Βράβευση του 2ου Νηπιαγωγείου Ερμιόνης για δεύτερη συνεχή χρονιά

     Το σχολείο μας βραβεύτηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά από το Υπουργείο Παιδείας και θρησκευμάτων στο πλαίσιο υλοποίησης της Πράξης «Θεσμός Αριστείας και ανάδειξη καλών πρακτικών στην Α΄/θμια & Β΄/θμια Εκπαίδευση». Η εκδήλωση βράβευσης πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013 στο χώρο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ο συγκεκριμένος θεσμός στοχεύει σε ένα σχολείο ανοικτό στη συνεχή βελτίωση, την αλλαγή, την πολυμορφία και την καινοτομία.

     Με την υλοποίηση της καινοτόμου δράσης επιχειρήσαμε να δημιουργήσουμε

     ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΟΙΚΤΟ, ΕΥΕΛΙΚΤΟ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ.

 Μέσα από τη συμμετοχή των νηπίων σε ποικίλες βιωματικές δραστηριότητες επιδιώξαμε να διεγείρουμε τις αισθήσεις τους και να συμβάλλουμε στην ωρίμανση των ικανοτήτων για αυτενέργεια, πρωτοβουλία, δημιουργικότητα και ταυτόχρονα, να μάθουν τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, γιατί όπως λέει ο J. Dewey , 

 «μόνο ό,τι δέχεσαι με τη ψυχή σου, αυτό μόνο μαθαίνεις

 και αυτό ενσωματώνεις στη ζωή σου και το χαρακτήρα σου».

                                                                          

                                                                     Ελένη  Βλάσση

 

Ο Ουρανός ρίχνει ευλογία, αλλά εμείς κρατάμε ομπρέλες.

Αν είχαμε τα δύο φράγματα, Τζερτζελιάς στην Πελεή  και Ρορού στο Θερμήσι και έριχνε νερό με το τουλούμι όπως έριξε στη Νεμέα, δηλαδή 100 χιλιοστά νερό:

Δεδομένου ότι οι λεκάνες απορροής που θα οδηγούσαν το νερό τους στα δύο αυτά φράγματα είναι περί τα 50 000 στρέμματα, τότε ο Ουρανός θα μας έστελνε 5 000 000 κ.μ. νερό, μόνο σε δύο μέρες, για να το αποθηκεύσουμε στα φράγματα. Από αυτό το 500 000 κ.μ. θα περνούσαν στο υπέδαφος και το υπόλοιπο στα ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.

Τώρα το παρακολουθούμε, το φωτογραφίζουμε, το μετράμε, αλλά αποτέλεσμα;

Να μην ξεχνάμε ότι τα υπόγεια νερά της ορεινής Ερμιονίδας είναι ένας μύθος. Οι 9 δημοτικές γεωτρήσεις στα Δίδυμα, οι αντίστοιχες στο Ηλιόκαστρο και στο Θερμήσι, αλλά και οι ορεινές ιδιωτικές γεωτρήσεις από τη μέχρι τώρα πορεία τους δείχνουν ότι μπορούν και αποφέρουν μόλις το αναγκαίο πόσιμο νερό στους οικισμούς, και λίγο ακόμη για καλλιέργειες. Δηλαδή το μέσο ετήσιο νερό που αποθηκεύεται στην ορεινή Ερμιονίδα, με οποιαδήποτε λελογισμένη χρήση, δεν επαρκεί ούτε για πόσιμο όλων των οικισμών της Ερμιονίδας. Τα επιφανειακά νερά της ορεινής Ερμιονίδας είναι πραγματικότητα και συνάμα ευλογία. Και γιατί είναι πολλά, και γιατί είναι πεντακάθαρο νερό, και γιατί μπορεί να μαζευτεί σχεδόν όλο σε τρία βασικά φράγματα, Τζερτζελιάς στην Πελεή, Καταφυκιού πριν το φαράγγι, Ρορού πριν περάσει μέσα από το Θερμήσι.

Ως εκ τούτου, τη νόημα έχει Δήμαρχος που δεν θα αφοσιωθεί σε αυτά τα έργα + τον ερχομό του Ανάβαλου;

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Σωσίβιο για τους υπόλογους

Του Χρήστου Γιανναρά kathimerini

Υπάρχουν νηφάλιες φωνές, στην έντυπη τουλάχιστον δημοσιογραφία. Προειδοποιούν τους επαγγελματίες της εξουσίας για τον «θυελλώδη θυμό» που διακατέχει την ελλαδική κοινωνία. Για το όρια αντοχής και ανοχής των πολιτών (της συντριπτικής πλειονότητας) που έχουν εξαντληθεί. Bεβαιώνουν οι έντιμοι δημοσιογράφοι ότι η αστική τάξη, ραχοκοκαλιά της κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας του κράτους, είναι σε παραλυτική εξουθένωση – έχει καταρρεύσει κυριολεκτικά. Tο παραγωγικό δυναμικό της χώρας μοιάζει εκμηδενισμένο, δεν υπάρχει ούτε κουράγιο ούτε ελπίδα για ανάκαμψη. Kραυγάζει απεγνωσμένα η ευσυνείδητη δημοσιογραφία ότι είναι αδύνατο στον πολίτη να εμπιστευθεί και να ελπίσει σε μια κυβέρνηση που εκδίδει, μέσα σε ένα χρόνο, 695 εγκυκλίους ερμηνευτικές των φορολογικών της αποφάσεων. H κατάρρευση της χώρας γενικεύεται, αλλά η κυβέρνηση θριαμβολογεί ότι στα νούμερα προκύπτει «πρωτογενές πλεόνασμα». Tα δύο κόμματα των υπόδικων φυσικών αυτουργών του κακουργηματικού υπερδανεισμού δεν διανοούνται επιστράτευση των αρίστων, υπερκομματική διαχείριση της κρίσης – αποδέσμευση από τις μικρονοϊκές και ανήθικες σκοπιμότητες επανεκλογής τους. H κυβέρνηση εξακολουθεί να υπηρετεί με τη σύνθεσή της τον πιο ξεδιάντροπο νεποτισμό και το ξέπλυμα «μαύρων υπηρεσιών» στο εσωκομματικό αλισβερίσι για την αρχηγία. Oι τίμιες φωνές της έντυπης δημοσιογραφίας κομίζουν πειστήρια της εφιαλτικής τραγικότητας: Πόσο μειώθηκε η παραγωγή, πόσο η λαϊκή κατανάλωση, πόσο οι εξαγωγές, πόσο τα δάνεια των τραπεζών, πόσο δραματικά έχει εκλείψει η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, πόσο παγιωμένη εμφανίζεται η ανελπιστία. Kυρίως: πόσο τρομακτικό είναι το κενό πίστης στη δημοκρατία, στην κοινωνική συνοχή, σε οποιαδήποτε ποιότητα ζωής έξω από τον πρωτογονισμό της κατανάλωσης. Eξαλείφθηκαν οι ελπίδες να ξαναβρούμε την πρότερη καταναλωτική μας ευδαιμονία και δεν υπάρχει άλλη κοινωνική στόχευση που να δικαιολογεί τη συνύπαρξή μας, την ιστορική συνέχεια της συλλογικής μας παρουσίας. Aυτό πρακτικά σημαίνει: O αριθμός των ολοκληρωτικά απελπισμένων έχει αυξηθεί καταιγιστικά. Oι άνθρωποι που ζουν στο σκοτάδι και στην παγωνιά επειδή δεν έχουν να πληρώσουν τη ΔEH, είναι ικανοί για όλα. Oσοι περιμένουν να βγει το σπίτι τους στον πλειστηριασμό επειδή η δόση για την εξόφλησή του ξεπερνάει το μηνιάτικο, είναι έτοιμοι και να σκοτωθούν – η απανθρωπία του ληστρικού ξεσπιτωμού δεν αντέχεται. Oι ηλικιωμένες ευπρόσωπες αστές που σταματούν στον

Ανάσυρθηκε νεκρή ηλικιωμένη από υπόγειο σπιτιού στο Άργος

Το πρώτο φως της ημέρας αποκαλύπτει το μέγεθος της καταστροφής στο Άργος και την ευρύτερη περιοχή ενώ η πόλη θρηνεί και μία νεκρή ηλικιωμένη γυναίκα που ανεσύρθηκε από υπόγειο σπιτιού την νύχτα. 

Ο ακάλυπτος χώρος συγκέντρωσε πολύ νερό λόγω της κακοκαιρίας, με αποτέλεσμα να υποχωρήσει το τοιχίο και η άτυχη γυναίκα να πνιγεί.Όπως δήλωσε μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Mega o δήμαρχος του Άργους, Δημήτρης Καμπόσος, πρόκειται για μια 55χρονη σερβικής καταγωγής που διέμενε σε υπόγειο στο κέντρο της πόλης.

Ο κ. Καμπόσος ανέφερε ότι το Άργος έχει κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έκανε λόγο για εκταταμένες ζημιές σε όλο το δήμο Άργους - Μυκηνών. 
Περισσότερα:argolikeseidhseis

Το θέμα είναι σοβαρό

Στην παρακάτω διεύθυνση πρέπει να αποτανθείτε για να ερευνήσει το σπήλαιο στη Μεγάλη Σπηλιά, έστω μια πρώτη επίσκεψη.

Έχω διαβάσει πολλά για αυτή τη σπηλιά, ακόμη ότι έχουν βρεθεί και εργαλεία νεολιθικής εποχής, αλλά για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ διαβάζω ότι υπάρχει σπήλαιο μέσα στα απότομα βράχια που χάνεται στα βάθη της γης.

Όσοι γράφουν για τις δολίνες του Δίδυμου όρους, γράφουν τα σταθερά: ότι το νερό έχει καταφάει διαλυτά συστατικά και έτσι κατέρρευσε το πάνω μέρος. Δηλαδή σαν να είναι το κάθε φαινόμενο ξεχωριστό.

Όμως υπάρχει περίπτωση, όπως συμβαίνει στον ασβεστόλιθο, να υπάρχει ολόκληρος δαίδαλος σπηλαίων και υπόγειων ποταμών προ εκατομμυρίων χρόνων και απλά οι δολίνες να είναι καταπτώσεις σπηλαίων με αδύναμη οροφή. Αν η είσοδος του σπηλαίου Φράχθι ήταν κλειστή με χώματα και βλάστηση και η οροφή δεν είχε καταπέσει, ποιος θα υποψιαζόταν ότι από κάτω είναι σπήλαιο;

Οι δολίνες λοιπόν κάλλιστα μπορεί να είναι μέρος ενός δαιδαλώδους υπογείου συστήματος σπηλαίων και πολύ πιθανόν να σχετίζονται και με την καταβύθιση στα εκκλησάκια, αλλά και τις καταβόθρες στον κάμπο, που παλιά ήσαν ορατές και που εκεί οδηγούσαν τα νερά οι Διδυμιώτες για να αδειάζει ο κάμπος (Μηλιαράκης).

Μπράβο στον κύριο Αποστόλου που δημοσιοποίησε το θέμα, καλόν είναι να το μάθει και η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία, να το γράψει και ο τύπος του νομού και της Περιφέρειας, διότι πολύ πιθανόν να είμαστε μπροστά σε ευχάριστες και εντυπωσιακές εκπλήξεις.

Πάντως το παρόν το κοινοποιώ και στο e mail της Σπηλαιολογικής Εταιρείας.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Στην υγειά μας - Αφιέρωμα στήν Ελεωνόρα Ζουγανέλη

Για όσους το έχασαν χθες..

AN, από ιχνηλάτες.

Σωστή άποψη, αλλά εμείς ψηφίζουμε πρόσωπα για να παίρνουν πολιτικές αποφάσεις και όχι ελεγκτές κάθε τοπικής παρανομίας και μάλιστα να μετατρέπονται σε ενόχους, αν ψηφίσουν λάθος. Τι γνώση απαιτούμε από τον απλό πολίτη; Να έχει ο κάθε δημοτικός σύμβουλος, έναν ειδικό νομικό σύμβουλο για να του λέει αν πρέπει ή όχι να ψηφίσει αλλιώς κινδυνεύει κ.λ.π.;

Αν ο Δήμος πρέπει να βάζει δικηγόρους και καταφεύγει ο ίδιος στη δικαιοσύνη επί παντός επιστητού ή για να εξασφαλίζεται νομικά ο Δήμαρχος και οι σύμβουλοι που έχουν ψηφίσει, τότε οι δημότες θα εργάζονται για τα δικηγορικά έξοδα και όχι για να ζήσει η οικογένειά τους.

Για φανταστείτε τον Δήμο να κάνει 200 μηνύσεις, για παράδειγμα, καταπάτησης ακτών, μετά δασών, μετά παραλήψεων της Περιφέρειας, του κράτους κ,λ,π, λες και οι ακτές, τα δάση και η Περιφέρεια είναι δικά του.

Νομίζω ότι όλα αυτά τα αδικήματα, έπρεπε να είναι αυτεπαγγέλτως διωκόμενα. Ο Δήμος θα έκανε τότε καταγγελίες για αυτεπάγγελτη δίωξη και θα παρίστατο μόνον ως μάρτυρας χωρίς να κάνει κανένα απολύτως έξοδο. Ας τα βρει η δικαιοσύνη. Τι δουλειά θέλει ο δήμος να ξοδεύει χρήματα των πολιτών για να αποδείξει παραλείψεις της Περιφέρειας; Ποιος σύμβουλος είναι τόσο νομικά καταρτισμένος ώστε να γνωρίζει άριστα την υπόθεση και τι να ψηφίσει; Ας αφήσουμε στη μπάντα το ότι ο πολίτης οφείλει να γνωρίζει όλους τους νόμους του κράτους! Αυτά είναι υποκρισία.

Οι υποχρεώσεις τής εν λόγω επένδυσης είναι σαφείς από τον νόμο για το τι πρέπει να παραχωρήσει στον δήμο και με ποια μορφή. Αν ο Δήμος νομίζει ότι αδικείται (το συμφέρον του Δήμου δεν είναι ιδιωτικό, είναι δημοτικό = δημόσιο) ας κάνει καταγγελία, ώστε να επέμβει αυτεπαγγέλτως ο εισαγγελέας και να βάλει την υπόθεση στο αρχείο ή να συνεχίσει.

Αλλιώς ο Δήμος είναι πλήρως αδύναμος και δεν μπορεί να τα βάλει με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, για τον απλό λόγο, ότι δεν έχει τα οικονομικά μέσα.

Δεν είμαι νομικός, αλλά δεν μπορώ να δεχθώ ότι ψηφίζουμε έναν δημοτικό σύμβουλο με π.χ. γνώσεις δημοτικού, και απαιτούμε από αυτόν να ψηφίσει σωστά επί άκρως δυσκόλων νομικών υποθέσεων, αλλιώς κινδυνεύει να πάει μέσα. Αυτό δεν είναι δημοκρατία. Εκτός και αν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι περιοριστεί μόνον στους αποφοίτους νομικών σχολών.

Έρρωσθε

Βασίλης Γκάτσος

ΔΥΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΕΥΓ.ΤΡΙΒΙΖΑ 7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Έλλη Βασιλάκη

Με μια γκλίτσα… στην Αυστραλία

Με μια γκλίτσα… στην Αυστραλία
Ο Διονύσης Μακρής ήταν 14 χρόνων όταν με την γκλίτσα στο χέρι, μετά από ένα ταξίδι που του φαινόταν ατελείωτο, βγήκε στο λιμάνι της Μελβούρνης, κοιτάζοντας γύρω του περίεργα, σ έναν τόπο άγνωστο, τόσο παράξενο και αλλιώτικο από αυτόν που ήξερε. Από τα βουνά της Αιτωλοακαρνανίας, όπου έβοσκε γιδοπρόβατα στην Κανδήλα, βρέθηκε, πάμπτωχος, χρεωμένος με τα ναύλα, 200 λίρες που του βάρυναν την καρδιά, σ έναν τόπο άγνωστο για να βρει την τύχη του.
«Μέχρι τότε το μόνο που ήξερα, ήταν τα βουνά του χωριού μου, τα γίδια και τα πρόβατα που έβοσκα, έχοντας πάντα τη γκλίτσα μου συντροφιά. Γι αυτό την έφερα μαζί μου. Να μου θυμίζει ποιος είμαι και από πού ξεκίνησα. Να με δένει με τα χώματα του χωριού μου που γνώριζε κι εκείνη τόσο καλά και να παίρνω δύναμη από ένα δέσιμο που στην πραγματικότητα δεν μ” άφησε ποτέ» λέει ο κ. Μακρής στο «Νέο Κόσμο» που παρουσιάζει το πορτρέτο ενός ακόμα αυτοδημιούργητου ομογενή.
Από το 1997 ο κ. Μακρής είναι ιδιοκτήτης των Cyclo Fans, ενός

Καλό μήνα!

Η Βασιλική στο Δημοτικό Σχολείο Ερμιόνης

Μια αιρετική άποψη.

Από ότι θυμάμαι, είμαστε στην πρώτη δημοτικού, γύρω στο 1957, όταν πηγαίναμε σε ένα σημείο νότια του σχολείου και βλέπαμε ένα στρογγυλό σαν πηγαδάκι κτίσμα και κάτι πετρούλες. Ακούγαμε, χωρίς να καταλαβαίνουμε, ότι η βροχή είχε ξεθάψει αρχαία από μια παλιά εκκλησία.

Τότε δεν είχε φτιαχτεί η νότια αυλή του σχολείου. Ήταν μια κατηφόρα που παίζαμε. Την επόμενη, θυμάμαι, χρονιά, το 1958/1959, αποφάσισε ο διευθυντής του σχολείου να γίνει επίπεδη αυλή. Πρώτα φτιάχτηκε ο περιμετρικός τοίχος, όπου βέβαια δεν επιτρεπόταν να ανεβαίνουμε. Παρ' όλα αυτά ο Μάντζος και ένας μαθητής ξανθός που ο πατέρας του είχε για λίγα χρόνια σιδηρουργείο(;) στην Ερμιόνη, έκαναν το γύρω της πεζούλας (5 μέτρα κενό δεξιά αριστερά) με τα χέρια και τα πόδια στον αέρα!! Οι μικροί τους βλέπαμε με δέος η δε κυρά Κατίνα του γιατρού, δασκάλα, μόλις τους είδε λιποθύμησε!

Αυτά γίνονταν τότε, και όσο ξύλο κι αν φάγανε πάλι στη πεζούλα!

Για να γεμίσει η αυλή, μήνες πήγαινε το κάρο στο Μπίστι, από τη βορινή πλευρά, και οι μαθητές το γεμίζανε με μικρές πέτρες που άδειαζαν στο χώρο της αυλής. Έτσι έγινε αυτός ο χώρος που κάνουμε τις εκδηλώσεις.

Πριν γίνει η αυλή σ' αυτό το κατηφορικό μέρος βρίσκαμε πολλά μικρά αρχαία νομίσματα.

Μετά ακολούθησαν οι ανασκαφές. Οι αρχαιολόγοι έλεγαν ότι οι αρχαιότητες συνεχίζουν και κάτω από το σχολείο και στην βορινή αυλή του.

Έχω εκφράσει την άποψη ότι το Δημοτικό Σχολείο πρέπει να γίνει Αρχαιολογικό Μουσείο και στις αυλές του να αναπτυχθούν όλα τα θαυμαστά ψηφιδωτά της Ερμιόνης μέρος των οποίων είναι αυτά της εκεί Βασιλικής. Δεν έχουμε ανάγκη Δημαρχείου σε ένα τόσο σημαντικό χώρο. Μπορεί να πάει στις αγροτικές αποθήκες Κρανιδίου με μικρές μετατροπές.

Υπάρχει χώρος για αξιοποίηση και στο δασάκι κάτω από τη νότια αυλή, και στην αυλή.

Σήμερα υπάρχουν τα τεχνικά μέσα για ισχυρά γυάλινα δάπεδα, όπως στους εξωτερικούς χώρους του Μουσείου Ακρόπολης.

Μπορεί λοιπόν να ανασκαφτούν και οι αίθουσες του Σχολείου, ώστε να ολοκληρωθεί η ανασκαφή (υπάρχει η ελπίδα να βρεθεί εκεί μέγας αρχαίος ναός) και μετά να επιχωματωθούν εκ νέου, ενώ τα σημαντικά ευρήματα να διατηρηθούν και να τοποθετηθεί από πάνω τους γυάλινο δάπεδο.

Αυτά είναι έργα Πολιτισμού, αντάξια της Ιστορίας του χωριού μας.

Έρρωσθε,

Βασίλειος Γκάτσος

Τα έσοδα του Δήμου δεν είναι τα δικαστήρια

Ο τόπος χρειάζεται όλες τις επενδύσεις.

Τα δικαστήρια δεν αντικαθιστούν την πολιτική. Με τα δικαστήρια ούτε νερό μπορείς να φέρεις, ούτε ψάρια στη θάλασσα, ούτε ξενοδοχειακά συγκροτήματα να στήσεις, ούτε μεταποίηση να φτιάξεις, ούτε σχέσεις να δημιουργήσεις με τους γείτονες, ούτε δουλειές που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος, και μάλιστα στον ιδιωτικό τομέα που έχει το μέγα πρόβλημα της ανεργίας.

Αυτό είπαν με την ψήφο τους, με το "παρών" ή την απουσία τους, συμπολίτευση και αντιπολίτευση και μπράβο τους.

Τελείωσαν τα ψέματα.

Βλέπει ο κόσμος μια Μεσσηνία με την επένδυση του Βασίλη Κωνσταντακόπουλου να απογειώνεται, βλέπει να αποκτά με τις ανασκαφές θαυμαστούς αρχαιολογικούς χώρους, βλέπει το αεροδρόμειό της με φετινή αύξηση κίνησης 1000% και του χρόνου που συνδέεται άμεσα με τις μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης άλλο 1000%, βλέπει μια Καλαμάτα να πρωτοστατεί στην πνευματική ζωή του τόπου μας, και βλέπει τον Δήμαρχό μας να θέλει να ξεκινήσει δικαστικούς αγώνες μπας και κερδίσει λίγα στρέμματα. Αυτό μας μάρανε και μάλιστα τώρα στα ξεβλάσταρα.

Έμεινε τελικά με τον μουτζούρη στο χέρι.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Απάντηση ή στήριξη;

Κάπως περίεργα ακούγονται αυτά που μας λέει ο κύριος Μανιάτης.

Και βέβαια την ευθύνη του Σταυρού την έχει ο διαχειριστής ΦΟΣΔΑ και ο Δήμος μας που παράγει τα απορρίμματα.

Απ' ό,τι φαίνεται όμως το ΥΠΕΚΑ σαν να επιμένει να επικυρώσει λύση ΜΕΣΑ στον ίδιο χώρο του Σταυρού, αν και ελέγχει με τους επιθεωρητές περιβάλλοντος και απλά εγκρίνει τους προτεινόμενους χώρους.

Ξεχνάει όμως το πλέον απλό, και γιατί το ξεχνάει είναι δικό του πρόβλημα:

Όταν οι επιθεωρητές μπαίνουν σε μια εγκατάσταση το πρώτο που ελέγχουν είναι τα παραστατικά της διακίνησης των απορριμμάτων και των αποβλήτων.

Δηλαδή, με το καλημέρα, βλέποντας τους σωρούς χύμα και δεμάτων, θα ζητούσαν ΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΑ που εκδίδει ο υπεύθυνος της δεματοποίησης ΦΟΣΔΑ, αντίγραφα των οποίων παίρνει ο Δήμος Ερμιονίδας. Να δει τι ποσότητες μπήκαν, πώς μπήκαν και αν σύμφωνα με τους περιβαλλοντικούς όρους επιτρέπεται αυτό το χάλι.

Τι να τις κάνει όλες τις άλλες παραβάσεις μπροστά σε αυτό το χάλι;

Αν λοιπόν ενδιαφέρεται ειλικρινώς για το θέμα, ας δώσει αυτά τα στοιχεία τα οποία ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ, στοιχεία που πρέπει οι επιθεωρητές περιβάλλοντος να ζήτησαν. Ο κύριος δήμαρχος γιατί δεν τα δίνει;

Αλλιώς βάσταμαι να σε βαστώ, ν' ανεβούμε το βουνό.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος