3ο Πανελλήνιο Σεμινάριο Διεύθυνσης Χορωδίας

Δελτίο Τύπου

Η Πανελλήνια Ένωση Διευθυντών Χορωδιών Π.Ε.ΔΙ.ΧΟ. διοργανώνει το 3ο Πανελλήνιο σεμινάριο οργάνωσης, διδασκαλίας και διεύθυνσης χορωδίας με σκοπό την επιμόρφωση και ανύψωση του γνωστικού επιπέδου των Ελλήνων διευθυντών χορωδιακών συνόλων. 

Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί από τις 19 έως τις 22 ιουλίου 2013 στην Ερμιόνη στο πνευματικό κέντρο "Σχολείο Συγγρού" και υποστηρίζεται ευγενώς, από το Δήμο Ερμιονίδας και το Μουσικό Σύλλογο Ερμιόνης. Χορηγός του σεμιναρίου είναι ο Μουσικός οίκος Νικολαΐδη. 

Την έναρξη του σεμιναρίου θα κυρήξει ο Δήμαρχος Ερμιονίδας Δημήτρης Καμιζής.

Η έναρξη θα πραγματοποιηθεί στο πνευματικό κέντρο την Παρασκευή 19/7 και ώρα 6 μμ.

Στην έναρξη και τις εργασίες του σεμιναρίου υπάρχει δυνατότητα συμμετοχής του κοινού με προϋπόθεση τη σύμφωνο γνώμη των διοργανωτών. 

ευχαριστούμε για την φιλοξενία

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                 Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΣΤΑΘΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ                               ΤΑΚΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ

    

 

Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος κάλεσε και ο κόσμος ανταποκρίθηκε. Σύνταγμα 16-7-2013

Μία μαρίνα για τον καθένα στην Ερμιονίδα!

Ποιο είναι το πραγματικό όφελος που έχει το δημόσιο από το να απαγορεύει κάθε είδους ιδιωτική κατασκευή προβλήτας ή μαρίνας; Μπορεί πράγματι να ελέγξει και να επιβάλει την εφαρμογή του νόμου για την προστασία των ακτών;Δεν είναι λίγες οι φορές που λέμε σε κάποιον που δεν κάνει σωστά τη δουλειά του, ..«μήπως θα ήταν καλλίτερα να κάνεις κάποια άλλη δουλειά»;Είναι φυσικά ωραίο και δίκαιο να ξέρεις ότι υπάρχει νόμος για την προστασία των ακτών μας και για την ελεύθερη πρόσβαση του κοινού στις παραλίες. Είναι όμως εντελώς παράδοξο να βλέπεις με ποιό τρόπο κάποιοι συμπολίτες μας (ιδιαίτερα ευκατάστατοι και με σοβαρότατο κοινωνικό προφίλ), κυριολεκτικά γελοιοποιούν νόμους και αρχές παραβαίνοντας προς όφελός τους όλους τους κανόνες. Και τελικά είναι εξοργιστικό να παρακολουθείς την ανοχή, την απάθεια και αδιαφορία των τοπικών αρχών σ’ αυτές τις παραβάσεις, σε σημείο που αληθινά να αναρωτιέσαι: «είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά κάποιοι αρμενίζουν»; 
Περισσότερα:zougla 

Πόσο κρατάει το «για πάντα μαζί»;

Σε μια κατά τα άλλα αδιάφορη ταινία του 2000, με κάτι προβληματικούς υπερήρωες «The Specials», ακούγεται κάποια στιγμή μια εντυπωσιακή ατάκα διά στόματος Ρομπ Λόου: «Η αγάπη είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν αποτυγχάνεις να μείνεις μόνος σου». Και σε μια άκρως κυνική εποχή όπως η σημερινή, όταν ρωτάς τον άλλον «Τι θα κάνουμε το Σάββατο;» και η απάντηση που παίρνεις είναι «Δεν είμαι έτοιμος για δέσμευση», μια τηλεοπτική διαφήμιση που μέσα σε 42 δευτερόλεπτα δείχνει ένα ζευγάρι να ερωτεύεται στην εφηβεία και να γερνάει σφιχταγκαλιασμένο, έθεσε για άλλη μια φορά το αιώνιο ερώτημα: Μπορεί ο έρωτας να κρατήσει για πάντα; Ξαφνικά, οι παρέες έβαλαν για λίγο στην άκρη τις αναλύσεις για την οικονομική και ξαναθυμήθηκαν την ερωτική κρίση. Το καλογυρισμένο σποτ, που προκαλεί ποικίλα συναισθήματα, προβάλλεται από τις 18 Απριλίου, περίπου 40 φορές την ημέρα, ενώ 50 φορές ακούμε τη ραδιοφωνική εκδοχή του. Το προϊόν που διαφημίζεται είναι οι υπηρεσίες μεγάλης εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Και αν τελικά

Αυτογνωσία πρωθυπουργού

Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» δωρεά για την ενίσχυση του επισιτιστικού προγράμματος της Εκκλησίας.

Οι δωρεές, συνολικού ύψους €31 εκατομμυρίων, θα διατεθούν για την υλοποίηση νέων προγραμμάτων στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, στους τομείς της Υγείας, της Κοινωνικής Πρόνοιας, της Παιδείας και του Πολιτισμού.

Πρωτοβουλία Ιδρύματος για  βοήθεια ενάντια στην κρίση

Στο πλαίσιο  των πρόσφατων δωρεών του Ιδρύματος περιλαμβάνονται και  προγράμματα που εντάσσονται στην τριετή του πρωτοβουλία για τη διάθεση επιπλέον €100 εκατομμυρίων, με στόχο την ενεργή στήριξη της ελληνικής κοινωνίας και την ανακούφιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας. Οι νέες δωρεές που εγκρίθηκαν από το Διοικητικό Συμβούλιο στο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας είναι συνολικού ύψους €17 εκατομμυρίων.

Από την  αρχή της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας, το Ίδρυμα έχει εγκρίνει έως σήμερα, 185 δωρεές σε ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, έχοντας διαθέσει συνολικά €72 εκατομμύρια, για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση εκατοντάδων προγραμμάτων που στηρίζουν τις πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες στη χώρα.

Παρατίθεται ενδεικτική λίστα των δωρεοδόχων οργανισμών και των πρόσφατων δωρεών που θα υλοποιηθούν το προσεχές διάστημα, με τη στήριξη του Ιδρύματος:

Ινστιτούτο Προληπτικής, Περιβαλλοντικής και Εργασιακής Ιατρικής Prolepsis – δωρεά για τη συνέχιση του Προγράμματος Σίτισης και Προώθησης Υγιεινής Διατροφής κατά το σχολικό έτος 2013-2014, με στόχο την αρωγή 50.000 μαθητών δημόσιων σχολείων.

Μουσείο Μπενάκη – δωρεά για την μερική κάλυψη των λειτουργικών εξόδων, προσφέροντας στους επισκέπτες δωρεάν είσοδο σε τέσσερα κτίρια του Μουσείου, μία ημέρα την εβδομάδα.

Πρόγραμμα Υποστήριξης Σχολείων – δωρεά για την αγορά τεχνολογικού εξοπλισμού και εκπαιδευτικού υλικού για 115 σχολεία σε όλη την Ελλάδα.

ΜΚΟ Αμάκα – δωρεά για τη μερική χρηματοδότηση καινοτόμου προγράμματος (“Parole Project”- «Πρότζεκτ Αποφυλάκιση»), για γυναίκες κρατούμενους.

Εκκλησία της Ελλάδος– δωρεά για την ενίσχυση του προγράμματος επιδότησης για το τρίτο παιδί της κάθε ελληνικής οικογένειας που κατοικεί μόνιμα στη Θράκη, για ένα έτος.

Johns Hopkins University – Center for Talented Youth – Δωρεά για τη δημιουργία του «Κέντρου για Χαρισματικά-Ταλαντούχα Παιδιά» στην Ελλάδα.

Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης, Ερμιονίδος και Τροιζηνίας – δωρεά για την ενίσχυση του επισιτιστικού προγράμματος της Εκκλησίας.

Δήμος Ηλιούπολης – δωρεά για την αγορά εξοπλισμού για το δεύτερο Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας

14η εκδήλωση Δημοτικής βιβλιοθήκης Ερμιόνης "Απ. Γκάτσος"

18 Ιουλίου, 7.00 – 8:30 μ.μ.
 Ο κύβος της ιστορίας
Γράφουμε και εικονογραφούμε την ιστορία μας πάνω στις έξι έδρες ενός κύβου.
Με την  Παναγιώτα  Κασνέστη
 Ο κόσμος στη βιβλιοθήκη μας είναι πολύχρωμος!

Καλοκαιρινή εκστρατεία καινοτομίας και δημιουργικότητας.(14η δράση)

 

 

"Ονειρεύομαι ένα μνημόνιο"

Παράξενο αλλά όσο χειροτερεύουν τα πράγματα και η κρίση «τρελαίνεται», εγώ αρχίζω και αισθάνομαι καλύτερα. Λες να μεταλλάσσομαι σε μισάνθρωπο;

Με τη δημόσια τηλεόραση μαυρισμένη, τα ΜΑΤ στην Πρυτανεία, τον εκπαιδευτικό κόσμο σε αναβρασμό, τους δημοτικούς υπαλλήλους υπό απόλυση, τον ιδιωτικό τομέα σε διάλυση, το νέο επιστημονικό δυναμικό ουρά στις πρεσβείες, τη δημοκρατία σε κατάρρευση και τον Βενιζέλο συναντιλαμβανόμενο του Σαμαρά απολαμβάνω με μια προϊούσα ενοχή τις ολιγαρκείς και στερημένες μέρες μιας καλοκαιρινής ανάπαυλας. Πίνω ξανά τσίπουρα χωρίς γλυκάνισο, αγναντεύοντας ένα ξεφτισμένο από τους ποιητικούς μύθους του Ελύτη γαλάζιο και νιώθω σαν τους κατοίκους της Πομπηίας. Που συνεχίζουν ανυποψίαστοι τις καθημερινές τους ασχολίες, ενόσω κατέρχεται ορμητική η λάβα. Κι όμως τούτο το φθινόπωρο προοιωνίζεται εκρήξεις. Ζω με την ελπίδα ότι οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος θα με βρουν στο δρόμο.  

 

Εσωτερικός μονόλογος homo e-sapiens μνημονίων

Μπορεί ο σφάχτης στην τσέπη μου να έχει μεγαλώσει, μπορεί κάθε φορά που πηγαίνω σε ένα ΑΤΜ και ζητάω υπόλοιπο λογαριασμού τα δεκαδικά ψηφία να είναι περισσότερα από τα ακέραια, μπορεί να έχουν αυξηθεί οι φορές που αρνούμαι στα παιδιά παγωτό ή παιχνίδια, μπορεί να μην μου επιτρέπεται πλέον η έκφραση της κοινωνικής μου ευαισθησίας με τρόπους που έκανα στο παρελθόν, μπορεί μάλιστα ώρς ώρες να αισθάνομαι και λιγότερο άνθρωπος από πριν, αλλά όλο ετούτο το πράγμα αρχίζει κατά έναν παράξενο τρόπο να με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα.

Συνήθισα τις οιμωγές και τα βαριαναστενάγματα του κόσμου

Δεν υπάρχουν δημοτικές Παρατάξεις

Είναι επινοήσεις της "τάξης" των Αντιπροσώπων.

Ή θα είναι κατασκευάσματα κομματικών παρατάξεων, άρα προέκταση των κομματικών οργανώσεων και δομών, ή θα είναι ένας κλειστός κύκλος δημοτών που κατεβαίνει στις εκλογές και αυτοαποκαλείται παράταξη.

Σήμερα έχουμε μία παράταξη του πρώτου τύπου που είναι η μικρή αντιπολίτευση και δύο μεγάλες.

Σε κάθε μεγάλη τα ερωτήματα:

Υπάρχει καταστατικό;

Υπάρχουν μέλη;

Συνεδριάζουν;

Υπάρχουν διαδικασίες;

Αποφασίζουν και έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν τις αποφάσεις τους;

Δηλαδή η παράταξή μας με πια διαδικασία μπορεί να διαγράψει από την παράταξη τον Αγαπητό Αντιδήμαρχο; (παράδειγμα λέμε).

Νομίζω ότι το μόνο που υπάρχει είναι οι ψηφοφόροι οι οποίοι φυσικά δεν αποτελούν την παράταξη.

Τι σημαίνει: Πιστός στην Παράταξη, η Παράταξή μας αποφάσισε, Αρχή της Παράταξής μας είναι, η Παράταξη του τάδε Δημάρχου.......

Αν κάποιος συμπατριώτης ξέρει κάτι για τον τρόπο που εμφανίζεται πολιτικά αυτό που λέμε δημοτική παράταξη να μας το γράψει.

Όλα αυτά είναι λεκτικά εργαλεία στην υπηρεσία της "ταξης" των αντιπροσώπων. Είναι εργαλεία που διασπούν την ενότητα της κοινότητας, και καθιστούν στα μάτια μας, ως αναγκαίο κακό βέβαια, αλλά αναγκαίο, τις ανύπαρκτες παρατάξεις που στήνει η τάξη των αντιπροσώπων.

Στις επόμενες εκλογές πρέπει να βρεθεί άλλος δρόμος που να πλησιάζει την άμεση δημοκρατία για Δήμους με τα χαρακτηριστικά της Ερμιονίδας. Καταντήσαμε ο Υπερδήμος Ερμιονίδας, μέσω των μεγάλων παρατάξεων του κυρίου Καμιζή και του κυρίου Σφυρή να καλεί τους Προέδρους των τοπικών και δημοτικών κοινοτήτων ως ακροατές στο ΔΣ για μείζονος σημασίας υποθέσεις τους! Καλείται ο Πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Διδύμων να παρακολουθήσει ως ακροατής την διαδικασία απόφασης για την υπερχωματερή του Σταυρού! Δεν έχουν θεσμικό ρόλο, και κάνουν πολύ καλά που δεν πάνε. Στις επόμενες δημοτικές θεσμικό κυρίαρχο όργανο αποφάσεων πρέπει να είναι το ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΜΑΣ και όχι αυτό το τάχατες παραταξιακό ΔΣ.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Από Ιχνηλάτες

Περίεργη σύμβαση με την Ε.Α.Α.Α.

Όλα θα τα κάνει ο Δήμος μας και η Ε.Α.Α.Α. βάζει κάδους και χρηματοδότηση.

Στα όσα αναφέρουν οι Ιχνηλάτες δεν υπάρχει .... θέση για το ΚΔΑΥ. Ο Δήμος μας αναλαμβάνει την υποχρέωση να πάει στο ΚΔΑΥ τα ανακυκλώσιμα, να τα διαχωρίσει και να τα διαθέσει και στη συνέχεια έχει την ευθύνη της διάθεσης του υπολείμματος.

Ποιο είναι αυτό το ΚΔΑΥ, πού βρίσκεται; Είναι ένα οποιοδήποτε στην Πελοπόννησο που θα δεχθεί να πάρει τα ανακυκλώσιμά μας; Είναι ένα ΚΔΑΥ που ΘΑ φτιάξει ο Δήμος μας κάπου στην Ερμιονίδα κάποτε; Και μέχρι τότε, πού θα τα πηγαίνει; Μα η επιτροπή ψάχνει ακόμη χώρο στην Ερμιονίδα για τα ανακυκλώσιμα, δηλαδή για να φτιάξει ο Δήμος το ΚΔΑΥ! Και η Σύμβαση μιλάει για το ΚΔΑΥ λες και λειτουργεί!!!!!

Κατά την γνώμη μου η Σύμβαση αυτή Δήμου Ερμιονίδας - Ε.Α.Α.Α. από την στιγμή που δεν ορίζει ακριβώς ποιο ΚΔΑΥ εννοεί, δεν προσκομίζει τις άδειες του, δεν προσκομίζει Σύμβαση μεταξύ δήμου και ΚΔΑΥ για την υποδοχή των ανακυκλωσίμων μας, την διαλογή και την σύμβαση διάθεσης του υπολείμματος σε αδειοδοτημένο φορέα, είναι σύμβαση ασαφέστατη και δεν πρέπει να εγκριθεί από τις αρμόδιες αρχές. Και πάλι φαίνεται ότι το ΔΣ αποφάσισε ομόφωνα, όπως παλιά για τον χώρο δεματοποίησης, χωρίς να έχει τεκμηριωμένη διαδικασία διάθεσης, δηλαδή συγκεκριμένο αδειοδοτημένο ΚΔΑΥ. Ήταν τότε που ο κύριος Σφυρής έσυρε σε ομοφωνία τον κύριο Λάμπρου για το καλό του τόπου (διάβαζε της τουριστικά ανεπτυγμένης πεδινής Ερμιονίδας), είναι τώρα που ευφυώς έσυρε ο κύριος Καμιζής τον κύριο Σφυρή και τους Ανεξάρτητους σε ομοφωνία.... για το ίδιο καλό του τόπου. Μια σου και μία μου, όμως η ουσιαστική ομοφωνία είναι στο ότι όλοι δεχόσαστε να μην οριστεί η θέση του ΚΔΑΥ.

Άρα ποιον τύπο σύμβασης υπέγραψαν;

Α τύπος σύμβασης Δήμου Ερμιονίδας - Ε.Α.Α.Α.

Μεταξύ των άλλων: "...... Οι δήμοι έχουν την υποχρέωση της παροχής χρήσης του κατάλληλου βιομηχανικού γηπέδου (γης) και της δημιουργίας πρόσβασης σε αυτό. Επίσης, οι δήμοι οφείλουν να συνεργαστούν για την έκδοση των προβλεπόμενων περιβαλλοντικών και άλλων νομικών αδειών, τον οποίων το κόστος αναλαμβάνει το Σύστημα....."

Β τύπος σύμβασης Δήμου Ερμιονίδας - Ε.Α.Α.Α.

Μεταξύ των άλλων: ".......Οι Δήμοι υλοποιούν τα προγράμματα αξιοποίησης των αποβλήτων συσκευασίας.  Πρόκειται για έργα ανακύκλωσης και αξιοποίησης υλικών συσκευασίας που έχουν οργανωθεί και κατασκευαστεί από τους Δήμους, οι οποίοι και τα λειτουργούν μόνοι τους χρηματοδοτούμενοι από το Σύστημα, κατά τις προβλέψεις του Νόμου 2939. ..... "

Προφανώς τον τύπο Β. Γιατί όχι τον Α; Για τον απλό λόγο, ότι η σύμβαση υποχρεώνει τον Δήμο όχι απλά να ορίσει αλλά να δώσει προς χρήση κατάλληλο βιομηχανικό γήπεδο στην Ε.Α.Α.Α.. Για να αποφευχθεί αυτό το κρίσιμο θέμα, επιλέγεται ο τύπος Β όπου ο Δήμος αναλαμβάνει ουσιαστικά όλο το πρόγραμμα υλοποίησης, οπότε είναι στο χέρι του να ορίσει τον χώρο του ΚΔΑΥ κάποτε, ή να εξεύρει κάποιο ΚΔΑΥ κ.λ.π. δηλαδή πολιτική του θάθατα.

 Συγγνώμη αλλά αυτό δεν είναι σύμβαση αλλά ευχή. Και ο κύριος Καμιζής με τον Αγαπητό Αντιδήμαρχο είναι στριμωγμένοι στο Καναβάτσο. Η Αντιπολίτευση; Οι Ανεξάρτητοι; Συμφώνησαν για το καλό του τόπου, αλλά ας μας πουν αυτοί ποιο ΚΔΑΥ είναι αυτό, γιατί χωρίς τη Θέση του ΚΔΑΥ και την άδεια του, τίποτα δεν έκαναν για το καλό του τόπου. Θα γεμίζουν όλοι αυτοί οι κάδοι και τα ανακυκλώσιμά τους θα πηγαίνουν Πού;;;; Αυτό είναι το ερώτημα, το ένα και μοναδικό, όλα τα άλλα βρίσκονται. Χωρίς ΚΔΑΥ θα έχουμε πολλούς μη αδειοδοτημένους χώρους, άρα παράνομους.

Διαφαίνεται από την Περιφέρεια κάποια οριστική λύση στο όλον θέμα για όλη την Πελοπόννησο, ίσως σε δύο με τρία χρόνια ένα ή δύο ή τρία μεγάλα εργοστάσια να δέχονται τα ανακυκλώσιμα όπως και τα αστικά απορρίμματα προς κομποστοποίηση. Μπροστά σε αυτήν την προοπτική ο Δήμος Ερμιονίδας καλείται να βρει νόμιμη και αδειοδοτημένη λύση δηλαδή πραγματικό ΚΔΑΥ για τα ανακυκλώσιμα για αυτό το κρίσιμο διάστημα και όχι σαν τη Δήλο που ήταν κινητό νησί μέχρι που οι θεοί το εμφάνισαν στο κέντρο των Κυκλάδων για να γεννηθεί ο Απόλλωνας.

Αν γίνει σωστή δουλειά εύκολα θα βρεθεί θέση για ΚΔΑΥ. Εδώ είχατε ορίσει θέση στο Πλατύ Πηγάδι, μετά τις Αποθήκες της Αγροτικής. Αν κάνετε πράγματι σωστή δουλειά, σας κάνουν οι Αποθήκες αρκεί να έχετε σύμβαση διάθεσης του υπολείμματος. Αφού κάνουν οι Αποθήκες, κάνουν και πολλές άλλες θέσεις. Όμως ο κόσμος φοβάται το πραγματικό πρόβλημα: Ένας όγκος απορριμμάτων που τον υπολογίζουμε πάνω από 50 τόνους την ημέρα στην πράξη σκορπίζεται εδώ και κει, ενώ οι μισοί τόνοι πάνε στα Λιόσια με τα γνωστά προβλήματα. Ο κόσμος λοιπόν δεν εμπιστεύεται ούτε την συμπολίτευση, ούτε την αντιπολίτευση, ούτε τους Ανεξάρτητους γιατί έχουν δει πολλά τα μάτια του. Είναι βέβαιος ότι το ΚΔΑΥ για τα ανακυκλώσιμα, θα μετεξελιχθεί σε χώρο υποδοχής όλων των απορριμμάτων 'στα μουγκά' και έτσι θα έχουμε άλλον έναν Σταυρό κάπου αλλού.

Η κήρυξη της Ερμιονίδας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δεν νομίζω ότι οδηγεί στο άνοιγμα των παλαιών χωματερών, πράγμα καθόλου τιμητικό για όλη της Ερμιονίδα και τον δήμο μας. Αυτές κλείσανε, και αν ανοίξουν, τότε όλοι οι Δήμοι που έχουν το ίδιο πρόβλημα, θα επικαλεστούν αυτή την απόφαση ....της εκτάκτου ανάγκης και πλέον θα απαιτήσουν και αυτοί τα ίδια. Δηλαδή ο Δήμος ως κατ' εξοχήν δημοκρατικός θεσμός, δηλώνει ότι είναι πολιτικά νεκρός και την θέση του παίρνει ...η έκτακτη ανάγκη.

Αγαπητοί της συμπολίτευσης, αντιπολίτευσης και ανεξαρτησίας, αυτά λέγονται πολιτικά καραγκιοζιλίκια. Αντί  ...γενικής εκτάκτου ανάγκης (γιατί όχι έκτακτη ανάγκη για το πόσιμο, για την κατάληψη των ακτών, το θάνατο της θάλασσας και των υπογείων υδάτων;) η οποία υποδηλώνει γενική πολιτική ανικανότητα, καλόν είναι η γενική παραίτηση όλων των αντιπροσώπων, που σημαίνει ότι λόγω πολιτικής ανικανότητας παραδίδουμε τον Δήμο μας στη Διοίκηση της Περιφέρειας. Αν υπάρχει πολιτική ικανότητα αύριο ορίζεται τον χώρο και λαμβάνετε όλοι δρακόντια μέτρα σωστής ανακύκλωσης, εννοώ ακόμη και βάρδιες στους κάδους, ακόμη και έλεγχος οποιασδήποτε φύσης. Πληρώστε έναν μετανάστη ανά 10 κάδους να τακτοποιεί τα πάντα σωστά και το κόστος ρίχτετο ανάλογα με το ποιος βγάζει στους κάδους τα περισσότερα ανακυκλώσιμα.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Δ/βάθμια Εκπ/ση- Σχολή Αργυροχρυσοχοϊας Στεμνίτσας

Με αφορμή και δείγμα μία σχολή ΕΠΑΣ προσπαθούμε να αποδείξουμε οτι η κατάργηση σαν έννοια και σαν πρακτική, δεν είναι λύση αλλά θάνατος...Δείτε και τις άλλες κινήσεις μας στο site της σχολής http://epas-stemn.ark.sch.gr/index.ph...

Ο Δήμος Ερμιονίδας ζητά σχετική άδεια από την περιφέρεια να ανοίξει τρεις χωματερές :Δισκούρια, Κρόθι, Ρορό

Βουτιά με έναν λαθραίο

Του Γιάννη Μακριδάκη

Το ’63 βγήκα λαθραίος στη Αυστραλία και πήγα και βρήκα τον θείο σου τον Γιάννη, που είχε μαγαζί και βοηθούσε τους λαθρομετανάστες, έτσι μου ‘πε πρωί πρωί ένας άνθρωπος σήμερα.
Μες στη θάλασσα ήμουνα κι αυτός απέξω, τυλιγμένος με μια πετσέτα, μονάχοι στην παραλία, οι δυο μας, βοριαδάκι είχε και τα νερά ήτανε πάγος. Αντί να κολυμπάω να ζεσταθώ, στάθηκα και τον άκουγα, μου τράβηξε το ενδιαφέρον ο λαθραίος Έλληνας.
Ο θείος σου είχε βγει κι αυτός λαθραίος κάποτε, μου πε, ήξερε τι είναι να είσαι λαθρομετανάστης, να μην έχεις πού να πας και τι να κάνεις, να μην έχεις άνθρωπο να ‘κουμπήσεις. Γι αυτό τους βοηθούσε όλους, τους στήριζε. Είχε κάτι δώματα πάνω από το μαγαζί και μας έβαζε εκεί. Μας φιλοξενούσε. Τρώγαμε και κοιμόμασταν εκεί μέχρι να βρούμε την άκρη μας, μια δουλειά κι ένα δρόμο.
Οι Αυστραλοί μάς φωνάζανε “μικρόβια” και εμείς, οι Έλληνες, δουλεύαμε σε μαγαζιά, στη λάντζα, δώδεκα ώρες τη μέρα, δεκατέσσερις…
Στα βαπόρια παίρναμε έντεκα λίρες και δέκα σέντσια το μήνα, στο μαγαζί που έπιασα δουλειά πήρα 14 λίρες βδομαδιάτικο και πήγα το βράδυ στο στρώμα μου, μέσα στο μαγαζί κοιμόμουνα, μέσα έτρωγα, μέσα όλα, εκεί μέσα ζούσα, και πήγα να κοιμηθώ το βράδυ και βαστούσα τις λίρες σφιχτά στο χέρι μου και το βαλα κάτω από το μαξιλάρι και κοιμόμουνα με τις λίρες κάτω από το κεφάλι μου. Μες στη νύχτα ξυπνούσα για να βεβαιωθώ ότι βαστούσα τις λίρες, αυτά μου λεγε ο άνθρωπος σήμερα στο πρωινό μας συναπάντημα κι εγώ χαμογελούσα πικρά μες απ’ το παγωμένο νερό.
Τότε όλα τα ελληνικά βαπόρια που πιάνανε Αυστραλία, κατεβάζανε λαθραίους. Το μισό πλήρωμα έβγαινε έξω κι έφευγε. Το ξέρανε αυτό οι εταιρίες και δεν τους γυρεύανε καθόλου. Σήκωνε το βαπόρι άγκυρα μόλις τέλειωνε τη δουλειά του στον ντόκο και έφευγε, τους παρατούσε εκεί όσους είχανε εξαφανιστεί. Κι έτσι γέμισε η Αυστραλία Έλληνες λαθρομετανάστες. Μόνο με τα ρούχα που φορούσαμε ήμασταν όλοι, αυτή ήτανε η μόνη μας περιουσία, διότι τίποτα άλλο να πάρομε μέσα από το βαπόρι δε μπορούσαμε, κι όσα μας χρωστούσε η εταιρία μέχρι εκείνη τη μέρα, τα χάναμε, αλλά ήξερες πως θα βγεις έξω στην Αυστραλία και θα δουλέψεις, αν ήσουνα τυχερός θα βρισκες το δρόμο σου γρήγορα. Εκεί δεν κυνηγούσε η αστυνομία, ούτε τα ιμιγκρέσια μας γυρεύανε. Ήτανε εποχές που η Αυστραλία ήθελε χέρια και μας αφήνανε ήσυχους. Μονάχα άμα έκανες φασαρίες σε πιάνανε και σε διώχνανε.
Έκανε μια μεγάλη παύση, ο Θεός να τον αναπαύει τον θείο σου τον Γιάννη που με στήριξε σαν πρωτοβγήκα όξω στο Σίδνεϋ, είπε κατόπιν, το 63 ήτανε, 16 χρονώ παιδάκι ήμουνα, και δεν είχα πού την κεφαλή κλίνει, για σκέψου, αναπολούσε κι ετοιμαζότανε να αναχωρήσει από την παραλία…
Τώρα που σε είδα, τον θυμήθηκα τον μπάρμπα σου, μου είπε χαμογελαστός, πήρε την πετσέτα του κι έφυγε, κουνούσε ακόμα το κεφάλι του κι αναθυμότανε
Βούτηξα κι εγώ το δικό μου κεφάλι στην παγωμένη θάλασσα, να συνέλθει, όχι από την προσωπική αυτή μαρτυρία που άκουσα πρωί πρωί αλλά από την κατάντια μας, που γίναμε και ρατσιστές, τρομάρα μας..
yiannismakridakis