ΤΡΑΓΩΔΙΑ και
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ (Σχόλιο)
Του Γιώργου Μπόλμπου
Πριν λίγες
ημέρες στο κατάμεστο θέατρο Τέχνης στην οδό Φρυνίχου, στην Πλάκα, έγινε μια
πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση/συζήτηση με
θέμα την αρχαία τραγωδία σε σχέση με τη δικαιοσύνη. Ο εξαίρετος
ομιλητής κ. Κ. Πισπιρίγκος (δικαστής ΣτΕ) επισήμανε εξαρχής την
αξεπέραστη, όπως είπε, θέση του Γοργία* για την τέχνη: Η τέχνη είναι απάτη.
Είναι όμως μια απάτη που θέλει να υφίσταται ο άνθρωπος για να βρίσκει ψυχική
ευχαρίστηση. Αργότερα ο Αριστοτέλης, όπως επισήμανε ο ομιλητής, όρισε την τραγωδία ως μίμηση πράξεως που
ανακουφίζει και λυτρώνει απ’ τα ανθρώπινα. Πρόκειται πάντως για μια
ψευδαίσθηση, για μια δίκαιη απάτη, όπως είπε ο ομιλητής, αφού τα επί σκηνής δρώμενα
δεν λογίζονται ως πράξη καθεαυτή αλλά τα κάνουμε αποδεκτά αφού αλλιώς δεν επέρχεται η κάθαρση που ζητάμε
σε ένα κόσμο που αιώνια κλονίζεται από την έλλειψη της ανθρωπιάς. Αρα οι περί
δικαιοσύνης αντιλήψεις είναι πολύ στενά συνδεδεμένες με την «των τοιούτων
παθημάτων κάθαρση» που είναι και το ζητούμενο της τραγωδίας.
Ο αρχαίος
τραγικός Αισχύλος στην τριλογία της Ορέστειας έθεσε







