Φεστιβάλ Αρμάτα 2011 τον Σεπτέμβριο, στις Σπέτσες

Αναβιώνει και πάλι φέτος στο νησί της Μπουμπουλίνας η αναπαράσταση της πυρπόλησης του ομοιώματος της τούρκικης ναυαρχίδας, με αφορμή την επέτειο της ναυμαχίας των Σπετσών, στις 8 Σεπτεμβρίου του 1822.
Οι Σπέτσες, είναι μια από τις οκτώ ευρωπαϊκές πόλεις, που μετέχουν στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ιστορικών Αναπαραστάσεων, μαζί με τις πόλεις Βρυξέλλες στο Βέλγιο, Δουβλίνο και Κορκ στην Ιρλανδία, Μπαϊλέν στην Ισπανία, Σλάφκοφ στην Τσεχία, Τιούκσμπερι στη Βρετανία και Υδρα, στις οποίες γίνονται αντίστοιχες αναπαραστάσεις ιστορικών γεγονότων.

Την ίδια μέρα, 8η Σεπτεμβρίου, στις Σπέτσες, γιορτάζει η Παναγία η Αρμάτα και η επέτειος τιμάται με πολιτιστικές εκδηλώσεις που οργανώνονται από το δήμο και διαρκούν μια εβδομάδα.

Το πρόγραμμα του εορτασμού ξεκινά από τη Δευτέρα 5 του μήνα, και ολοκληρώνεται την Κυριακή 11, και περιλαμβάνει: έκθεση αφιερωμένη στην αλιεία και τη ζωγραφική με έργα των ζωγράφων Αλ. Τσιρώνη και Ντ. Τασιούλη που διοργανώνεται από την Αναργύρειο Κοργιαλένειο Σχολή Σπετσών στην οικία του Σ. Ανάργυρου, ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των τοπικών ομάδων Σπετσών και Αργολίδας, παραδοσιακούς χορούς, ροκ συναυλία από το συγκρότημα "Soul less", χορούς latin από

Του Αυγούστου (εν Ερμιόνη)

 Του Βασίλη Γκάτσου

Τιμώμενοι και τιμώντες.

Οι κάτοικοι ενός χωριού μέσα στον οικισμό τους συνιστούν κοινότητα. Μόνο και μόνο ότι ο ένας μυρίζει το φαΐ των άλλων νοιώθουν ψυχικά και σωματικά ότι ανήκουν στην ίδια κοινότητα. Μετά τον οικισμό αρχίζουν τα κτήματα της κοινότητας. Η βαρύτητα της κοινότητας τα κρατάει κοντά της. Μετά αρχίζουν τα κτήματα μιας άλλης κοινότητας που έλκονται από  αυτήν. Μοιάζει λίγο με τ’ άστρα. Μία συμπύκνωση ύλης που τραβάει με τη βαρύτητα την ύλη σε μια μεγάλη απόσταση, μετά έρχεται ένα όριο πέραν του οποίου η ύλη τραβιέται από ένα άλλο άστρο.

Και η κοινότητα εσωτερικά έχει επιμέρους κοινότητες, τη γειτονιά και την ενορία.

Η κοινότητα υπάρχει φύσει και δεν καταλύεται, ούτε απορροφιέται, ούτε αντικαθίσταται από ένα ευρύτερο σχήμα το οποίο, ό,τι και να κάνει, παραμένει στο επίπεδο του οργανωτικού σχήματος.

Έτσι και το παλιό Επαρχείο, και ο νεότερος Καποδίστριας και ο νεότατος Καλλικράτης δεν είναι ευρύτερη κοινότητα, αλλά οργανωτικό σχήμα κοινοτήτων. Μία μικρή νομαρχία. Ατυχώς απορρόφησε πολλές αρμοδιότητες από την κοινότητα και την αφυδάτωσε, την έκανε στην ουσία συμβουλευτικό όργανο του Καλλικράτειου Δήμου. Ας το ξανασκεφτούμε αυτό και να το διορθώσουμε.

Στις κάθε είδους εκδηλώσεις της κοινότητας ο Πρώτος που πρέπει να καλείται και να κάθεται στην πρώτη τιμητική θέση είναι ο εκλεγμένος Πρόεδρος της κοινότητας, ο αεί τιμώμενος. Δηλαδή για την Ερμιόνη ο κύριος Κριτσωτάκης για

Στερνή μου γνώση

Του Βασίλη Γκάτσου

Και ενώ στη χώρα μας και φυσικά και στον δήμο μας μύρια όσα τα προβλήματα, βρέθηκε το φάρμακο.

Είναι το νέο έμβλημα στη σφραγίδα του δήμου Ερμιονίδας, κατευθείαν ερχόμενο από την παλιά και ένδοξη σφραγίδα του Δήμου Κρανιδίου:

Και η παλιά ένδοξη αυτή σφραγίς τι απεικονίζει;

Δύο, λέει, δελφίνια, που στη μέση έχουν μια πορφύρα και στο κάτω μέρος κλάδο ελαίας. Τα έφτιαξε αυτά ο δήμος Κρανιδίου για να τονίσει, λέει, τον ναυτικό χαρακτήρα του (με τα δελφίνια), την ένδοξη ιστορία του (πορφύρα) και την παραγωγική του δύναμη (κλάδος ελαίας).

Η αλήθεια είναι ότι το έμβλημα ήλθε ….. έτοιμο στο Κρανίδι το οποίο ούτε καν ρωτήθηκε, αλλά και ούτε καν ενδιαφέρθηκε. Και ο καλλιτέχνης δεν είχε δει ποτέ του πορφύρα. Δηλαδή μία υπηρεσία του έστειλε μια σφραγίδα και αυτό ήταν όλο κι όλο. Τα δελφίνια μάλλον με χαμογελαστούς σαρδούμπαλους μοιάζουνε έτοιμους για ψήσιμο, ή ευτυχισμένους που ψήθηκαν.

Η πορφύρα μόνο πορφύρα δεν είναι. Στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι κηρύριζα και ως κηρύριζα έχει σχεδιαστεί και στο νέο έμβλημα του νεότερου Δήμου Κρανιδίου. Άρα και ο νεότερος δήμος του Κρανιδίου αγνοεί το κοχύλι πορφύρα από το οποίο προέρχεται η βαφή

και το μπερδεύει με την κηρύριζα. Και πολύ σωστά, γιατί μόνον η ιστορική Ερμιόνη είναι γνωστή για την πορφυροβαφή της και ούτε φυσικά το Κρανίδι που τότε ήτανε δάσος, ούτε οι αρχαίοι Αλιείς στους οποίους βρέθηκε μόνον ένα μικρός, ασήμαντος σωρός πορφυρών μη συνδεόμενος με πορφυροβαφείο. Άρα έμβλημα φέρον πορφύρα, μόνον η Ερμιόνη είναι σωστό να χρησιμοποιεί, για οποιαδήποτε χρήση.

Και η ελαία μόνο ελαία δεν είναι. Είναι ένα διακοσμητικό μοτίβο που επαναλαμβάνεται και στα

Μεγάλωσα

Μεγάλωσα Μουσική στίχοι Χάρις Αλεξίου

Στο τέρας της πόλης
Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα - Κατάπια λόγια λιπαρά
Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω -Κορόιδεψα τη δίψα μου να δω… γιατί είμαι εδώ
Μεγάλωσα Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας Με βλέμματα συμπάθειας

Ελληνικές διακρίσεις στην 5η Ολυμπιάδα Αστρονομίας - Αστροφυσικής

Δύο χάλκινα μετάλλια και τιμητικές διακρίσεις απέσπασαν οι μαθητές της ελληνικής αποστολής στην 5η Ολυμπιάδα Αστρονομίας και Αστροφυσικής που πραγματοποιήθηκε στην Κρακοβία της Πολωνίας.
Οι πέντε μαθητές που εκπροσώπησαν τη χώρα μας διέπρεψαν σε μία από τις δυσκολότερες Ολυμπιάδες, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι μαθητές, τα θέματα ήταν δυσκολότερα και οι βραβεύσεις λιγότερες.
Το ένα από τα δύο χάλκινα μετάλλια κατέκτησε για πρώτη φορά κοπέλα, η ελληνίδα τελειόφοιτη του 3ου ΓΕΛ Δράμας Δέσποινα Παζούλη.
Ο πρώτος χρυσός μαθητής - από την Τσεχία - επέλυσε μόλις το 77% των θεμάτων, ενώ ο περσινός χρυσός μαθητής είχε λύσει το 90%.

Ταξίδι στο Αιγαίο πριν από 15.000 χρόνια. Οψιδιανός, Φράγχθι

Νέες τεχνικές χρονολόγησης πετρωμάτων επέτρεψαν στους επιστήμονες να εντοπίσουν να στοιχεία σχετικά με τις μετακινήσεις του προϊστορικού ανθρώπου, τοποθετώντας τα ταξίδια του στο Αιγαίο 15.000 χρόνια πριν.

Οι ειδικοί, ανάμεσά τους και Έλληνες, χρησιμοποίησαν νέες τεχνικές χρονολόγησης πετρωμάτων, όπως o οψιδιανός, το ηφαιστειακό πέτρωμα με την υαλώδη μορφή, που εξαιτίας της σύστασης και της ανθεκτικότητάς του χρησιμοποιήθηκε από τα τέλη της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου (πριν από 35.000 έως 11.000 χρόνια) για την κατασκευή εργαλείων και όπλων.
«Ο οψιδιανός ήταν ένα πολύτιμο πέτρωμα που βρίσκεται μόνο στη Μήλο, με λίγα κοιτάσματα στην Αντίπαρο και στο Γυαλί (νησάκι μεταξύ Νισύρου και Κω). Από εκεί και μέσω του εμπορίου διαδόθηκε σε όλο το Αιγαίο, καθώς και στην ηπειρωτική χώρα» δηλώνει ο Ν. Λάσκαρης από το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου στο διαδικτυακό περιοδικό «Past Horizons».
Έτσι, οι άνθρωποι πριν από την Εποχή του Χαλκού που ήθελαν να αποκτήσουν αιχμηρά εργαλεία και όπλα είχαν μία μόνο λύση: να ταξιδέψουν με πλοίο μέχρι τη Μήλο. Και όπως προκύπτει από τις νέες έρευνες, αυτό ακριβώς έκαναν.
Ενδείξεις για ταξίδια στη Μήλο από την παλαιολιθική εποχή έχουν βρεθεί στο σπήλαιο Φράγχθι του

GENESIS

Ψάξτε να βρείτε αυτό που αγαπάτε Η ομιλία-μάθημα ζωής του Steve Jobs στους αποφοίτους του Stanford

Πηγή:ppol

Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι μαζί σας στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

 Δεν πήρα ποτέ πανεπιστημιακό πτυχίο.

 Για να πούμε την αλήθεια, τούτη δω η μέρα είναι ότι κοντινότερο σε αποφοίτηση έχω ζήσει.

 Έτσι είναι, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα.

 Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τρεις ιστορίες.

 Η πρώτη ιστορία μιλάει για διαδρομές.

 Εγκατέλειψα το κολέγιο του Ριντ στο πρώτο μου εξάμηνο, αλλά τριγυρνούσα στους χώρους του άλλο ενάμισι χρόνο, πριν τα παρατήσω για τα καλά.

 Λοιπόν, γιατί τα παράτησα;

Λόλα

Βούλα Παπαϊωάννου: Η φωτογράφος της κατοχής

Βούλα Παπαϊωάννου (1898-1990)   Μ.Μπενάκη
Η Βούλα Παπαϊωάννου μυήθηκε στην τέχνη της φωτογραφίας στα μισά της δεκαετίας του 1930 ασκούμενη κατ’ αρχάς με επιτυχία σε λήψεις τοπίου, μνημείων και αρχαιολογικών εκθεμάτων.Στροφή στην πορεία του έργου της αποτέλεσε η κήρυξη του πολέμου του '40 και ιδιαίτερα τα δεινά του άμαχου πληθυσμού της Αθήνας, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, που ενεργοποίησαν την κοινωνική συνείδηση της φωτογράφου. Έγινε μάρτυρας στον αποχαιρετισμό των στρατευμένων, στις ετοιμασίες της πόλης για την αντιμετώπιση των εκτάκτων αναγκών και στη φροντίδα των πρώτων τραυματιών. Όταν η πείνα έπληξε την πρωτεύουσα, κατήγγειλε τη φρίκη του πολέμου με τις συγκλονιστικές μορφές των αποσκελετωμένων παιδιών.Μετά την Απελευθέρωση ως υπεύθυνη του φωτογραφικού τμήματος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) περιηγήθηκε τη ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρο και κατέγραψε τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης των κατοίκων της. Ξεφεύγοντας συχνά από τις εντολές της υπηρεσίας της, απαθανάτισε προσωπικές ιστορίες και φυσιογνωμίες απλών ανθρώπων που παραπέμπουν μάλλον στην αξιοπρέπεια παρά στην εξαθλίωση.

Εδώ ένα αφιέρωμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ και του Μουσείου Μπενάκη το 1995, με φωτογραφίες της

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ, ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ, ΕΦΟΡΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ

Τον δημόσιο χαρακτήρα του μεγαλύτερου μουσείου της χώρας, του Εθνικού Αρχαιολογικού, υποστηρίζουν δεκατέσσερις κορυφαίες προσωπικότητες της Αρχαιολογίας, καθηγητές Πανεπιστημίων και επίτιμοι έφοροι Αρχαιοτήτων, φοβούμενοι ότι απαξιώνεται σκόπιμα για να παραδοθεί σε μάνατζερ. Σε κοινή επιστολή τους, αναφέρουν πως ανέλαβαν αυτή την πρωτοβουλία διαπιστώνοντας ότι «τον τελευταίο καιρό το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο βάλλεται συστηματικά από μερίδα του Τύπου, αλλά και από ορισμένους αρχαιολόγους, με στόχο να απαξιωθεί τόσο, ώστε να διευκολυνθεί ο ερχομός του "Μεσσία" που θα το σώσει, του ικανού μάνατζερ από το εξωτερικό που θα το κάμει και αυτό επιτέλους μια κερδοφόρα ταμειακή μηχανή, όπως το προβαλλόμενο ως πρότυπο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως». Τους προκαλεί «αλγεινή εντύπωση η ομολογία ότι τα μουσεία τα χρειαζόμαστε μόνο για να φέρνουν

Τίμησαν τον Ζακ-Ιβ Κουστώ στον βυθό της Σαντορίνης

Τον Ζακ-Ιβ Κουστό (11 Ιουνίου 1910 - 25 Ιουνίου 1997), τον Γάλλο ωκεανογράφο, εξερευνητή, συγγραφέα, φωτογράφο, κινηματογραφιστή και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ τίμησε, με τον δικό της τρόπο, η Σαντορίνη.
Σύμφωνα με το enet.gr, μαρμάρινη πλακέτα τοποθετήθηκε σε βάθος 7 μέτρων στο Ακρωτήρι Μαρμάρινη πλακέτα τοποθετήθηκε σε βάθος 7 μέτρων στο Ακρωτήρι Πριν από λίγες ημέρες, ο Πιέρ-Ιβ Κουστό, γιος του Ζακ Κουστό, μαζί με τους επαγγελματίες δύτες Μιχάλη Σωτηρίου και Αποστόλη Στυλιανόπουλο μετέφεραν αναμνηστική πλακέτα στον βυθό της Σαντορίνης.

Φτιαγμένη στη Νάξο

Σε μια σεμνή εκδήλωση στην περιοχή «Φάρος» στο Ακρωτήρι και σε βάθος 7 μέτρων, σε σημείο εύκολα προσβάσιμο ακόμη και από αρχάριους καταδύτες, ποντίστηκε η μαρμάρινη πλακέτα βάρους 70 κιλών. Δημιουργός της είναι ο Alexander Reichardt, είναι διακοσμημένη με χρυσά ψάρια και κατασκευάστηκε από μάρμαρο στο Χαλκί της Νάξου. Η τοποθέτησή της πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία και με την τεχνική υποστήριξη μελών της ομάδας εκπαιδευτών καταδυτών του «Navy's Water World Diving Center».

«Ιδέες». Έκθεση ζωγραφικής στο Ναύπλιο

Μετρώντας 22 χρόνια καλλιτεχνικής διαδρομής και με πρόσφατη τη συμμετοχή της στη Διεθνή Art Biennale στο Πεκίνο η ζωγράφος Βαρβάρα Γεροδήμου αποτυπώνει στον καμβά της, τις δικές της… «Ιδέες». Αυτός είναι και ο τίτλος της νέας της έκθεσης, που θα παρουσιαστεί από τις 3 μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου στο εκθεσιακό κέντρο Βουλευτικό στο Ναύπλιο.
Παλιότερες, αλλά και νέες… «Ιδέες» της καταξιωμένης ζωγράφου, που μετρά ήδη επτά ατομικές εκθέσεις, παρουσιάζονται με φόντο την παλιά πόλη του Ναυπλίου.

Ο κόσμος της μυθολογίας και του υπερφυσικού συναντά τη σύγχρονη ματιά της δημιουργού, που με