Τρίτη 12 Ιουνίου 2012

agrotikabook

Ο μόνος τρόπος να σώσεις τον εαυτό σου είναι να μάχεσαι για τους άλλους

Επιτέλους αρχίζουμε να οργανωνόμαστε σιγά σιγά.
Προτείνει η Έλλη Βασιλάκη
Μια πρότυπη online ιστοσελίδα με θέμα την συγκέντρωση όλων των τομέων της Ελληνικής Αγροτικής ανάπτυξης. Με στόχο την περαιτέρω βελτίωση του συστήματος διακίνησης των αγροτικών προϊόντων και εκμεταλλεύσεων, σας προσκαλούμε για την ΔΩΡΕΑΝ εγγραφή και προβολή των προϊόντων σας.

Θέλοντας να συμβάλουμε όσο μπορούμε στην δημιουργία μιας αλυσίδας εμπιστοσύνης μεταξύ παραγωγών-εμπόρων & καταναλωτών, ουσιαστικών συνεργασιών, νέων ευκαιριών και προκειμένου να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη όλων των εμπλεκομένων, ζητάμε την πολύτιμη συμμετοχή σας σε αυτή την προσπάθεια μας.
Το πολυδύναμο εργαλείο www.agrotikabook.gr σας προσφέρει έναν πρότυπο online σύγχρονο και λειτουργικό

Ράχες Μεσσηνίας, επένδυση στις αρχέγονες ρίζες

Radiki from radiki on Vimeo.
 
athensvoice 
Ιπποκράτης θεωρούσε την τροφή, φάρμακο του ανθρώπου. Σήμερα ο άνθρωπος χρειάζεται φάρμακα εξαιτίας της τροφής του». Η ομάδα της πρωτοβουλίας Ραδίκι κατοικοεδρεύει στην Μεσσηνία. Πιστεύει ότι ο άνθρωπος «πρέπει να αρχίσει να επιστρέφει στις πρωταρχικές μορφές της τροφής και να αφήσει πίσω του τα βιομηχανοποιημένα τρόφιμα που έχουν επικρατήσει στην καθημερινή του διατροφή».
Εξ ου και στο Ραδίκι καλλιεργούν αποκλειστικά με ντόπιους αρχέγονους σπόρους Μεσσηνίας. Τον χειμώνα επέλεξαν δύο μεσσηνιακές ποικιλίες ( σπανάκι και ρόκα) τις οποίες και προώθησαν με επιτυχία. Το καλοκαίρι θέλουν να επεκταθούν σε όλα τα καλοκαιρινά κηπευτικά (ντομάτες , κολοκυθάκια , μελιτζάνες κτλ) .
Ο μεγάλος εμπνευστής του Ραδικιού είναι ο Σωτήρης Λυμπερόπουλος, ο οποίος δηλώνει «τροφοσυλλέκτης». Πριν από τρία αποφάσισε ότι το να είναι κλεισμένος σε 4 τοίχους και να προσπαθεί να αυγατίσει λεφτά συναναστρεφόμενος με μίζερους ανθρώπους δεν είναι η ζωή που του ταιριάζει.
Παράτησε τα πάντα, ξεκίνησε ένα ταξίδι και κατέληξε στο χωριό

Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

Σήμερα το Debate για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα

Θα μπορούσε η Ελλάδα να φροντίσει τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, εάν επέστρεφαν στην Αθήνα; Ανήκουν νόμιμα στο Βρετανικό Μουσείο; Αυτές οι δύο ερωτήσεις βρίσκονται στο επίκεντρο μιας ιδιαίτερης αναμέτρησης (debate), που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 11 Ιουνίου στο Cadogan Hall του Λονδίνου.
 clickatlife
Σε μια περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη για την Ελλάδα, με την εικόνα της χώρας να δέχεται συχνά πλήγματα από τα διεθνή ΜΜΕ, αλλά και λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, η Intelligence Squared, ο Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός που έχει ως κύρια δραστηριότητα τη διοργάνωση debates τύπου Οξφόρδης, θα παρουσιάσει την «αναμέτρηση» - γι' αυτό το διαχρονικό ζήτημα- στο Μουσείο της Ακρόπολης, σε ζωντανή μετάδοση από το Λονδίνο, στις 8.30 μ.μ.
Οι Αγγλοι εδώ και καιρό αρνούνται να επιστρέψουν τα μάρμαρα. Τον Απρίλιο του 2007, σε ανακοίνωση που εξέδωσε το Βρετανικό Μουσείο, αναφέρθηκε ότι δεν προτίθεται να παραχωρήσει την κυριότητα των Γλυπτών του Παρθενώνα σε ελληνικό μουσείο, ενώ σε νεότερη ανακοίνωσή του το 2009 ανέφερε πως, με την ευκαιρία των εγκαινίων του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, θα ήταν διατεθειμένο να δανείσει τα «Ελγίνεια», αρκεί η Ελληνική

Εδώ καράβια χάνονται.....

Τα μυαλά της Μεταπολίτευσης .... σε πλήρη άνθιση.

Στην Ερμιονίδα υλοποιείται μια μεγάλη επένδυση μέρος της οποίας είναι το υπερπολυτελές ξενοδοχείο Amanzo’e το οποίο ανοίγει φέτος το καλοκαίρι. Μακάρι να ολοκληρωθεί το σύνολο των επενδύσεων που είναι ισοδύναμο του Costa Navarino στη Μεσσηνία. Η λειτουργία του θα είναι 12μηνος και όχι μόνο θέρος. Το Amanzo’e θα απασχολήσει σε πρώτη φάση 200 άτομα και όταν ολοκληρωθούν όλες οι επενδύσεις (γκολφ, ανακαινίσεις παλιών ξενοδοχείων, ακριβές βίλες, μονάδα αφαλάτωσης κ.λ.π.) η συνολική απασχόληση θα ξεπεράσει τα 500 άτομα.
Δηλαδή την στιγμή που στην Ελλάδα δεν κινείται φύλλο στις επενδύσεις, στην Ερμιονίδα υλοποιείται αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη τουριστική επένδυση της χώρας προς μεγάλη λύπη της αριστεροειδούς αφασίας γιατί από την ....διεθνή εμπειρία της ξένοι θα δουλεύουνε εκεί. Επένδυση που αναβαθμίζει το τουριστικό προϊόν της Ερμιονίδας αλλά και αυτή καθ’ αυτή την επαρχία μας. Όταν σε ένα τόπο 10000 μονίμων κατοίκων (όπου με την κατάρρευση της οικοδομής τέλειωσαν κι οι δουλειές) ανοίγουν 200 θέσεις εργασίας και μελλοντικά 500, ανοίγει ένας χώρος που μπορεί να καταναλώνει εκλεκτά τοπικά προϊόντα και πλήθος άλλων τοπικών υπηρεσιών, τι άλλο μπορούσε να φανταστεί ο τόπος;.

Μα φυσικά τη μεγάλη καινοτομία!!! του Δήμου μας. Φέραμε μηχάνημα που θα πλένει τους κάδους, μηχάνημα που αλλάζει τα μέχρι τώρα δεδομένα!!! Καινοτομία που επισκιάζει την καινοτόμον δεματοποίηση των σκουπιδιών μας προς παραγωγή και αιώνια αποθήκευση σκουπιδοφοντάν.
Βάλτε του ... σανό να φάει!
Δεματοποιητή φέραμε, καδοπλήστρα φέραμε, χωματόλακο κάναμε, ποτάμι φτιάξαμε, γαργαλιέρα πότε θα φέρουμε;

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος
      
 

Για όσους γεννήθηκαν πριν το 1980…

 
Φωτ: Απο το φωτογραφικό αρχείο η Ερμιόνη του χθες. Αρχείο του Γιώργου Φασιλή
Το κείμενο μιλάει για το πώς ήταν η ζωή πριν από μερικά χρόνια, αποκαλύπτοντας πολλές αλήθειες για το σήμερα και καταδεικνύοντας τη... μεγάλη διαφορετικότητα σχετικά με το πώς μεγάλωσαν οι προηγούμενες γενιές και οι «σύγχρονες». Καλύτερα ή χειρότερα, δεν θα σας πω εγώ αλλά θα το καταλάβετε μόνοι σας διαβάζοντας το κείμενο ως το τέλος…»  H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας… Δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και… μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν

21ο Φεστιβάλ Μουσικής: Η Τέχνη γιορτάζει στο Ναύπλιο

Θα διεξαχθεί από τις 22 Ιουνίου ως την 1η Ιουλίου με σημαντικά ονόματα της διεθνούς κλασικής σκηνής
21ο Φεστιβάλ Μουσικής: Η Τέχνη γιορτάζει στο Ναύπλιο
Ο Δημήτρης Δεσύλλας και τα «ΤΥΠΑΝΑ» συμμετέχουν στο εφετινό Φεστιβάλ Μουσικής του Ναυπλίου



  Για 21η χρονιά διοργανώνεται εφέτος το Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής του Ναυπλίου το οποίο διευθύνει καλλιτεχνικά ο πιανίστας Γιάννης Βακαρέλης. Ενας από τους καταξιωμένους θεματικούς θεσμούς της περιφέρειας, στις δυο δεκαετίες της ζωής του έχει φιλοξενήσει σημαντικά ονόματα της διεθνούς κλασικής σκηνής.
Στην εφετινή διοργάνωση θα λάβουν μέρος καλλιτέχνες από την Ελλάδα αλλά και από την Βραζιλία, την Δανία, την Ρουμανία, την Αυστρία και την Λετονία. Το Φεστιβάλ - που θα διεξαχθεί μεταξύ 22 Ιουνίου και 1η Ιουλίου- θ΄ανοίξει αυλαία με τον βαρύτονο Δημήτρη Πλατανιά (ο οποίος προσφάτως εμφανίστηκε ως Ριγκολέτο στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου) που θα παρουσιάσει άριες του διεθνούς ρεπερτορίου πλαισιωμένος από τον πιανίστα Δημήτρη Γιάκα. Ακολουθεί ο δεξιοτέχνης κρουστών Δημήτρης Δεσύλλας με το σχήμα του «ΤΥΠΑΝΑ» και ο βραζιλιάνος πιανίστας Ζαν Λουί Στόγιερμαν.
Δύο νεαρές καλλιτέχνιδες, η λετονή πιανίστρια Αρτα Αρνικάν και η αυστριακή βιολοντσελίστρια Καταρίνα Γκρος συμμετέχουν επίσης στο Φεστιβάλ. Μεταξύ των διαφόρων, ακόμη εκδηλώσεων, ξεχωρίζει η παράσταση μουσικής και λόγου με θέμα την Φρίντα Κάλο από την σκηνοθέτιδα-ηθοποιό Μάγδα Μαυρογιάννη αλλά και η παρουσίαση της όπερας "La Boheme" του Πουτσίνι από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο πλαίσιο του προγράμματος «Οπερα της Βαλίτσας».
Κι εφέτος οι συναυλίες θα πραγματοποιηθούν στους ατμοσφαιρικούς χώρους του Ναυπλίου, το Βουλευτικό και την Πλατεία Αγίου Γεωργίου ενώ για πρώτη φορά το Φουγάρο ένα σύγχρονο, μεγάλο, διαδραστικό έργο τέχνης θα φιλοξενήσει επίσης δύο βραδιές.

Κυριακή 10 Ιουνίου 2012

Ο πρώτος αποχαιρετισμός σε νεκρό, από γυναίκα, στην Ελλάδα

Του Ιωάννη Λακούτση


Η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που αποχαιρέτησε νεκρό, ήταν η ποιήτρια Φλωρεντία Φουντουκλή. Απήγγειλε μέσα στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, συγκινητικό επικήδειο ποίημα στην εξαδέλφη της Χρυσούλα Χαριτάκη,το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα, με την οποία συνεργαζόταν,  
« Εφημερίς των Κυριών» στις 11 Σεπτεμβρίου 1888.

ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Προς την εξαδέλφην μου
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΧΑΡΙΤΑΚΗ
Εκφωνηθείς εν τω ιερώ ναώ Αγίας Ειρήνης

Σεπτέμβριος επρόβαλε
Φθινόπωρον σιμώνει.
Το κάθε χελιδόνι,
Ανοίγει τα φτερά

Η χλόη κιτρινίζει
Το άνθος δεν μυρίζει
Μηνύεται βοριάς.

Ψυχρός βοριάς εφύσησε,
Βροχή κι ανεμοζάλη
Σου πήρε το λουλούδι σου,
Απ’ την θερμήν σου αγκάλη
Αχ του’κοψε τον κλώνο.

’Σ την γην μας  εγεννήθημεν

Κλοπή και απόπειρα βιασμού ηλικιωμένης στην Ερμιόνη


Σοκ, οργή και αποτροπιασμός.
Δύο κουκουλοφόροι   μπήκαν σε σπίτι ηλικιωμένης στον κάμπο της  Ερμιόνη για να το ληστέψουν.  Ο ένας  αποπειράθηκε να βιάσει την  ηλικιωμένη γυναίκα, αλλά οι φωνές της τον έτρεψαν σε φυγή.
Υπήρχε τραυματισμός του ενός δράστη από σπασμένα τζάμια.
Για να μην αφήσουν ίχνη από αίματα δεν άφησαν τίποτα όρθιο.
Το απίστευτο περιστατικό συνέβη σήμερα τα ξημερώματα.
Η αστυνομία είναι εκεί για την  καταγραφή και την εξιχνίαση της υπόθεσης.
Γιατί για  την προστασία μας είναι ανύπαρκτη..

Σάββατο 9 Ιουνίου 2012

όλο και πετάγεται μια μέρα που τη νόμιζες λησμονημένη..

...Όσο μεγαλώνεις, τόσο θυμάσαι τα πιο παλιά και ξεχνάς τα κοντινά. Οι αναμνήσεις είναι καταχωνιασμένες μέσα σου, κι όταν κάθεσαι να ξαποστάσεις, ανεβαίνουν στην επιφάνεια ολοζώντανες και σε πλημμυρίζουν, και τότε ξαναζείς την παλιά σου ζωή. Λες κι είναι ένας φωτεινός κύκλος. Δίνεις ένα σάλτο και πηδάς μέσα. Ξαναγίνεσαι παιδί, το χτες γίνεται τώρα. Θυμάσαι το ένα, θυμάσαι το άλλο, και το σακούλι με τις αναμνήσεις δεν αδειάζει, όλο και πετάγεται μια μέρα που τη νόμιζες λησμονημένη...
  "Τα στενά παπούτσια"
Ζωρζ Σαρή

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

Αντιφασιστική συγκέντρωση στο Ναύπλιο.

Στις 6 Μάη η παρακρατική συμμορία νεοναζί μαχαιροβγαλτών που ακούει στο όνομα «χρυσή αυγή» μπήκε στη βουλή. Από εκείνη τη μέρα η δολοφονική τους δράση έχει πολλαπλασιαστεί. Σε καθημερινή βάση, τα σύγχρονα SS επιτίθενται σε μετανάστες, σε

Eπειδή έχουμε και μνήμη και κρίση

Αποδείχτε ότι έχετε και σεις, όλοι σας
Του Βασίλη Γκάτσου 
 
“Ιδού τα έργα και οι ημέρες των κ. Σφυρή και Λεμπέση στην καθαριότητα…
Ο ανεξέλεγκτος Χ.Α.Δ.Α., το «ΑΝΑΘΕΜΑ», που συνειδητά δημιούργησαν στο Σταυρό Διδύμων, με την πολιτική και τις αποφάσεις τους.
Αντί λοιπόν να κρύβονται, με αχαρακτήριστο θράσος βγαίνουν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και στα Blogs και κάνουν δηλώσεις…
Ο λαός όμως έχει και μνήμη και κρίση!!!”

1.    Η ΜΠΕ (Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων) εκπονείται για την δεματοποίηση αστικών αποβλήτων. Προβλέπονται δύο θέσεις: Σταυρός και Κρόθι. Και η ΜΠΕ αποδεικνύει, γιατί προτιμάει τη θέση Σταυρός. Την ΜΠΕ την εκπονεί αρμόδιο γραφείο μελετών. Ως εδώ όλα καλά.
  1.  Στην παράγραφο 1.3 της ΜΠΕ σαφέστατα αναφέρεται ποιος είναι ο κύριος του έργου της δεματοποίησης και ο εκπρόσωπός του ο οποίος αναθέτει τη εκπόνηση της ΜΠΕ στο μελετητικό γραφείο. Άλλωστε στην πρώτη σελίδα στο πάνω μέρος γράφει: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ. Άρα: Το όλο έργο είναι ιδιοκτησία και ευθύνη της Περιφέρειας, δηλαδή αυτή κάνει την επένδυση, αυτή το λειτουργεί αυτή είναι υπεύθυνος σε όλα, άσχετα αν το δίνει μετά αυτό το εργοστάσιο σε έναν εργολάβο να το δουλέψει. Το έργο αυτό δεν ανήκει στον τέως Δήμο Κρανιδίου, ούτε στον σημερινό Ερμιονίδας. Ως

Ο ΓΙΑΝΝΟΣ ΚΙ Η ΠΑΓΩΝΑ


Ο ΓΙΑΝΝΟΣ  ΚΙ  Η  ΠΑΓΩΝΑ
( θεατρικό μονόπρακτο)
( by xebarkos)
                           Παγώνα
Ήμουνα νια μανούλα μου γεμάτη φθινοπώρια,
μέσα στην καμαρούλα μου, δεν πήγαινα μ’ αγόρια.
Χαρά εγώ δεν ένοιωσα, την άνοιξη δεν είδα
τρέλες ποτέ δεν έκανα,  επάνω σε στρωσίδια.
Ήμουν μικρή και δροσερή, τσαχπίνα και ωραία
δεν στάθηκα όμως τυχερή, δεν έγινα σπουδαία.
Τον Γιάννο ερωτεύτηκα, όπως η Γκόλφω τον Τάσο
σαν τον είδα σαγηνεύτηκα, τον νου μου πάω να χάσω.
Είναι μεγαλούτσικος μα όχι  Μαθουσάλας
επίσης στρουμπουλούτσικος  και λίγο ασπρομάλλας.
Έχει χρήμα με ουρά, αυτοκίνητα αγοραία,
το επάγγελμα που εξασκεί, είναι του εκδορέα.
                          Μάνα
Τι ειν’ τούτα που μου κρένεις, και μένανε ζουρλαίνεις
δεν σου’χω σκάφη εγώ να πλένεις;, και αργαλειό να υφαίνεις;

" ... ένα σωρό νομίσματα ... ! "


Της Έλλης Βασιλάκη
"Το σπίτι μέσα στην έρημο"
ένα παραμύθι του Τζιάννι Ροντάρι

   Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ένας άνθρωπος πολύ πλούσιος. Πιο πλούσιος κι από τον πιο πλούσιο δισεκατομμυριούχο Αμερικάνο. Πιο πλούσιος και από το θείο Σκρουτζ. Πάρα, πάρα, πάρα πολύ πλούσιος. Είχε μαγαζιά ολόκληρα γεμάτα νομίσματα, από το πάτωμα ως το ταβάνι κι από το υπόγειο ως την ταράτσα. Νομίσματα χρυσά, ασημένια, μετάλλινα. Νομίσματα των πεντακοσίων, των εκατό, των πενήντα. Λίρες ιταλικές, ελβετικά φράγκα, στερλίνες εγγλέζικες, δολάρια, ρούβλια, ζλότι, δηνάρια. Είχε στατήρες, ζυγαριές για νομίσματα όλων των ειδών απ’ όλες τις χώρες. Είχε χιλιάδες μπαούλα σφραγισμένα, γεμάτα χαρτονομίσματα.
   Αυτόν τον άνθρωπο τον έλεγαν Πουκ.
Ο κύριος Πουκ αποφάσισε να φτιάξει ένα σπίτι.
-    Θα το κάνω μέσα στην έρημο, είπε, μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα.
   Στην έρημο δεν υπάρχουνε πέτρες για να χτίσει κανείς σπίτι, ούτε τούβλα ούτε ασβέστης ούτε ξύλο ούτε μάρμαρο. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από άμμο.
-    Τόσο το καλύτερο, σκεφτότανε ο κύριος Πουκ, θα φτιάξω ένα σπίτι από τα λεφτά μου. Αντί για πέτρες, τούβλα, ξύλο και μάρμαρο, θα χρησιμοποιήσω τα νομίσματά μου.
  
Φώναξε έναν αρχιτέκτονα και τον έβαλε να κάνει το σχέδιο του