Είναι ελληνικό επώνυμο ο Παπαράτσι (< Παπασαράτσης);
Γράφει ο
Γιώργος Δαμιανός
Η ιστορία της παγκόσμιας, πλέον, λέξης παπαράτσι (ιταλ.: paparazzi) ξεκίνησε, το 1959, από τον Ιταλό σκηνοθέτη Federico Fellini κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Γλυκιά Ζωή (La dolce Vita). O Fellini απέδωσε αυτό το παρατσούκλι σε έναν από τους φωτορεπόρτερ της ταινίας του, με αποτέλεσμα να διαδοθεί παγκοσμίως και να προσδιορίζει τον “αδιάκριτο φωτορεπόρτερ”
Τι σημαίνει, όμως, το όνομα παπαράτσι και ποια είναι η σχέση του με την Ελλάδα; Ο καθηγητής Μπρούνο Μιλιορίνι αναφέρει ότι ο Φελίνι δανείστηκε αυτό το όνομα από το μυθιστόρημα του Άγγλου George Gissing (1857-1903) , “by the Ionian sea”, το οποίο είχε γραφτεί το 1901, αλλά μεταφράστηκε στα Ιταλικά το 1957. Στο έργο αυτό ο Gissing αναφέρει κάποιον ξενοδόχο στο Καταντζάρο με το ελληνικό όνομα Papasaratsis (: prete sellaio, παπάς-σελοποιός). Αυτό το όνομα άρεσε στο Φελίνι και το έδωσε σε ένα από τους φωτογράφους της ταινίας του. O Παπασαράτσης (στα ελληνικά γνωστό και το επώνυμο Παπασαμαράς), λοιπόν, κατέληξε να γίνει ο γνωστός μας παπαράτσι. Ας μην υποτιμήσουμε και την προσωπική άποψη ότι, ίσως, ο Γκίσινγκ παράκουσε το “Παπασαράντης” (διαδεδομένο, μέχρι σήμερα, στην περιοχή της Καλαβρίας) και το έγραψε ως Παπασαράτσης. Αυτό, όμως, μόνο, ο Γκίσινγκ μπορεί να το επιβεβαιώσει…
Στη φωτογραφία: Ο Tazio Sechiarolli (1925-1998), υπήρξε ο αυθεντικός παπαράτσι στην ταινία La Dolce Vita. Σταδιοδρόμησε ως φωτογράφος
πηγές
Bruno Migliorini, σελ 104, 105, parole e storia, fogli di Vocabolario, εκδ. Rizzoli
La solitudine del satiro Autore, Flaiano Ennio, ed. EditoreAdelphi
Πρόταση ανάρτησης του κου Λακούτση
Ο πρώτος τόμος αποτελείται από 342 σελίδες. Περιέχει 79 τραγούδια που κατέγραψε το 1959 στο Βαλτέτσι Αρκαδίας ο Ελληνοαμερικανός εθνομουσικολόγος Σωτήρης Τσιάνης. Τα τραγούδια αποδίδονται πιστά και αναλύονται μουσικολογικά σε ευρωπαϊκή μουσική γραφή από τον Σωτήρη Τσιάνη. Στον ίδιο τόμο δημοσιεύονται και τρία τραγούδια από το Βαλτέτσι, που κατέγραψε ο Σπύρος Περιστέρης το 1956 με μουσική επεξεργασία από τον Σωτήρη Τσιάνη. Τον τόμο συνοδεύουν οι μουσικές καταγραφές σε 3 ψηφιακούς δίσκους (CD). Ο δεύτερος τόμος αποτελεί ένα πιλοτικό εγχείρημα καταγραφής τραγουδιών από το Βαλτέτσι σε διάφορες χρονικές στιγμές και περιστάσεις. Περιλαμβάνει τραγούδια που ηχογράφησε ο Σταύρος Κοκκάλας το 1979 και σε διάφορες άλλες χρονικές στιγμές και ο μουσικολόγος Γιάννης Καϊμάκης, αν. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το 2001 και το 2005. Συνολικά δημοσιεύονται 154 κείμενα τραγουδιών, που απομαγνητοφωνήθηκαν με προσοχή, με τις επαναλήψεις και τα τσακίσματα, καθώς και το ποιητικό-οργανικό κείμενό τους. Πάνω από είκοσι τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από τον Σωτήρη Τσιάνη το 1959 περιλαμβάνονται και στην ηχογράφηση του 2001 του Γιάννη Καϊμάκη. Μερικά μάλιστα από αυτά τραγουδιούνται από τους ίδιους τραγουδιστές. Ο τόμος συνοδεύεται από 9 ψηφιακούς δίσκους ακτίνας (CD) και ένα ψηφιακό δίσκο ήχου και εικόνας (DVD). 
