αυτό ζαλίστηκε, φαίνεται, με τη θάλασσα και άρχισε να κλαίει, να κλαίει γοερά και να φωνάζουνε μες στη βάρκα πετάξτε το παιδί στη θάλασσα, θα μας πιάσουνε οι Γερμανοί!… Εύχαρις Κοκκάλη Ακαβάλου

Μπαίνομε μες στη βάρκα κι εφύγαμε. Φεγγάρι, γάργαρο. Τα παιδάκια τα χα κάτω από την πλώρη καθισμένα και ήρθανε ίσα με το στήθος μες τα νερά. Ύστερα τα νερά λιγοστέψανε. Εγώ βαστούσα έναν νεμπότη και έβγαζα τα νερά. ο γιος της Βεργετήδαινας γύρευε ψωμί. Θέλω ψωμί, θέλω ψωμί… Απάνω που ήτανε να φτάσομε στην Τουρκία. Με τις φωνές πέφτομε απάνω σε ένα φυλάκιο, ακούνε οι Τούρκοι κατεβαίνουνε κάτω και μας πιάνουνε. Πήγαμε να βγούμε όξω, ήτανε τα νερά γλυστερά. Επήγα εγώ να δω αν πατώνω, να βγω όξω, γλυστρώ και πέφτω μες στη θάλασσα. Βαστούσα τα ρούχα μου, εμουλιάσανε… Σταματία Βαλιδάκη

Ξεκινήσαμε να φύγομε, σιγά σιγά επηγαίναμε. Η αδερφή μου ήτανε έντεκα χρονώ, έβγαζε νερά από τη βάρκα, από εδώ που ξεκινήσαμε μέχρι την Τουρκία. Στο δρόμο που πηγαίναμε και φτάσαμε στα μισά πια, άκουε ο βαρκάρης ένα ντούκου ντούκου, ντούκου ντούκου, λέει έρχεται η Καταδίωξη. Αν έρθει πιο κοντά και δούμε ότι είναι η Καταδίωξη θα βγάλω το φελλό. Το φελλό θα βγάλεις; Έτσι και σε δω και σκύψεις να βγάλεις το φελλό θα σε πετάξω στη θάλασσα και θα την πάω εγώ τη βάρκα του λέει ο πατέρας μου. Στο τέλος, κούτσα κούτσα, τα ξημερώματα, φτάνομε στα Άσπρα Χώματα, απέναντι… Γιάννης Ξυντάρης

Πραγματικά πείνασα τις δέκα μέρες που κάμαμε μέσα στο καϊκι. Το ταξίδι ήτανε για τρεις μέρες. Τη μέρα εκαθούμαστε και τη νύχτα εβαδίζαμε, διακόσιες δέκα έξι ψυχές μέσα και σκεπασμένο με ένα καραβόπανο. Ψείρες, βρόμα, άστα… Πέθανε ένα μωρό και το βαλε η ίδια η μάνα του σε ένα τσουβάλι και το ριξε στη θάλασσα. Μας δώκανε πατάτες βραστές, ελιές και σύκα και νερό από βαρέλια που είχαν πετρέλαιο μέσα, ήτανε κόκκινο και βρομούσε πετρέλαιο (…) Ήτανε και Μεγάλη Βδομάδα. Τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ τους έψαλα τον Επιτάφιο μες στο καϊκι. Αυτοί είχανε σκοπό να μας πνίξουνε, γιατί είχανε πνίξει ορισμένα καϊκια… Ζαχαρένια Γεώργαλου

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που μάζεψα αυτές και πολλές ακόμη μαρτυρίες Ελλήνων προσφύγων στη Μέση Ανατολή το 1941-42, οι οποίες δημοσιεύονται στο βιβλίο Συρματένιοι ξεσυρματένοι όλοι, εκδ. Εστία 2010.. Και μέσα σε μισόν αιώνα γίναμε όπως γίναμε, Ευρωπαίοι που πνίγουν μεσανατολίτες πρόσφυγες για να μην εισέλθουν στην χώρα τους…

Κοντοζυγώνει όμως και πάλι η ώρα μας. Η ώρα που θα φεύγουν τις νύχτες με βάρκες οι εξαθλιωμένοι Έλληνες και θα πηγαίνουν απέναντι, εκτός της Ε.Ε. για να μπορέσουν να ζήσουν. Η Ιστορία δεν σταματάει στο σήμερα, ούτε καν καθυστερεί. Ιδίως γι αυτούς που κάθονται αμέτοχοι και την κοιτούν να συμβαίνει στους άλλους. Καλά κουράγια εύχομαι για την ανατροπή. Αλλιώς ας βρούμε βάρκα..

Τρέμη... την "Ικαρία" (απ’ όπου κι αν προέρχεται)

Όταν το μεγαλύτερο συγκρότημα παραπληροφόρησης των Βαλκανίων- ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη – σού επιφυλάσσει τέτοια κάλυψη, δεν έχεις παρά να είσαι περήφανος. Οταν το σημαντικότερο άντρο ανομίας και τηλεοπτικής τρομοκρατίας σού επιτίθεται με τόσο μένος, επιβεβαιώνει ότι, στον ιδεολογικό πόλεμο που μαίνεται τα τελευταία χρόνια, εσύ βρίσκεσαι στο σωστό στρατόπεδο – χωρίς να σημαίνει ωστόσο ότι κάνεις τα σωστά πράγματα. Η πρόσφατη μονταζιέρα του ΜΕΓΚΑ στην οποία η Όλγα Τρέμη παθαίνει συγκοπή on air επειδή ο φυγάς Χριστόδουλος Ξηρός εθεάθη σε ικαριώτικο πανηγύρι να παίζει μπαγλαμά και το άρθρο του Παπάχρηστου στα Νέα στο οποίο ο δουλοπάροικος του πιο κρατικοδίαιτου μεγιστάνα της χώρας εξανίσταται για την κοινοτική επιδότηση που ο Ξηρός φέρεται πως πήρε, εξελίχθηκε εύκολα σε έμμεση επίθεση σε όλην την Ικαρία με αφορμή την “βροχή με τα χιλιάρικα” και την γενικότερη κουλτούρα της ανυπακοής που σύμφωνα με τους υποτακτικούς της Τρόικας χαρακτηρίζει το νησί.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, ήταν μονάχα θέμα χρόνου να αποτελέσει η “Ικαρία” στόχο της γκεμπελικής συμμαχίας ακροδεξιών και φιλελεύθερων που κυβερνάει αυτόν τον τόπο ελέω ΔΟΛ και ΜΑΤ. Στην παραπάνω πρόταση η Ικαρία είναι σε εισαγωγικά, γιατί η πραγματική Ικαρία ως τέτοια δεν υπάρχει, παρα μόνο ως νοητική κατασκευή και εικόνα στις ειδήσεις. Αυτή η εικόνα αλλάζει και μεταμορφώνεται ανάλογα με τις επιδιώξεις του κυρίαρχου Λόγου, αλλά κάποιες φορές αυτό δεν μπορεί να ελεγχθεί κι εκεί το όλο πράγμα αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον. 
Στην αρχή η εικόνα της Ικαρίας στα mainstream ΜΜΕ ήταν μέρος της εξιδανίκευσης μιας πάλαι ποτέ Ελλάδας της σχόλης και της

Σωσίβιο για τους υπόλογους

Του Χρήστου Γιανναρά kathimerini

Υπάρχουν νηφάλιες φωνές, στην έντυπη τουλάχιστον δημοσιογραφία. Προειδοποιούν τους επαγγελματίες της εξουσίας για τον «θυελλώδη θυμό» που διακατέχει την ελλαδική κοινωνία. Για το όρια αντοχής και ανοχής των πολιτών (της συντριπτικής πλειονότητας) που έχουν εξαντληθεί. Bεβαιώνουν οι έντιμοι δημοσιογράφοι ότι η αστική τάξη, ραχοκοκαλιά της κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας του κράτους, είναι σε παραλυτική εξουθένωση – έχει καταρρεύσει κυριολεκτικά. Tο παραγωγικό δυναμικό της χώρας μοιάζει εκμηδενισμένο, δεν υπάρχει ούτε κουράγιο ούτε ελπίδα για ανάκαμψη. Kραυγάζει απεγνωσμένα η ευσυνείδητη δημοσιογραφία ότι είναι αδύνατο στον πολίτη να εμπιστευθεί και να ελπίσει σε μια κυβέρνηση που εκδίδει, μέσα σε ένα χρόνο, 695 εγκυκλίους ερμηνευτικές των φορολογικών της αποφάσεων. H κατάρρευση της χώρας γενικεύεται, αλλά η κυβέρνηση θριαμβολογεί ότι στα νούμερα προκύπτει «πρωτογενές πλεόνασμα». Tα δύο κόμματα των υπόδικων φυσικών αυτουργών του κακουργηματικού υπερδανεισμού δεν διανοούνται επιστράτευση των αρίστων, υπερκομματική διαχείριση της κρίσης – αποδέσμευση από τις μικρονοϊκές και ανήθικες σκοπιμότητες επανεκλογής τους. H κυβέρνηση εξακολουθεί να υπηρετεί με τη σύνθεσή της τον πιο ξεδιάντροπο νεποτισμό και το ξέπλυμα «μαύρων υπηρεσιών» στο εσωκομματικό αλισβερίσι για την αρχηγία. Oι τίμιες φωνές της έντυπης δημοσιογραφίας κομίζουν πειστήρια της εφιαλτικής τραγικότητας: Πόσο μειώθηκε η παραγωγή, πόσο η λαϊκή κατανάλωση, πόσο οι εξαγωγές, πόσο τα δάνεια των τραπεζών, πόσο δραματικά έχει εκλείψει η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, πόσο παγιωμένη εμφανίζεται η ανελπιστία. Kυρίως: πόσο τρομακτικό είναι το κενό πίστης στη δημοκρατία, στην κοινωνική συνοχή, σε οποιαδήποτε ποιότητα ζωής έξω από τον πρωτογονισμό της κατανάλωσης. Eξαλείφθηκαν οι ελπίδες να ξαναβρούμε την πρότερη καταναλωτική μας ευδαιμονία και δεν υπάρχει άλλη κοινωνική στόχευση που να δικαιολογεί τη συνύπαρξή μας, την ιστορική συνέχεια της συλλογικής μας παρουσίας. Aυτό πρακτικά σημαίνει: O αριθμός των ολοκληρωτικά απελπισμένων έχει αυξηθεί καταιγιστικά. Oι άνθρωποι που ζουν στο σκοτάδι και στην παγωνιά επειδή δεν έχουν να πληρώσουν τη ΔEH, είναι ικανοί για όλα. Oσοι περιμένουν να βγει το σπίτι τους στον πλειστηριασμό επειδή η δόση για την εξόφλησή του ξεπερνάει το μηνιάτικο, είναι έτοιμοι και να σκοτωθούν – η απανθρωπία του ληστρικού ξεσπιτωμού δεν αντέχεται. Oι ηλικιωμένες ευπρόσωπες αστές που σταματούν στον

μεθεόρτιον

Πρότεινε η Έλλη Βασιλάκη

Τα ΟΧΙ του Αργύρη Χιόνη

γράφει ο Ανδρέας Ζάρρος

 

 

  

Στην αρχή λίγοι έδωσαν σημασία στον ομιλητή, ο οποίος σύντομα κέρδισε το ακροατήριό του επανακαθορίζοντας καταλυτικά τα νοήματα της 28ης Οκτωβρίου.

 

 Στις 28 Οκτωβρίου 2011 βραβεύτηκαν οι επιτυχόντες μαθητές του δήμου Ξυλοκάστρου Ευρωστίνης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ο Αργύρης Χιόνης ήταν ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης και σε όλα τα παιδιά έδωσαν ένα βιβλίο του.

 

Ανέβηκα λοιπόν στο Θροφαρί για να τον πάρω και μετά την απαραίτητη στάση στο Intro Art Cafe, φτάσαμε στο θέατρο Άγγελος Σικελιανός. Καθίσαμε και περιμέναμε να τον καλέσουν στο βήμα.
Κάποια στιγμή βγάζει τα χαρτιά που είχε γράψει κι ενώ τους ρίχνει μια τελευταία ματιά με ρωτάει:

«Το κωλογλείψιμο είναι κακιά λέξη;»

«Όχι», απαντάω αμέσως και χαμογελάω πονηρά.

«Α, εντάξει» είπε και μετά από λίγο ανέβηκε στο βήμα.

Στην αρχή -τα παιδιά κυρίως- δεν μπορώ να πω ότι πρόσεχαν τον ομιλητή.

Λίγο μετά, όλο το θέατρο είχε βουβαθεί και άκουγε ευλαβικά. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος λόγος.

Πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι; Ίσως αυτοί που δεν τον