Η ΤΡΕΛΑ ΩΣ ΝΕΑ ΗΘΙΚΗ
Ο Τραμπ ασφαλώς δεν είναι τρελός. Έχει όμως ανάγκη να φαίνεται ότι είναι τρελός.
Πριν από καιρό δημοσίευσε μία εικόνα του με ρούχα Μεσσία που θεραπεύει τους ασθενείς.
Μετά αφού κατηγορήθηκε για βλασφημία των θείων, άφησε όλους άναυδους, λέγοντας ότι
δεν πρόκειται για τον Μεσσία αλλά για ένα γιατρό του Ερυθρού Σταυρού.
Επίσης ο γραμματέας του Υπουργείου Πολέμου των ΗΠΑ Pete Hegseth, θέλει να φέρει μία
διάταξη όπου όλοι οι στρατεύσιμοι των ΗΠΑ να
υποβάλλονται σε τεστ τεστοστερόνης.
Από κοντά και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ J.D.Vance
σαν“ειδικός”στην θεολογία, εγκαλεί τον
Πάπα της Ρώμης:να προσέχει όταν μιλάει για θεολογικά θέματα γιατί είναι περίπλοκα.(!)
Σε μία αλληλουχία τέτοιου είδους κωμικών
συμπεριφορών, το πιο άμεσο συμπέρασμα είναι
ένα : εδώ βρισκόμαστε μπροστά στο χάος. Αλλά είναι ακριβώς έτσι; ή μήπως όλη αυτή η
παράσταση του παραλόγου αποκρύπτει κάτι πιο ορθολογικό ;
Ιστορικά αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά. Αυτές οι συμπεριφορές αναδύονται όταν η
διεθνής τάξη υποχωρεί και αναθεωρούνται οι κανόνες λειτουργία της.
Ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν τρελός και απρόβλεπτος. Κάτω όμως από την επιφάνεια όλων
αυτών των αλόγιστων πράξεων, προκύπτουν αλλαγές που ακολουθούν μια κάποια λογική
και αυτό είναι που συμβαίνει σήμερα. Το απρόβλεπτο δεν είναι ελάττωμα,αλλά εργαλείο.
Οι ΗΠΑ κατασκεύασαν μία νομική νομιμότητα των επεμβάσεων τους σε άλλες χώρες με αυθαίρετους νόμους ( βλέπε απαγωγή Μαδούρο στην Βενεζουέλα). Δεν παραβίασαν απλώς
το διεθνές δίκαιο, αλλά το διέγραψαν εντελώς για όλες τις πράξεις τους. Και αυτή είναι μία
παγκόσμια δομική αλλαγή.
Ασφαλώς το διεθνές δίκαιο παραβιάστηκε στο παρελθόν αρκετές φορές και όχι μόνο από
τις ΗΠΑ. Όμως εδώ έχουμε μία βίαιη μετατροπή ποσοτικής αλλαγής σε ποιοτική.
Ο Stephen Miller σύμβουλος ασφαλείας του Τραμπ με αφορμή την υπόθεση της Γροιλανδίας
έλεγε : Οι ΗΠΑ πρέπει να ελέγχουν τα πιο αδύναμα κράτη με την ισχύ των όπλων. Το ότι ο Τραμπ
είναι ανήθικος ( βλέπε υπόθεση Επσταϊν) έχει την σημασία του, γιατί σαν πρόεδρος των ΗΠΑ ταπεινώνει και ευτελίζει την ίδια του την χώρα. Όμως το θεμελιώδες εδώ είναι ότι στις διεθνείς σχέσεις η ηθική συχνά αγνοείται και προτιμάται συνήθως μία θεώρηση πιο ρεαλιστική. Τα κράτη δεν έχουν ηθική, αλλά μόνο συμφέροντα.
Αυτό είναι σίγουρα αλήθεια,αλλά άλλο τόσο είναι ότι και η ηθική έχει τον δικό της ρόλο για να προσδιορίσει τι είναι το συμφέρον και ποία είναι τα νόμιμα μέσα για να το προσδιορίσεις και να το εφαρμόσεις.
Είναι προφανές ότι η διακυβέρνηση των ΗΠΑ έχει εξαπολύσει σε πολλά μέτωπα μία επίθεση όχι μόνο στρατιωτική, αλλά και διπλωματική για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, παραβιάζοντας αρχές που κατά κανόνα θεωρούνται ηθικές αξίες. Συγκεκριμένα την τελευταία χρονιά παραβίασε : α) Την σταθερότητα των συμμαχιών β) Το διεθνές δίκαιο γ) Την κυριαρχία διαφόρων κρατών δ) Τους κανόνες του ΠΟΕ (Παγκόσμιος Οργανισμος
Εμπορίου) με τους δασμούς ε) Το δίκαιο της θάλασσας με τα ναυτικά μπλόκα στην
Λ. Αμερική και Μέση Ανατολή.
Θεωρούν τον ΟΗΕ ξεπερασμένο και έχουν συμβάλει ώστε να χάσει την αξιοπιστία του.
Σήμερα οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν σέβονται το διεθνές δίκαιο, αλλά ούτε τους δικούς τους νόμους,
παραβιάζοντας τους , όπως στην περίπτωση των δασμών και τον πόλεμο στο Ιράν
που έπρεπε να περάσουν από το Κογκρέσο πριν εφαρμοστούν. Επίσης το ίδιο το ΝΑΤΟ
δέχεται πιέσεις από τις ΗΠΑ που θέλουν να προσεταιριστούν την Γροιλανδία.
Αυτές οι δυναμικές καθιστούν αδύνατη οποιαδήποτε συμφωνία. Η μόνη πιθανή λογική
είναι αυτή του πιο ισχυρού. Είναι μία ηγεμονία τυραννικού τύπου που έχει καταργήσει
τους εσωτερικούς και εξωτερικούς νόμους.
Οι συμφωνίες πλέον δεν είναι έγκυρες και το μόνο πράγμα που ισχύει είναι η στρατιωτική
δύναμη.
Έχουμε επιστρέψει σε μία διεθνή τάξη του 19ου και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, όταν
δεν υπήρχαν κοινοί διεθνείς οργανισμοί και το μόνο που μετρούσε ήταν η ισχύς των όπλων.
Η λογική του παραλόγου και η κραυγαλέα αλαζονεία των ΗΠΑ έχουν γίνει η νέα κανονικότητα τουλάχιστον στη δύση. Για όλα αυτά όμως υπάρχει τίμημα. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις αμερικάνικων ΜΜΕ η φερεγγυότητα και αξιοπιστία των ΗΠΑ σε διεθνές επίπεδο βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.
Το ότι επομένως η ηγεσία του Λευκού Οίκου σκαρφίζεται διάφορα και κοινώς “ πουλάει
τρέλα”,δεν σημαίνει ότι πετυχαίνει και τους στόχους της. Το αντίθετο μάλιστα. Η
πραγματικότητα συγκρούεται με την ψευδαίσθηση. Αυτό που ίσως στην ηγεσία των ΗΠΑ,
δεν γίνεται συχνά αντιληπτό, είναι ότι ζούμε το τέλος μίας εποχής. Της εποχής που η αγγλοσαξονική κυριαρχία στο παγκόσμιο σύστημα, έχει ουσιαστικά τελειώσει.
Βασίλης Σατραβέλας
