Όσοι από τους παλιούς γνώριζαν τον Πόρο, σίγουρα θα είχαν επισκεφτεί τη ταβέρνα του Σωτήρη του Κερρά. Διάσημη, και κατά την παράδοση εκεί ο Τσαρούχης εμπνεύστηκε τους Ναύτες του, ναυτόπαιδες του Προγυμναστηρίου, που σύχναζαν εν στολή στην ταβέρνα.
Πέρασαν τα χρόνια και το κτίριο έγινε σήμερα πολιτιστικό κέντρο "Η Καθετή", ένα θαυμάσιο κτίριο σε θαυμάσια θέση, μοναδικό στην περιοχή μας όπου και φιλοξενήθηκε η έκθεση ζωγραφικής "Διαφάνειες ζωής" .
Από την ταράτσα του η θέα προς Αδέρες είναι μαγευτική, την ώρα που έχει δύσει ο ήλιος. Η ωραιότερη ώρα του Πόρου.
Παραμονή της Παναγίας. Ξαφνικά από ένα κέντρο δεξιά προς τα παλιά Σφαγεία άρχισε εκκωφαντική μουσική με ιταλικά τραγούδια, νέοι και νέες χόρευαν και τραγουδούσαν γιορτάζοντας γενέθλια. Μετά από μισή ώρα ξεχύθηκαν, σαν ρωμαϊκός θίασος, στο δρόμο, με γρήγορα βήματα, χορεύοντας ασταμάτητα και τραγουδώντας, ενώ δύο κορίτσια έσερναν μια συσκευή μαύρη σαν τροχήλατη βαλίτσα, ένα μικρό τζουκ μποξ θα λέγαμε παλιά, με ισχυρότατα ηχεία, που τράνταζαν με τη μουσική τα τζάμια της Καθετής. Σκηνή από Φελίνι.
Θυμήθηκα ένα σχόλιο του Θεόδωρου Παπαγγελή στον Πρόλογο της "Αινειάδας": Όταν παιζόταν τραγωδία τα ρωμαϊκά χρόνια, το κοινό βαριόταν τα βαριά νοήματα και την πλοκή, βγαίνοντας δε έξω από το θέατρο τραγουδούσε τα χορικά τα οποία γίνονταν ένα είδος σουξέ. Για αυτά πήγαινε να δει τραγωδία, ενώ φυσικά προτιμούσε την κωμωδία. Εξού και η αγάπη τους για την όπερα, την οπερέτα και την καντάδα.
Πέρασε ο θίασος και για καμιά ώρα ησύχασε η παραλία (σημειωτέον ότι δεν κυκλοφορούν οχήματα, οπότε μπορεί να ησυχάσει).
