Στις φωτογραφίες βλέπουμε τμήμα αρχαίας κατοικίας του Πειραιά. Πάνω στο ειδικό γυαλί περπατούν καθημερινά χιλιάδες ντόπιοι και ξένοι. Στους τοίχους του σταθμού βλέπεις τομές του αρχαίου συστήματος αποθήκευσης νερού σε στέρνες. Έτσι συνειδητοποιείς (και θαυμάζεις) το πόσο οργανωμένος ήταν ο οικισμός μέσα στο τεράστιο περιμετρικό τείχος του, με τα 3 λιμάνια του, που φιλοξενούσαν τον μεγαλύτερο στόλο της Μεσογείου της Αθηναϊκής Πολιτείας.
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026
Βασίλης Γκάτσος Μπορούσε να γίνει όπως στον σταθμό ΜΕΤΡΟ "ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ" Πειραιά
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026
Βασίλης Γκάτσος: Πολυτεχνείο '73
Νομίζω το σημαντικότερο βιβλίο για το Πολυτεχνείο.
Αυτό που έκανε το Πολυτεχνείο να γίνει το «Πολυτεχνείο», δεν είναι εκείνα που συνέβησαν μέσα στο υπό κατάληψη ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά όσα διαδραματίστηκαν έξω από αυτό. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν αρχικά γύρω από το Πολυτεχνείο και στη συνέχεια ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, συγκρότησαν διαδηλώσεις απ' άκρου σ' άκρο της πόλης, πανικόβαλαν τη φρουρά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, έστησαν οδοφράγματα για να εμποδίσουν τη διέλευση των τεθωρακισμένων, πνίγηκαν στα δακρυγόνα και ξυλοφορτώθηκαν αγρίως από την Αστυνομία, στάθηκαν -κυριολεκτικά- μπροστά στις κάνες και δεν έκαναν πίσω παρά μόνο όταν πλέον μετρούσαν στις τάξεις τους εκατοντάδες τραυματίες και τους πρώτους νεκρούς. Πρόκειται για αυτούς που, ακόμη πιο εντυπωσιακό, τις επόμενες ημέρες, ενώ η εστία του Πολυτεχνείου είχε πλέον συντριβεί, εγκατέλειψαν τα σχολεία τους και τις δουλειές τους και διαδήλωναν ανάμεσα στα πυρά των αστυνομικών, των ακροβολιστών και των τεθωρακισμένων, μετρώντας νέα -και περισσότερα- θύματα. Την ιστορία εκείνων των αφανών ηρώων της εξέγερσης του 1973 επιχειρεί να καταγράψει (με ασυγχώρητη καθυστέρηση πενήντα ετών) αυτό το βιβλίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Περιεχόμενα
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026
Βασίλης Γκάτσος: Δεν ξεχνάμε
ΓΙΑΝΝΗΣ Σ. ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΣ
Έφυγε από κοντά μας στις 14 – 12 – 2009.
Υπηρετούσε ως μόνιμος Υπαξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό, όταν έγινε το πραξικόπημα της χούντας τον Απρίλιο του 1967.
Το Μάιο του 1967 ιδρύεται η αντιδικτατορική οργάνωση ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΜΥΝΑ, κυρίως από μέλη του «Ομίλου Παπαναστασίου», η οποία με σύνδεσμο τον Γεράσιμο Νοταρά δημιουργεί κλιμάκιο στο Πολεμικό Ναυτικό στο οποίο μετέχει ο Γιάννης. Το κλιμάκιο αυτό είναι η πρώτη οργανωμένη ομάδα στρατιωτικών κατά της χούντας.
Η Δημοκρατική Άμυνα ξεκινάει τη δράση της μοιράζοντας προκηρύξεις και από το Νοέμβριο του 1967 αρχίζει να τοποθετεί βόμβες, προσέχοντας πάντα να μην υπάρξουν αθώα θύματα.
Τον Ιανουάριο του 1968 συλλαμβάνονται τα πρώτα μέλη της και εξαρθρώνεται το κλιμάκιό της στο Πολεμικό Ναυτικό με τη σύλληψη 15 Υπαξιωματικών.
Μεταφέρονται στο καταδρομικό ΕΛΛΗ, όπου ανακρίνονται και βασανίζονται φρικτά. Φυλακίζονται στην Ψυτάλλεια και στο Κορυδαλλό.
Τον Ιούλιο του 1968 δικάζονται στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών και αποτάσσονται από το Ναυτικό.
Μετά από την πτώση της χούντας ο Γιάννης δεν επανέρχεται στο Ναυτικό και εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα.
Συμμετέχει στη Δημοκρατική Άμυνα η οποία συμπράττει με το Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα (Π.Α.Κ.) για την ίδρυση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑ.ΣΟ.Κ.).
Στις 10 – 10 – 1974 δίδεται η ιστορική κοινή συνέντευξη Ανδρέα Παπανδρέου – Σάκη Καράγιωργα, όπου το Π.Α.Κ. και η Δημοκρατική Άμυνα αναγνωρίζονται ως συνιδρυτές και ισότιμοι εταίροι του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Ο Γιάννης ενθουσιωδώς αγωνίζεται για το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα το οποίο στις πρώτες εκλογές, στις 17 – 11 – 1974, παίρνει ποσοστό 13.58% και εκλέγει 12 βουλευτές.
Θυμάμαι τον Γιάννη, πολύ αργότερα, να μου διηγείται ότι ο Γεράσιμος Νοταράς μπήκε στο γραφείο του Ανδρέα και του έφερε το μήνυμα, με ενθουσιασμό : «Πρόεδρε θρίαμβος, 13.58% !». Ο Ανδρέας σκεπτικός και συνοφρυωμένος δίνει την απάντηση : «Αυτό παιδί μου Γεράσιμε δεν οδηγεί στην εξουσία.». Από αυτή την απάντηση γεννήθηκε το ΠΑΣΟΚ, έτσι όπως το βιώσαμε.
Στις 6 – 6 – 1975 εξωθούνται σε παραίτηση – διαγραφή τα 45 από τα 88 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ., όλα στελέχη της Δημοκρατικής Άμυνας, τα οποία συγκροτούν τη ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ.
Στα γραφεία της Σοσιαλιστικής Πορείας γνώρισα το Γιάννη.
Ήταν τότε ο βασικός δημιουργός της τοπικής εφημερίδας «ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ» και πήγαινα να τον δω για να κανονίσουμε την ύλη για να συνεχίσω την εκτύπωση. Μέσα στα μελάνια και τους πολύγραφους κινιόταν ενθουσιωδώς ανάμεσα σε ανθρώπους εξαιρετικού ήθους και πολιτικής σκέψης, που πρόσφεραν στη χώρα μας πολύ περισσότερα απ’ όσα έμειναν ως πολιτική τους παρακαταθήκη.
Πιστός στις αρχές των συντρόφων του, ποτέ δεν ζήτησε αναγνώριση ή κομματική διαδρομή.
Ψωμί έβγαζε όσο ήθελε με τα άξια χέρια του και το κοφτερό μυαλό του.
Παιδεία απέκτησε θαυμάσια έξω από σχολές και πτυχία.
Ελευθερία και ευημερία με σκληρή δουλειά και κοινωνική δικαιοσύνη ήταν το όραμά του, όραμα που υπηρέτησε με αρετή και τόλμη.
Η ζωή του ήταν αγάπη και στοργή προς τους δικούς του ανθρώπους, τους συντρόφους του στον αγώνα, τους φίλους του, τους συμπατριώτες του.
Ανιδιοτελείς όλες οι σκέψεις του κι ένα γάργαρο γέλιο επισφράγιζε την αγνότητα μικρού παιδιού.
Αυτά τα δώρα μας άφησε για να μας συντροφεύουν στο υπόλοιπο ταξίδι του βίου μας και το γάργαρο γέλιο του θα το ακούμε κάθε μέρα από τους ουρανούς της αγαπημένης του Ερμιόνης.
Βασίλης Γκάτσος
ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ 1967-1974: Το ντοκιμαντέρ του Νίκου Καβουκίδη για τη χούντα
«Μαρτυρίες» ένα ντοκιμαντέρ του Νίκου Καβουκίδη που παρουσιάζει ανθρώπους και γεγονότα που έχουν σχέση με τις σημαντικότερες πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα από την εξέγερση του Πολυτεχνείόυ μέχρι και τον πρώτο χρόνο της μεταπολίτευσης.
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 15/11 ΑΡΤΙΚΙ ΚΡΑΝΙΔΙ
ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ
Κύκλος «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ: Συνομιλώντας με Προσωπικότητες - Κείμενα - Συγγραφείς»
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του ΒΙΒΛΙΟΥ του Δημήτρη Βεριώνη «Θάνατοι στη Χούντα»
στο Κρανίδι
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026, ώρα 19.00, Θέατρο Αρτίκι.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026
Ερμιονικός Σύνδεσμος-Βράβευση Ερμιονιτών Αποφοίτων από τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα κατά το έτος 2026.
Ερμιονικός Σύνδεσμος-Βράβευση Ερμιονιτών Αποφοίτων από τα ΠανεπιστημιακάΙδρύματα κατά το έτος 2026.
Ο Ερμιονικός Σύνδεσμος θα απονείμει ΕΠΑΙΝΟ σε αποφοίτους καταγόμενους απότην Ερμιόνη, που φοίτησαν σε Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της ημεδαπής ήαναγνωρισμένα από τον ΔΟΑΤΑΠ Πανεπιστημιακά Ιδρύματα του εξωτερικού κατάτο έτος 2026. Επίσης θα απονείμει ΕΠΑΙΝΟ στους καταγόμενους από την Ερμιόνη, κατόχους Μεταπτυχιακού Τίτλου Σπουδών (Master’s Degree) κατά το έτος 2026.
Η απονομή θα γίνει κατά τη διάρκεια της Εκδήλωσης της κοπής τηςπρωτοχρονιάτικης πίτας του Συνδέσμου τον Ιανουάριο του 2027.
Παρακαλούνται οι απόφοιτοι να υποβάλουν ηλεκτρονικά τον τίτλο σπουδών τουςστο mail του Ερμιονικού Συνδέσμου info@ermionikos-syndesmos.gr
μέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 2026.
Τηλέφωνα επικοινωνίας:
Τηλ. Ερμιονικού Συνδέσμου. 210-451-5081
Ελένη Τράκη. 694 279 6445
Μαρία Βόντα. 697 768 2120
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026
ΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ Γιάννης Σπετσιώτης – Τζένη Ντεστάκου
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026
Βασίλης Γκάτσος : Ένα λαμπρό παράδειγμα για τον τόπο μας, την Ερμιονίδα.
Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026
Διορθώνω τα λάθη μου του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη
Διορθώνω τα λάθη μου
του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη
«Πίπτειν ανθρώπινον, εμμένειν εωσφορικόν, μετανοείν θείον».
Με τα λόγια αυτά, ο σπουδαίος πατέρας της Εκκλησίας μας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμπυκνώνει μια αλήθεια που μας συνοδεύει ανά τους αιώνες. Τα λάθη είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, αφού κανένας μας δεν είναι τέλειος. Άλλωστε, η φράση «το σφάλλειν ανθρώπινον» (τα λάθη είναι ανθρώπινα) είναι γνωστή και διαχρονικά επίκαιρη.
Καθημερινά πέφτουμε σε μικρά και ασήμαντα σφάλματα, τα οποία συνήθως χαρακτηρίζουμε ως αστοχίες, αβλεψίες ή απροσεξίες. Παράλληλα, κάνουμε και μεγαλύτερα, πιο σοβαρά λάθη, που τα ονομάζουμε ολισθήματα, παραπτώματα και ατοπήματα. Έτσι, η έννοια του λάθους αποκτά ευρύτατες διαστάσεις, ανάλογα με το είδος και τον βαθμό του, καλύπτοντας κάθε λόγο ή πράξη που αποκλίνει από την αλήθεια.
Συχνά αναφερόμαστε σε ορθογραφικά ή τυπογραφικά λάθη, αλλά και σε σφάλματα που αφορούν τις πράξεις, τις επιλογές, τις εκτιμήσεις και τις συμπεριφορές μας. Κάθε μορφή λάθους, ανεξάρτητα από τη σοβαρότητά της, έχει συνήθως τους δικούς της τρόπους επανόρθωσης.Εναπόκειται, λοιπόν, στη δική μας διάθεση να τα διορθώσουμε, αναζητώντας, όπου κρίνεται απαραίτητο, και τη συνδρομή των κατάλληλων ειδικών.
Αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα σε εκείνα τα λάθη που οδηγούν σε παρεξηγήσεις στις ανθρώπινες σχέσεις, διαταράσσοντας και, ορισμένες φορές, οδηγώντας την επικοινωνία στα άκρα. Οι αιτίες είναι γνωστές. Ανειλικρινείς στάσεις, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, η τάση να προβάλλουμε μια πλασματική εικόνα του εαυτού μας, καθώς και συμπλέγματα κατωτερότητας που εκδηλώνονται ως επιθετικότητα. Σε αυτά προστίθενται η προσπάθεια υποτίμησης της νοημοσύνης των γύρω μας, αλλά και μια άκρατη εγωκεντρικότητα.
Εδώ όμως προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: Επιθυμούμε πραγματικά να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας και, κατ’ επέκταση, να αποκαταστήσουμε τα σφάλματά μας;
Αν η απάντηση είναι καταφατική, το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε ποια λόγια ή ποιες πράξεις μας πλήγωσαν τον άλλον. Το δεύτερο βήμα είναι να μετανοήσουμε ειλικρινά και να εκδηλώσουμε την πρόθεση να αλλάξουμε στάση. Αυτά τα δύο πρώτα στάδια συντελούνται βαθιά μέσα μας, εσωτερικά. Στη συνέχεια, ακολουθούν δύο ακόμη βήματα, αυτή τη φορά ορατά και εξωτερικά. Το τρίτο βήμα αφορά την παραδοχή του σφάλματός μας μπροστά στο πρόσωπο που αδικήσαμε και το τέταρτο την έκφραση μιας ειλικρινούς συγγνώμης. Η εξωτερίκευση αυτή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τα λάθη διορθώνονται, αρκεί να υπάρχει πραγματική βούληση. Για να ολοκληρωθούν επιτυχώς αυτά τα τέσσερα στάδια, απαιτείται επίμονη και βαθιά εσωτερική καλλιέργεια. Χρειάζεται ψυχική υγεία, σθένος, τόλμη, γενναιοδωρία και, πάνω απ' όλα, ταπείνωση.
Απέναντί μας, όμως, ορθώνεται το πανίσχυρο τέρας της ματαιοδοξίας, του καιροσκοπισμού, του εγωισμού και της φιλαυτίας. Όσο επιλέγουμε να το τρέφουμε, τόσο εκείνο θα θεριεύει, εμποδίζοντας την προσωπική μας εξέλιξη.
Τελικά, φαίνεται πως ο καθένας μας κουβαλά μέσα του πλήθος τέτοιων συμπλεγμάτων. Άλλοτε αδυνατούμε να τα αντιληφθούμε και άλλοτε αρνούμαστε πεισματικά να αλλάξουμε, έχοντας επιλέξει αυτόν τον τρόπο ζωής.
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026
Βασίλης Γκάτσος Οδυσσέας Ελύτης (γεννήθηκε 2 Νοεμβρίου)
"Τα Ελεγεία της Οξώπετρας"
Τώρα, στη βάρκα όπου κι αν μπεις άδεια θα φτάσει.
Εγώ αποβλέπω σ’ έναν μακρύ θαλασσινό Κεραμεικό
με Κόρες πέτρινες και που κρατούν λουλούδια. Θα ‘ναι νύχτα και Αύγουστος.
Τότε που αλλάζουν των αστερισμών οι βάρδιες. Και τα βουνά ελαφρά
γιομάτα σκοτεινόν αέρα στέκουν λίγο πιο πάνω απ’ τη γραμμή του ορίζοντα.
Οσμές εδώ ή εκεί καμένου χόρτου. Και μια λύπη άγνωστης γενεάς
που από ψηλά
κάνει ρυάκι πάνω στην αποκοιμισμένη θάλασσα.
Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ. Μα ωστόσο λάμπει.
Αχ ομορφιά κι αν δεν μου παραδόθηκες ολόκληρη ποτέ
κάτι κατάφερα να σου υποκλέψω. Λέω: κείνο το πράσινο κόρης οφθαλμού που πρωτο-
εισέρχεται στον έρωτα και τ’ άλλο το χρυσό, που όπου κι αν το τοποθετείς ιουλίζει.
Τραβάτε τα κουπιά οι στα σκληρά εθισμένοι. Να με πάτε κει που οι άλλοι παν.
Δε γίνεται. Δεν εγεννήθηκα ν’ ανήκω πουθενά.
Τιμαριώτης τ’ ουρανού και πάλι ζητώ ν’ αποκατασταθώ
στα δίκαια μου. Το λέει κι ο αέρας:
Από μικρό το θαύμα είναι λουλούδι και άμα μεγαλώσει θάνατος.
Αχ ομορφιά συ θα με παραδώσεις καθώς ο Ιούδας.
Θα ‘ναι νύχτα και Αύγουστος. Πελώριες άρπες πού και πού θ’ ακούγονται και
με το λίγο της ψυχής μου κυανό η Όξω Πέτρα μεσ’ από τη μαυρίλα
θ’ αρχίσει ν’ αναδύεται. Μικρές θεές, προαιώνια νέες
Φρύγισσες ή Λυδές με στεφάνι ασημί και με πρασινωπά πτερύγια γύρω μου άδοντας θα συναχτούν.
Τότε που και του καθενός τα βάσανα θα εξαργυρώνονται.
Χρώματα βότσαλου πικρού: τόσα.
Με περόνες πόνου όλες σου οι αγάπες: τόσα.
Του βράχου ή τύρφη και του άφραχτου ύπνου σου ή φρικαλέα ραγισματιά: δυο φορές τόσα.
Ώσπου κάποτε, ο βυθός μ’ όλο του το πλαγκτόν κατάφωτο
θ’ αναστραφεί πάνω από το κεφάλι μου. Κι άλλα ως τότε ανεκμυστήρευτα
σαν μεσ’ από τη σάρκα μου ιδωμένα θα φανερωθούν:
Ιχθείς του αιθέρος, αίγες με το λιγνό κορμί κατακυμάτων κωδωνοκρουσίες του Μυροβλήτη.
Ενώ μακριά στο βάθος θα γυρίζει ακόμα ή γη με μια βάρκα μαύρη κι άδεια χαμένη στα πελάγη της











