Ήρα
Φραγκούλη- Βελλέ
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
Θα πάρω τη
σειρά του αγαπητού Γιάννη Σπετσιώτη για τις γιορτές στα εξωκκλήσια της Ερμιόνης
δημοσιεύοντας μια γραπτή ανάμνηση του
πατέρα μου, σαν μνημόσυνο στη γιορτή και τη μνήμη του.
« …..Τον καιρό της γερμανικής Κατοχής
που όλη η Ελλάδα είχε περάσει στην Αντίσταση, το ίδιο είχε γίνει και στην
επαρχία μας , όπου είχε επικρατήσει το ΕΑΜ. Και όταν τον Ιούνιο του 1944 οι Γερμανοί κατέβηκαν να κάνουν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις,
όλοι όσοι είχαμε υπεύθυνες θέσεις και μας καταζητούσαν, διασκορπιστήκαμε όπου
μπορούσαμε. Και έτσι άλλοι μεν ακολούθησαν το αντάρτικο, άλλοι κρύφτηκαν σε
σπηλιές, άλλοι κατέφυγαν στην Ύδρα και το Δοκό. Μαζί μ΄ αυτούς που πήγαν στο Δοκό ήμουν κι εγώ,
γιατί ως υπεύθυνο του Λαϊκού επισιτισμού που ήμουν, καταζητούσαν και μένα.
Στο Δοκό μαζί με τους συντρόφους μου μείναμε
μια βδομάδα.Μια βραδιά διαφωνήσαμε κι εγώ έφυγα από κοντά τους και κοιμήθηκα μόνος. Κι αυτό, επειδή δεν έγινε δεκτή η πρότασή μου, να μην κοιμόμαστε μαζί στο ίδιο μέρος, γιατί, αν καμιά φορά μας πιάνανε οι Γερμανοί θάμασταν όλοι μας χαμένοι, ενώ αν είμαστε σκορπισμένοι θα έπιαναν ένα- δυο και οι άλλοι θα μπορούσαν να σωθούν. Πάνω σ αυτό το θέμα διαφωνήσαμε και τότε εγώ τους καληνύχτισα και πήγα σ άλλο μέρος και κοιμήθηκα μονάχος.
Τη νύχτα λοιπόν εκείνη ήλθε απεσταλμένος από
την Ερμιόνη με μια βάρκα να μας πάρει γιατί οι Γερμανοί είχαν φύγει πλέον και
μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω στην πόλη. Φεύγοντας οι σύντροφοί μου γύρεψαν να
με ‘βρουν αλλά δε με βρήκαν. Να φωνάξουν
ήταν αδύνατο αλλά και επικίνδυνο γιατί καμιά φορά και οι τοίχοι έχουν αυτιά,
δεν ξέραμε τι γινόταν γύρω μας. Και έτσι αυτοί μεν έφυγαν εγώ δε έμεινα μόνος.
Την άλλη
μέρα όταν ξύπνησα και τους αναζήτησα, δεν τους βρήκα πουθενά. Αναγκάστηκα και
πήγα στον άνθρωπο που μας έκρυβε και μας τροφοδοτούσε, αλλά μόλις με αντίκρυσε
μου είπε με σιγανή φωνή:
-Γιατί δεν
έφυγες εσύ; Κι εγώ απορώντας:
- Πού να
πάω;
Τότε αυτός
με ενημέρωσε για όλα τα διατρέξαντα και τελειώνοντας μου είπε:
-Να, πάρε
αυτό το ψωμί και αυτό το τυρί και φύγε, πήγαινε στον κρυψώνα που ξεύρουμε. Κάνε
γρήγορα όμως, μήπως μας δει κανα μάτι και τότε χαθήκαμε, γιατί προχθές ήλθαν
στο νησί Γερμανοί και μας είπαν πως, όποιος κρύβει ή υποθάλπει αντάρτες ή
κομμουνιστές, ξεύρετε, τι τον περιμένει,
κρεμάλα σ’ αυτόν και φωτιά στο σπίτι του. Πήγαινε, σε παρακαλώ και μην
ξανάρθεις από δώ.
Ο άνθρωπος
είχε δίκιο και το άδικο ήταν δικό μου, που δεν έφυγα μαζί με τους άλλους. Πήρα
το ψωμοτύρι μου και έφυγα.
Στο δρόμο
που πήγαινα για τον κρυψώνα σκεπτόμουν: αν τυχόν μας είδε κανένα μάτι και μας
προδώσει ,τι θα γίνει; Κι αν τον άνθρωπο
αυτόν τον πιάσουν οι Γερμανοί ή οι Ταγματασφαλίτες και τον τσιτώσουν να
μαρτυρήσει; Συνηθισμένα πράγματα στην εποχή αυτήν όλα αυτά. Σκέφθηκα λοιπόν και
αποφάσισα να αλλάξω κρυψώνα και να κόψω κάθε επαφή με τον άνθρωπο αυτόν. Πήγα
κι έπιασα άλλο στέκι προς το μέρος του Μπογαζιού ( Δοκός- Μουζάκι) και κρυβόμουν εκεί με την ελπίδα
να περάσει καμιά βάρκα και να την παρακαλέσω να με πετάξει απέναντι στο
Μουζάκι.
