Ναύπλιο: Πρόταση για την δημιουργία Τοπικού Σύμφωνου Ποιότητας

Στην συνάντηση φορέων για τον τουρισμό στην πόλη του Ναυπλίου (εμπορικός σύλλογος εστιάτορες τουριστικά καταλύματα) ο Κώστας Μιχόπολους (συμμέτοχος στην ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ)  κατέθεσε μια πρόταση για δημιουργία ΤΟΠΙΚΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ

Η πρόταση συνδέει τη τοπική παραγωγή  με τον τουρισμό την κατανάλωση και την προβολή των τοπικών προϊόντων.  

 Kώστας Μιχόπουλος

Το Τοπικό Σύμφωνο Ποιότητας  είναι μια Συλλογική  Προσπάθεια που διαχειρίζεται το καλό όνομα και το περιβάλλον μιας περιοχής. Σ’ αυτή μπορούν να συμμετέχουν και να εμπλακούν παραγωγοί τοπικών προϊόντων, ταβέρνες, ξενώνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, εργαστήρια τοπικών προϊόντων, γραφεία εναλλακτικού τουρισμού, ελεύθεροι επαγγελματίες παροχής υπηρεσιών που διοργανώνουν εκδηλώσεις, Δήμοι, Επιμελητήριο, Αγροτικοί και Βιοτεχνικοί Συνεταιρισμοί, συλλογικότητες της Κοινωνίας των Πολιτών, φορείς διαχείρισης Μνημείων Πολιτισμού, θρησκευτικού τουρισμού, αρχαιολογικών χώρων, λαογραφικών Μουσείων και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Το Τοπικό Σύμφωνο Ποιότητας διαχειρίζεται, με προδιαγραφές

Βαρύ πρόστιμο στο Δήμο Ερμιονίδας για τη λειτουργία του βιολογικού του Κρανιδίου

Επιβολή προστίμου στον Δήμο Ερμιονίδας για τον βιολογικό σταθμό στο Κρανίδι .


Πηγή:Ιχνηλάτες

Άι Νικόλας

Εκπληκτική η φωτογραφία του Αγίου Νικολάου από το αρχείο του κυρίου Μέλλου. Δεν είχα δει αυτό το εξωκλήσι πριν την επισκευή του. Αν έχει και άλλες ας μας τις αναρτήσει. Δεν πάνε χαμένες, οι περισσότεροι τις αντιγράφουμε στα αρχεία μας.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η σκεπή του που είναι πέτρινη καμαρωτή όπως των δεξαμενών νερού στα κάστρα.

Με αφορμή αυτό το εκκλησάκι θέλω να επισημάνω ότι, ενώ ασχολούμαστε πολύ με την αρχαία ιστορία του τόπου μας, δεν δείχνουμε το ίδιο ενδιαφέρον για τη χριστιανική περίοδο. Πολλά εξωκλήσια που σήμερα έχουν ανακαινιστεί και με μια πρώτη ματιά φαίνονται νεότατα, στην πραγματικότητα είναι πολύ παλιά και αρκετά αρχικά τους στοιχεία έχουν διατηρηθεί. Αρκετά είναι ερειπωμένα και αν δεν συντηρηθούν και αποκατασταθούν στην αρχική τους μορφή, θα χαθούν. Υπάρχουν όμως και πολλά άγνωστα, γιατί σώζονται μόνον τα θεμέλια τους και δεν τους δίνουμε σημασία. Τα ξέρουν μόνον οι γύρω αγρότες ή ποιμένες, περιέργως μερικές φορές με το όνομά τους(!), γιατί μπορεί να έμεινε μόνο το θεμέλιο, όμως το όνομα πέρασε στην περιοχή ως τοπωνύμιο.

Ένα άγνωστο εκκλησάκι βρίσκεται στη λιμνοθάλασσα των Ποτοκίων (πρώτη αναφορά γίνεται στο βιβλίο μου). Εκεί που σήμερα είναι το μαντράκι που δένουν τις βάρκες (βλέπε φωτογραφία). Σώζεται το θεμέλιο του ιερού και μέρη θεμελίων που διαγράφουν περίπου το μέγεθός του. Είναι πολύ μικρό εκκλησάκι. Στον περίβολό του μάλλον έχουν γίνει και ταφές, όπως μαρτυρούν ορισμένα ίχνη.

Στο σημείο αυτό της λιμνοθάλασσας Ποτοκίων υπάρχουν και άλλα ίχνη που μαρτυρούν ότι υπήρχε εκεί μικρός οικισμός, πιθανόν από τα προχριστιανικά χρόνια που συνέχισε τη ζωή του. Υπάρχει μάλιστα μια ελιά καμένη που πρέπει να στέκει εκεί αιώνες, ίσως ίδιας ηλικίας με το εκκλησάκι. Οι παππούδες μας κατέβαζαν από τα περιβόλια τους με τα ζα τα εσπεριδοειδή και ακολουθούσαν το μονοπατάκι στο Μαυρονήσι, περνούσαν από τα ερείπια του εξωκλησιού και συνέχιζαν μέχρι τη μύτη, 100 μέτρα πιο πέρα, όπου έπιαναν τα ιστιοφόρα για να παραλάβουν το φορτίο. Και το μονοπάτι αυτό είναι παμπάλαιο.

Μάλλον πρέπει να ξανακτιστεί το εκκλησάκι διατηρώντας τα ελάχιστα ίχνη του αλλά και σε μορφή σαν τον παλιό Άι Νικόλα του Μετοχίου.

Η παράδοση του τόπου μας λέει ότι, μετά την καταστροφή των Ψαρών το 1824, οι Ψαριανοί που επέζησαν, ήλθαν στην Ερμιόνη και ζήτησαν το Μαυρονήσι και την γύρω από τη λιμνοθάλασσα των Ποτοκίων περιοχή για να φτιάξουν τα Νέα Ψαρά. Οι Ερμιονίτες δεν δέχθηκαν, γιατί θεώρησαν ότι τα φτωχά εδάφη τους δεν θα μπορούσαν να θρέψουν επιπλέον πληθυσμό. Έτσι έφυγαν οι Ψαριανοί και ίδρυσαν τα Νέα Ψαρά στην Εύβοια στη θέση της αρχαίας Ερέτριας. Τον 19^ο αιώνα όλοι γνώριζαν την περιοχή ως Νέα Ψαρά και πολύ αργότερα πήρε εκ νέου την αρχαία ονομασία της.

Οι περιστάσεις τα φέρανε έτσι, ώστε να συμβεί το ανάποδο. Κατά τον 19^ο αιώνα έως αρχές 20^ου, Ερμιονήτες, Κρανιδιώτες και άλλοι ψαράδες της Ερμιονίδας που ψάρευαν συστηματικά σε αυτά τα μέρη έμειναν μόνιμα εκεί και κυρίως στα Στούρα (Νέα Στύρα). Από την Ερμιόνη το σόι Αραπάκη και Γκάτσου έχουν πάρα πολλούς (και πλέον άγνωστους) συγγενείς σε αυτά τα μέρη.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος


Πηγή φωτογραφίας Αι Νικόλα eikonoskopionews

             

 

Η «κουκουβάγια» πέταξε

topontikι 

Μια πολύ λιτή, συγκινητική και εξόχως πολιτική ανακοίνωση εξέδωσε ο σύλλογος εργαζομένων στον Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων για τη διάλυση του Οργανισμού στο πλαίσιο της περικοπής εταιρειών του Δημοσίου. Τα σχόλια ανήκουν στους αναγνώστες:

«Σε λίγες ώρες ο Ο.Ε.Δ.Β. (Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων) θα αποτελεί παρελθόν, καταργείται οριστικά. Μετά από 75 χρόνια η κουκουβάγια της σοφίας και της αρετής ‘‘πετάει μακριά’’, γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν έχει θέση στη σύγχρονη μνημονιακή εκπαίδευση. Η μόρφωση θα γίνεται πλέον ηλεκτρονικά. Το… Μέλλον είναι μόνο το… ‘‘ ηλεκτρονικό βιβλίο’’ και οι ‘‘διαδραστικοί πίνακες’’. Οι εργαζόμενοι στον Ο.Ε.Δ.Β. που όλα αυτά τα χρόνια εξέδωσαν και διένειμαν τρία δισεκατομμύρια βιβλία σε εκατομμύρια μαθητές, αποχωρούν περήφανοι για τη συμβολή τους στη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος (μέσο κόστος κάθε βιβλίου 0,70 ευρώ), για την απουσία διαφθοράς και διαπλοκής τους, για το ότι κατόρθωσαν να περισώσουν από τον ιδιωτικό φορέα, την ιστορία των σχολικών βιβλίων, δεκαπέντε χιλιάδες πρωτότυπα έργα ζωγραφικής που κοσμούσαν κάποτε τα σχολικά βιβλία (Τσαρούχης, Γκίκας, Γραμματικόπουλος, Τάσος κ.λπ.), τριάντα χιλιάδες (30.000) βιβλία, πολλά σπάνιων εκδόσεων, που αποτελούν πλέον περιουσία του υπουργείου Παιδείας.

Οι εργαζόμενοι αποχωρούν με πίκρα και ανησυχία για το μέλλον της έκδοσης και διανομής των σχολικών βιβλίων. Ζήσανε τη φετινή χρονιά, τη χειρότερη από ιδρύσεως του Ο.Ε.Δ.Β., που τα βιβλία στάλθηκαν με τεράστια καθυστέρηση, που τα λάθη και οι παραλείψεις των ιθυνόντων στοίχησαν εκατομμύρια στους Έλληνες πολίτες, προάγγελος των όσων πρόκειται να επακολουθήσουν τη φετινή χρονιά, που εκτιμούμε ότι θα είναι πολύ χειρότερη από κάθε πλευρά. Οι εργαζόμενοι αποχαιρετούν ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα για την πολύχρονη συνεργασία και υπόσχονται να συνεχίσουν τον αγώνα για μία ΔΗΜΟΣΙΑ & ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ στην υπηρεσία του λαού. Η κουκουβάγια της σοφίας και της αρετής ελπίζει να μην ξεχασθεί και ονειρεύεται τη μέρα που σε μία Ελλάδα ελεύθερη και απαλλαγμένη από δανειστές - επιτηρητές - τροϊκανούς, θα ξανακληθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες της για την εκπαίδευση των μαθητών».

---

Πέτρος Λούκας Χαλκιάς

Άφιέρωμα απο Το  Αλάτι Της Γης στον μεγάλο μας μουσικό

H ντροπή της Ευρώπης

Αυθεντικό το ποίημα-χαστούκι για την Ευρώπη

Του Γιάννη Λακούτση

 Σε δημοσκόπηση που έγινε στην Γερμανία, το 40% τω Γερμανών πολιτών υποστηρίζει την παραμονή της Ελλάδας στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα.

Μεταξύ αυτών υπάρχουν και κάποιοι διακεκριμένοι Γερμανοί, όπως ο βραβευμένος με Νομπέλ λογοτεχνίας για το 1999, Γκίντερ Γκρας .Αυτή τη φορά ο Γκίντερ Γκρας βρέθηκε στην επικαιρότητα με το ποίημα « η ντροπή της Ευρώπης», με το οποίο απευθύνεται στην Ευρώπη και την κατηγορεί για τη διαχείριση της ελληνικής οικονομίας. Αρχικά κυκλοφόρησε η φήμη ότι επρόκειτο για φάρσα που σκάρωσε το σατιρικό περιοδικό «Titanic», η οποία διαψεύστηκε από τον ίδιο τον Γκίντερ Γκρας

με μία ανάγνωση του ποιήματός του στη γερμανική κρατική ραδιοφωνία αποδεικνύοντας έτσι ότι πρόκειται για αυθεντικό.

Η Ντροπή της Ευρώπης

Στο χάος κοντά γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές κι εσύ μακριά από τη Χώρα που σου χάρισε το λίκνο.

Όσα εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.

Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει η χώρα εκείνη  κι εσύ αντί για το ευχαριστώ που τις οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.

Καταδικασμένη σε φτώχεια η χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που εσύ φυλάττεις.

Κείνοι που χίμηξαν με την δύναμη των όπλων στην χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.

Καμία ανοχή πλέον δεν δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες υπήρξαν σύμμαχοι αποδεκτοί.

Χώρα χωρίς δικαιώματα, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί και σ’ όλη τη χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που εσένα φιλοξένησε.

Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ’ τη χώρα, στα θησαυροφυλάκια σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.

Πιες, επιτέλους, πιες! Κραυγάζουν οι εγκάθετοι των επιτρόπων, μα ο Σωκράτης, με οργή σου  επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.

Θα καταραστούν εν χορό, ό,τι είναι δικό σου οι θεοί, που τον Όλυμπο τους η δική σου θέληση ζητάει να ξεπουλήσει.

Στερημένη από πνεύμα, εσύ θα φθαρείς χωρίς τη χώρα, που το πνεύμα της, εσένα Ευρώπη, έχει πλάσει.

Ο δρόμος του Παυσανία

“Στα ορεινά του κτήματος Μετόχι (ιδιοκτησίας της Μονής της Ύδρας) υπήρχε ένα χάλασμα που οι πατεράδες και παππούδες μας ανέφεραν ως  Άι Νικόλα. Βοσκοί και κυνηγοί το χρησιμοποιούσαν ως καταφύγιο σε κακές καιρικές συνθήκες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις σταβλίζονταν και ζώα. Όταν πήγαινα με τα πόδια στο Γυμνάσιο του Πόρου, το μονοπάτι περνούσε κοντά στο ερειπωμένο εκκλησάκι και συχνά κάνοντας μικρή παράκαμψη, άναβα εκεί ένα λαδοφάναρο που λειτουργούσε ως καντήλι….”

Είναι ένα σημαντικό απόσπασμα από αναμνήσεις του κυρίου Νίκου Μέλλου στο Εικονοσκόπιο News. Πριν τη δεκαετία του 1960 υπήρχε συχνή μετάβαση από την περιοχή Θερμησίας με τα πόδια ή με ζώο προς Δαμαλά και προς Γαλάτα μέσα από μονοπάτια των Αδερών. Τα μονοπάτια αυτά τα χρησιμοποιούσαν και όσοι ναυτόπαιδες και ναύτες Ερμιονίδας υπηρετούσαν ή σπούδαζαν στον Ναύσταθμο του Πόρου. Όπως περνούσαν από τον Άι Νικόλα θα περνούσαν και από άλλες επώνυμες περιοχές και ρέματα, από επώνυμους βραχισμούς και στάνες.

Ένα από αυτά τα μονοπάτια πήρε και ο Παυσανίας από την πόλη των Τροιζηνίων (Δαμαλάς) και ανεβαίνοντας τις Αδέρες (Φορβάντιο όρος) συνάντησε τον ναό του Απόλλωνος Πλατανιστίου, προφανώς σε κάποια ρεματιά με πλατάνια από την πλευρά του Δαμαλά. Αυτός ο ναός δεν έχει μέχρι σήμερα εντοπιστεί. Φυσικά σαν ‘εξωκλήσι’ θα ήταν ένας απλός περίβολος φτιαγμένος συνήθως από δύο παράλληλες σειρές πλακών μπηγμένων κάθετα στο έδαφος, που περιέβαλε έναν ναΐσκο ξύλινης κατασκευής με θεμέλιο ξερολιθιά. Κάτι ανάλογο με τον ναό του Δία στον Προφήτη Ηλία Ερμιόνης και της Ήρας στον Πρώνα (λόφος Μύλων Ερμιόνης).

Επί των ημερών μας ανθεί ο ιστορικός τουρισμός και έρχονται ομάδες τουριστών για να περπατήσουν αυτές τις αρχαίες πορείες. Μία ομάδα μάλιστα ζήτησε πληροφορίες για την πορεία του Παυσανία πάνω στις Αδέρες, γιατί ήθελαν να περπατήσουν από Δαμάλα σε Ερμιόνη και μετά να συνεχίσουν την πορεία του Παυσανία.

Παράκληση προς τον κύριο Μέλλο, που φαίνεται να είναι από τους λίγους γνώστες αυτών των παλαιών μονοπατιών να μας γράψει κάθε λεπτομέρεια με ό,τι θυμάται, ότι είδε, ό,τι άκουσε για αυτά τα μονοπάτια και αν έχει την ευγενή καλοσύνη και βέβαια χρόνο να παρακινήσει και άλλους συντοπίτες του να δώσουν πληροφορίες και αναμνήσεις.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό να προσδιοριστούν αυτά τα παμπάλαια μονοπάτια, να καταγραφούν και να επισημανθούν ως «Πορεία του Παυσανία».

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

 

Ερμιόνη: ένα «νησί» στη στεριά της Πελοποννήσου

Μας προτείνει σαν προορισμό το clickatlife
Η γραφική ψαράδικη κωμόπολη της Ερμιόνης, μόλις 2 ώρες οδικώς ή ακτοπλοϊκώς από την Αθήνα και τον Πειραιά, έχει εξελιχθεί σε σημαντικό τουριστικό προορισμό, προσφέροντας σύγχρονες ανέσεις και ταυτόχρονα διατηρώντας αναλλοίωτο τον παραδοσιακό χαρακτήρα και τις φυσικές ομορφιές της.

Η Ερμιόνη είναι μια πανέμορφη παραλιακή κωμόπολη, χτισμένη αμφιθεατρικά, στις δύο πλευρές μια στενής λωρίδας γης, στο ανατολικό «δάχτυλο» της Πελοποννήσου ( http://bit.ly/JChwir ). Συνδυάζει αρμονικά τη γαλήνη της νησιώτικης ατμόσφαιρας με την οργάνωση και τις υποδομές μιας πόλης και αποτελεί ιδανικό προορισμό για κοντινές αποδράσεις από την πόλη.

Η θάλασσα που «αγκαλιάζει» την Ερμιόνη από δύο πλευρές, σχηματίζει στα βόρεια το λιμάνι, που είναι το κατ’ εξοχήν εμπορικό κέντρο της πόλης και στα νότια, τα Μανδράκια, την πιο

Πάτρα

Κατάληψη συμβόλων

Η Πειραϊκή Πατραϊκή ήταν το καμάρι της Πάτρας και  όλης της χώρας. Έφτασε στην ακμή της να έχει πλήθος εργοστασίων με γύρω στους 20000 εργαζόμενους και τα προϊόντα της να είναι «εφάμιλλα των ξένων», όπως τότε συνήθιζαν να λένε.

Το εργοστάσιο του Λαδόπουλου το δεύτερο καμάρι της Πάτρας. Εκεί έβγαιναν όλα χαρτιά που χρησιμοποιούσαμε τότε. Όποια μαθητική εκδρομή περνούσε από την Πάτρα δεν θεωρείτο ολοκληρωμένη χωρίς επίσκεψη στο εργοστάσιο του Λαδόπουλου και στην Achaia Clauss, με τα διάσημα κρασιά της και τα τεράστια βαρέλια της.

Το εργοστάσιο ελαστικών Pirelli, τότε που η Ελλάδα χρησιμοποιούσε τα δικά της ελαστικά. Έκλεισε και μεταφέρθηκε σε άλλη χώρα από την σκληρή επιμονή των συνδικαλιστών της και τις πολύμηνες απεργίες κατά του ξένου κεφαλαίου.

Όπως διαβάζουμε στον καθημερινό τύπο, και τα τρία αυτά κραταιά εργοστάσια, παρατημένα κουφάρια κτιρίων σήμερα, έχουν καταληφθεί από μετανάστες που καραδοκούν να βρουν τρόπο να φύγουν για την Ευρώπη.

Ούτε για εξαθλιωμένους μετανάστες δεν κάνει πλέον η χώρα μας.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Η γέννηση ενός βιβλίου

Ένα βίντεο της Telegraph που δείχνει τη γέννηση ενός βιβλίου.

Ο ματωμένος γάμος της Ευρωζώνης

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Καλά εμείς. Έστω ότι είμαστε φοροφυγάδες, διεφθαρμένοι, τεμπέληδες, ελλειμματικοί από την κούνια, Ελληνάρες που απαιτούμε να ζούμε από τον ιδρώτα των λαών που παράγουν. Οι Ισπανοί όμως; Εκείνοι τι φταίνε;

- Η Ισπανία δεν είχε πλεονασματικό προϋπολογισμό λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;
- Η Ισπανία δεν είχε χρέος κατά πολύ χαμηλότερο της Γερμανίας λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;

- Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που πέτυχε να κάνει τους μόνους πλεονασματικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ιστορίας, αφήνοντας πίσω τους μια Μπαρτσελόνα χάρμα ιδέσθαι;

- Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που, με παράδειγμα τη Ζάρα, απέδειξε ότι η Ευρώπη μπορεί να παράγει προϊόντα υφαντουργίας χωρίς να χρειάζεται να μεταφέρει τις θέσεις εργασίας στην Άπω Ανατολή;
- Η Ισπανία δεν προσέφερε στη Volkswagen τα πιο επικερδή εργοστάσιά της στην Ευρώπη (εκείνα της Seat); Κι όμως, η χώρα

Πάμε Ύδρα..Ταξίδι των βραβευμένων ταινιών μικρού μήκους του φεστιβάλ Δράμας στην Ύδρα

Το κινηματογραφικό ταξίδι των βραβευμένων ταινιών μικρού μήκους του φεστιβάλ Δράμας στην Ύδρα

Η κινηματογραφική λέσχη Υδρας ανοίγει την καλοκαιρινή περίοδο συμμετέχοντας στο …κινηματογραφικό ταξίδι των βραβευμένων ταινιών μικρού μήκους του φεστιβάλ Δράμας.

Οι προβολές θα γίνουν στον κινηματογράφο «Γαρδένια» σε 2 νύκτες, στις  2 και 3 Ιουνίου, με έναρξη 21.30.  ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ 1ης ημέρας

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΑΝΕΣΤΗ               του  Δημήτρη Κανελλόπουλου
ΤΟ ΠΑΤΑΡΙ                             του  Μίνωα  Νικολακάκη
ΗΓΕΤΗΣ                                   του  Γαβριήλ Τζάφκα
ΚΟΦ’ΤΟ                                    του  Βασίλη  Καλαμάκη
ΚΙΝΗΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ                του  Ανδρέα Σιαδήμα
Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ , Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ Ο ΦΡΕΝΤΥ     της   Ρηνιώς  Δραγασάκη

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ  2ης ημέρας

Με Καβάφη

Του Ιωάννη Λακούτση

Με Καβάφη

Στις πανελλαδικές εξετάσεις, οι μαθητές της Θεωρητικής Κατεύθυνσης   διαγωνίσθηκαν, την Παρασκευή, στην Νεοελληνική Λογοτεχνία. Το ποίημα που επελέγη ήταν του Κωνσταντίνου Καβάφη και είχε τίτλο « Μελαγχολία του Ιάσωνος

Κλεάνδρου: ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ.χ».Το ποίημα αυτό είχε ως θέμα το γήρασμα του σώματος  και της μορφής και ζητήθηκε στους διαγωνιζόμενους να το συγκρίνουν ως προς το περιεχόμενο με το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη   «Αυτοβιογραφία»

Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου

Ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ.χ

Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου

είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.

Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.

Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,

που κάπως ξέρεις από φάρμακα

νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω.

Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.-

Τα φάρμακα σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,

που κάμνουνε- για λίγο- να μη νοιώθεται η πληγή.

                   Κωνσταντίνος Καβάφης

Αυτοβιογραφία

Άνθρωποι που δε γνώρισα ποτέ μού  δώσαν το αίμα μου και

τ’ ονομά μου

στην ηλικία μου χιονίζει, χιονίζει αδιάκοπα