Σε όλο τον κόσμο, όπου από την υπερκατανάλωση του υπόγειου νερού επήλθε υφαλμύρωση, εφαρμόζεται η διεθνώς αποδεδειγμένη καλή πρακτική: Μείωση της άντλησης, ενίσχυση των υπόγειων υδάτων με έργα που εμποδίζουν το νερό να κατρακυλά στη θάλασσα, καινοτόμοι τρόποι άρδευσης για ελαχιστοποίηση της κατανάλωσης, σοβαρές υπηρεσίες διαχείρισης υδάτων. Στην ανάγκη, προσθήκη αφαλάτωσης θαλασσινού νερού.
Η άποψη της αφαλάτωσης των υφάλμυρων υπόγειων υδάτων, ως λύση για καλό πόσιμο νερό, είναι περιβαλλοντικά και οικονομικά απαράδεκτη. Μπορεί η εγκατάσταση να είναι φθηνότερη από την αφαλάτωση νερού θαλάσσης, αλλά μετά από λίγο γίνεται ακριβότερη.
Όσο
για την επίκληση κάποιων "επιστημόνων " που ποτέ δεν κατονομάζονται,
για την επιτυχία της μεθόδου και κυρίως για τη βεβαίωση ότι δεν
επηρεάζεται ο εγγύς υδροφόρος ορίζοντας, είναι για γέλια. Πόσο μάλλον
όταν η επιστημοσύνη τους δεν προέρχεται από πανεπιστημιακή γνώση και
ειδίκευση, αλλά από μόνο το γεγονός ότι κάποτε τους ψηφίσαμε για
δημοτικούς συμβούλους και δημάρχους.
Όταν
τα υπόγεια νερά στον κάμπο του Άργους έγιναν θάλασσα και η υφαλμύρωση
προχωρούσε προς την πόλη του Άργους και πάνω από αυτήν, η κοινή γνώμη,
οι "επιστήμονες" εκ ψήφων, και οι κανονικοί πίστευαν το προφανές: ότι η
θάλασσα εισχωρούσε από τον Αργολικό Κόλπο. Μετά από χρόνια διαπίστωσαν
ότι εισχωρεί από τον Σαρωνικό, λόγω των ρηγματώσεων των ασβεστολιθικών
πετρωμάτων. Άλλωστε πώς έφτασε η θάλασσα στις γεωτρήσεις του Καταφυκιού,
της Αυλώνας, των Φούρνων, των Διδύμων; Με τα πόδια;
Και επειδή αυτός ο Καποδιστριακοκαλλικρατικοκλεισ
Βασίλης Γκάτσος
