Τι θέλαμε και βγήκαμε ...... μόλις έγερνε ο Ήλιος;
Από
Μαντράκια μέχρι Κουλούρι αναγκαστήκαμε να μπούμε (κρυφτούμε) ανάμεσα
στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα 6 φορές. Έ! Μικρό το κακό. Φτάνοντας στα
σκαλοπάτια, μια ζούγκλα. Στο δεξιό χέρσο κατεβαίνοντας, απότιστοι,
ακλάδευτοι θάμνοι (καρφίτσες το όνομα του φυτού που σημειωτέον γίνεται
και δέντρο όταν κλαδευτεί) και αγκάθια - το προσφιλές ξενικό είδος!), ανάμεσα σε ξερά χόρτα. Θλίψη της θλίψεως.
Από αριστερά προς τα βράχια αγκάθια ξενικά μέχρι κάτω την άμμο και μια φλούδα βραχισμού γύρω στα 100 κιλά έτοιμη να αποσπαστεί.
Κάτω
η αμμουδιά που περιορίζεται πλέον από τα τεράστια βράχια που έπεσαν (τα
ρίξαμε ως επικίνδυνα) και έμειναν στη θάλασσα, ανύμπορα μόνα τους να
απομακρυνθούν. Και τα υπολοιπα βράχια δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη, γιατί το
κάτω κιτρινωπό μαλακό στρώμα θρυμματιζεται εύκολα. Πριν 60 χρόνια ήταν
περί το μισό μέτρο προς τη μεριά της θάλασσας. Μια μελέτη από ειδικούς δεν βλάπτει.
Δεξιά τα βραχάκια τα λεία για ηλιοθεραπεία, αλλά γύρω τους πυκνά πυκνά τα ξενικά αγκάθια, ακόμη και φραγκόσυκα!. Κανένα άλλο μέρος της Ελλάδας δεν αγάπησε τόσο παθιασμένα τα ξενικά αγκάθια.
Τα
ρούχα τα βάζεις πλέον στα τσιμεντένια σκαλοπάτια, γιατί αν τα βάλεις
στην μικρή αμμουδιά, ένα κότερο μεγάλο και το κύμα θα στα πάρει.
Τι μας ήρθε να κοιτάξουμε ψηλά στα βράχια! Κρέμονται απειλητικά ξενικά αγκάθια που δεν ξέρεις πότε θα πάρουν την κατηφόρα.
Η θάλασσα όπως πάντα, η ωραία θάλασσα του Μπιστιού της Παλιάς αρχοντικής Ερμιόνης με τον απαράμιλλο ορίζοντά της.
Βράδιασε.
Κάναμε το λάθος να πάρουμε τον παραλιακό δρόμο, αντί να χωθούμε αμέσως
στους εσωτερικούς δρόμους. Θάλαμε να απολαύσουμε Μαντράκια Μπάϊ Νάϊτ!
Από
πίσω μας έρχονταν συνεχώς αμάξια και μηχανάκια. Έμπαινες ανάμεσα στα
σταθμευμένα αυτοκίνητα κοιτώντας συνεχώς πίσω, μέχρι να βρεις κανένα
κενό να κρυφτείς στο επόμενο σταθμευμένο! Απόλαυση! Μαγεία! Δεν το είχαμε ζήσει σε κανένα άλλο μέρος της χώρας μας!
Ένα τέταρτο της ώρας κάναμε να πιάσουμε Μαντράκια. Αλλά το πιο απολαυστικό ήταν το ότι από τα 15 λεπτά τα 12 τα περάσαμε κοιτάζοντας πίσω! Επιστρέφαμε δηλαδή με την όπισθεν!
Στο
τέλος της κατηφόρας του αείμνηστου μπαρμπα Γιάννη Κοτταρά, ήταν
παρκαρισμένα προς θάλασσα αυτοκίνητα αλλά και απέναντι. Μου έρχεται να
γράψω στο απέναντι πεζοδρόμιο, αλλά αυτό θα ήταν δυσφήμηση για τον τόπο
μας ο οποίος φημίζεται για την ανυπαρξία πεζοδρομίων.
Ε!
Εκεί την πατήσαμε. Δεν προλάβαμε να κρυφτούμε ανάμεσα στα
σταθμευμένα και μείναμε κολλητοί στο πλάι ενός προς τη θάλασσα! Πέρασαν
ακριβώς 10 αυτοκίνητα συριζα στα πόδια μας, κανένα δεν σταμάτησε. Πήραμε
την απόφαση να μπούμε μπροστά σε ένα θηριώδες ΙΧ και να του κάνουμε
σήμα ότι πάμε στην... Ιθάκη μας, να σταματήσει επιτέλους να περάσουμε.
Τι να κάνει, σταμάτησε αλλά μας βεβαίωσε, ότι θα σταματούσε ούτως ή
άλλως και δεν θα μας πατούσε!
Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες δεν τους φοβηθήκαμε, αλλά τα αυτοκίνητα, τα βράχια και τ' αγκάθια ναι.
Σημείωση:
Ίδια και πολύ χειρότερη είναι η κατάσταση στον Πόρο που πήζει στο
αυτοκίνητο και στο μηχανάκι (εκατοντάδες τα μηχανάκια!). Εκεί όμως από
τις 7 το απόγευμα μέχρι το πρωί της άλλης μέρας απαγορεύεται αυστηρώς σε όλο το παραλιακό δρόμο η κυκλοφορία παντός τροχοφόρου.
Η παρουσία της Τροχαίας και της Αστυνομίας πολύ αισθητή και
αποτελεσματική. Έτσι, από 7 μ.μ. μέχρι 12 μ.μ. που είναι η ωραιότερη ώρα
του Πόρου, πήχτρα όλα τα κέντρα, δεν πέφτει καρφίτσα, σε αρκετά το φαΐ,
το γλυκό, το παγωτό, εξαιρετικά και σε καλές τιμές (κατάστημα με μόνο
παγωτό να έχει μόνιμα μια ουρά 30 ατόμων). Στον παραλιακό δρόμο παιδιά
κάθε ηλικίας παρέες παρέες να περπατούν, να παίζουν ανέμελα και
ξέγνοιαστα, μακριά από τους γονείς τους και από τον φόβο των τροχοφόρων.
Ένα ηλεκτρικό μικρό λεωφορείο του Δήμου κάνει κυκλική διαδρομή, και
όποιος είναι μακριά παρκαρισμένος το παίρνει και βγαίνει ακριβώς στο
πάρκιν. Φυσικά και όποιος θέλει να πάει σπίτι του. Κάποτε έτσι είμαστε
και εμείς με αποφάσεις του Κοινοτικού και Δημοτικού Συμβουλίου Ερμιόνης και στα Μαντράκια ο κόσμος ήταν σαν τα σταφύλια! Τα παιδιά παίζανε αμέριμνα παρέες παρέες. Άλλα χρόνια!
Ως εκ των άνω, δεν έχουμε παρά
να ευχαριστήσουμε τον Δήμο Ερμιονίδας που μας προσφέρει αυτήν τη
μοναδική περιπετειώδη παραλιακή διαδρομή που κάλλιστα μπορεί να την
διαφημίζει ως Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ, διαδρομή περιπετειώδη για νήπια μέχρι παππούδες και γιαγιάδες. Τύφλα νάχει η ΟΔΥΣΣΕΙΑ του Νόλαν!
Είναι, μεταξύ πολλών, και αυτό μια απόδειξη ότι ο ΔΗΜΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ έχει προ πολλού τελειώσει στην συνείδηση των κατοίκων και μάλιστα αυτών της ΕΡΜΙΟΝΗΣ, και καιρός να επιστρέψουμε στον ΔΗΜΟ ή στην ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΡΜΙΟΝΗΣ
να φροντίζουμε εμείς τον τόπο μας όπως ξέραμε και όχι μέσω ξενικών
φροντιστών. Σιγά μη νοιαστεί ο κάτοικος του Πορτοχελιού για την
κατάσταση αυτή, ή ο κάτοικος της Ερμιόνης για ανάλογη κατάσταση στην
παραλία του Πορτοχελιού.
Άλλωστε και στην ΚΕΔΕ (ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΔΗΜΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ) πλείστες πλέον οι φωνές που θέλουν επιστροφή στις Κοινότητες των Ελλήνων και όχι παραμονή στα ψηφοθηρικά νεφελοκατασκευάσματα του πολιτικού μας κόσμου.
Βασίλης Γκάτσος
