Μνημεία υπομονετικά περιμένουν... Υπομονετικά ελπίζουν…
Ας αφουγκραστούμε τα διδάγματα που ανασύρονται από τα βάθη της γης, από τα χαλάσματα. Μνήμες και ιστορίες που μας βοηθούν να στοχαστούμε τη δική μας ζωή, τις δικές μας προτεραιότητες κι αν δεν είναι μέσα σε αυτές, τουλάχιστον απαιτούν τον σεβασμό μας.
Και θα αρχίσω από τον ιερό Ναό των Ταξιαρχών που εκκρεμεί η αποκατάστασή του. Σε Προγράμματα μπαίνει, από Προγράμματα βγαίνει και η κατάσταση παραμένει ημιτελής. Η πινακίδα, επίσης, είναι ανάγκη να μεταφερθεί από τη Δυτική πλευρά στην Ανατολική, όπου υπήρξε και ο αρχαίος ναός.
Το Ρωμαϊκό ταφικό μνημείο, ένα επιτύμβιο σύνολο που ανασύρθηκε κατά την εκσκαφή για την ανέγερση του κτιρίου που θα στέγαζε τον Ο.Τ.Ε., βρίσκεται μετά από αναστηλωτικά διλλήματα αλλά και αδιαφορία, διαμελισμένο, τεμαχισμένο και παραπεταμένο για χρόνια. Η βάση του στο Μπίστι και το γλυπτό (Σαρκοφάγο) έξω από τον Λιμενικό Σταθμό της Ερμιόνης! Δεν είναι καταναλωτικό προϊόν και δεν αποφέρει κέρδη. Η περιπέτειά του έχει γίνει πια ανέκδοτο, καθώς έχει μείνει για πολλά χρόνια στις προθέσεις και έχει μπει έκτοτε σε προεκλογικά προγράμματα από το 2014, όταν υπεγράφη η σύμβαση για την εκπόνηση μελέτης αναστήλωσης - στερέωσης επί δημαρχίας Δ. Καμιζή και με Αρχιτέκτονα - Μηχανικό τον Γ. Αντωνίου. Αριστοτεχνικά τα αποτυπώματα του αρχαίου τεχνίτη που πελέκησε το λευκό μάρμαρο, τις πέτρες! Αυτές οι πέτρες, αυτά τα μάρμαρα δεν μας ανήκουν, δεν είμαστε οι ιδιοκτήτες τους! Ανήκουν στην παγκόσμια ιστορία!











