Του Βασίλη Γκάτσου
Στο νερό αυτό έχει γίνει. Κάποτε παίρναμε από τις βρύσες της γειτονιάς, μετά προστέθηκαν τα λουτρά και η αποχέτευση προς τη θάλασσα, μετά ο βιολογικός σταθμός, ενώ το πόσιμο νερό όλο και λιγόστευε. Αναπροσαρμόστηκε ο τρόπος χρέωσης των καταναλωτών ανάλογα με τις εξελίξεις. Σήμερα ναι μεν είναι πολύ ακριβό το νερό του Δήμου (πόσο μάλλον που δεν πίνεται), αλλά το σύστημα χρέωσης (πάγιο, κλιμάκια τιμών, ειδικές περιπτώσεις κ.λ.π.) είναι αποδεκτό απ' όλους και δίκαιο.
Στο νερό αυτό έχει γίνει. Κάποτε παίρναμε από τις βρύσες της γειτονιάς, μετά προστέθηκαν τα λουτρά και η αποχέτευση προς τη θάλασσα, μετά ο βιολογικός σταθμός, ενώ το πόσιμο νερό όλο και λιγόστευε. Αναπροσαρμόστηκε ο τρόπος χρέωσης των καταναλωτών ανάλογα με τις εξελίξεις. Σήμερα ναι μεν είναι πολύ ακριβό το νερό του Δήμου (πόσο μάλλον που δεν πίνεται), αλλά το σύστημα χρέωσης (πάγιο, κλιμάκια τιμών, ειδικές περιπτώσεις κ.λ.π.) είναι αποδεκτό απ' όλους και δίκαιο.
Τα δημοτικά τέλη ούτε αποδεκτά είναι, ούτε δίκαια. Κάποτε στα χωριά μας όλα τα σπίτια είχαν οικογένειες όλο το χρόνο, τα σκουπίδια λιγοστά και με προορισμό τη γκουλούμα ή τον ΧΑΔΑ, ο δημόσιος φωτισμός λιγοστός, καθαριστές δεν υπήρχαν, εξοχικά δεν υπήρχαν. Ήταν αποδεκτό να πληρώνουμε, τα ούτως ή άλλως μικρά δημοτικά τέλη, ανάλογα με τα ηλεκτροδοτούμενα τετραγωνικά κάθε οικίας, που τότε ήταν μέτρο κατοίκησης. Ακόμη και τότε σωστό και δίκαιο δεν ήταν, αλλά είχε μια λογική.
Τα πράγματα όμως άλλαξαν ριζικά. Σήμερα έχουμε χιλιάδες εξοχικά, ο δημόσιος φωτισμός έχει κατά πολύ επεκταθεί, έχουμε συλλογή και διάθεση απορριμμάτων, συσκευασιών, συσκευών, έχουμε καθαριστές, απορριμματοφόρα, ενώ τα περισσότερα σπίτια στους οικισμούς και τα εξοχικά δεν κατοικούνται πάνω από 30 μέρες το χρόνο με κύριο μήνα τον Αύγουστο.
