Του Οδυσσέα Ιωάννου
Το διάβασε στο oneman η Έλλη Βασιλάκη
Δεν είναι πως δεν ήθελα κι εγώ να αλλάξω τον κόσμο, αλλά να... δεν θα ήταν το πρώτο που θα σκεφτόμουν. Και όχι πως δεν πήγαινα σε όλες τις πορείες στο Πανεπιστήμιο, σε όλες πήγαινα, αλλά να.... πάντα πίστευα πως το κάναμε με τον τρόπο των αγοριών. Τα συνθήματα, τα στιχάκια, οι ντουντούκες, οι φωνές, η φιγούρα, ναι η φιγούρα και το φλέρτ.
Έβλεπα τα αγόρια να φωνάζουν θυμωμένα και νομίζω πως μας φλερτάραν. Αυτός ήταν ο τρόπος τους. Αν οι πορείες δεν είχαν κορίτσια θα ήταν πιο ήσυχες. Τα αγόρια θα ήταν πιο φρόνιμα.
Δεν είναι πως δεν ήθελα κι εγώ να αλλάξω τον κόσμο, αλλά να... από μικρή ένοιωθα πως κουβαλούσα τα παιδιά μου στην κοιλιά μου και έπρεπε να προσέχω. Να προσέχω τον τρόπο μου. Αυτός ήταν ο τρόπος μου. Όχι η γυναίκα σπίτι, η γυναίκα παιδιά, η γυναίκα που δεν παίρνει μέρος, όχι μωρέ δεν σου λέω αυτό, αλλά να... σαν να έπρεπε να κρατήσω καθαρό το γάλα μου, χωρίς δηλητήρια, το γάλα μου, το αίμα της γυναίκας, από εκεί που θα έρθει να φάει το μέλλον.