Τι πληρώνουμε στα κόμματα

Tου Στεφανου Μανου*  kathimerini

Η τακτική κρατική επιχορήγηση των κομμάτων το 2009 έφθασε τα 68,2 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα τον περασμένο Ιούλιο ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Σαχινίδης. Το 2010 η τακτική επιχορήγηση των κομμάτων θα περιοριστεί σε 52,7 εκατομμύρια ευρώ, πάντα σύμφωνα με τον κ. Σαχινίδη. Αξιοσημείωτο είναι ότι η τακτική επιχορήγηση των κομμάτων στηρίζεται σε νόμο που προσδιορίζει ακριβώς τι δικαιούνται να εισπράξουν τα κόμματα. Ο περιορισμός του 2010, όμως, δεν έχει κατοχυρωθεί νομοθετικά, δηλαδή δεν στηρίζεται πουθενά. Δεδομένου ότι τα κόμματα είναι παμφάγα και τα ποσά που λαμβάνουν δεν τους φθάνουν έχουν δανειστεί από τις τράπεζες (κυρίως την Αγροτική) ποσά που ισούνται με τις κρατικές επιχορηγήσεις τεσσάρων ετών. Γι’ αυτό δεν θα εκπλαγώ αν ο περιορισμός για το 2010 παραμείνει στα χαρτιά. Τα κρατικά λεφτά δεν τελειώνουν εδώ. Στην τακτική επιχορήγηση προστίθεται εκλογική επιχορήγηση, αποσπασμένοι δημόσιοι υπάλληλοι κ.λπ.

Προϋπόθεση για την κρατική χρηματοδότηση ενός κόμματος είναι να έχει

Ο κόσμος δύο φίλων στο φως της Υδρας

.ethnos. Εκθεση με 60 έργα από το κοινό τους σπίτι που μεταμόρφωσαν σε μια κοινή πλατφόρμα δημιουργίας στο Ιδρυμα Τεχνών Θεοχαράκη

Ο προσωπικός και καλλιτεχνικός κόσμος των Τίμοθι Χένεσι και Ιωάννη Καρδαμάτη, όπως διαμορφώθηκε στο κοινό σπίτι τους στην Υδρα, επί περίπου μισό αιώνα (1957-2006), ξεδιπλώνεται μέσα από μια έκθεση με τίτλο «Στο φως της Υδρας», στο Ιδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη (Βασ. Σοφίας 9 και Μέρλιν 1), από αύριο έως τις 17 Οκτωβρίου.

Ο Χένεσι γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο το 1925, σπούδασε στο Παρίσι και στη Φλωρεντία. Το έργο του (ζωγραφική, γλυπτά, αντικείμενα και κοστούμια για χάπενινγκ) παρουσιάζει ποικιλία έκφρασης. Τώρα ζει στην Αβινιόν, όπου πέρυσι άφησε την τελευταία του πνοή ο Ι. Καρδαμάτης, γεννημένος το 1915 στο Βερολίνο και μεγαλωμένος σε Ελλάδα και Αυστραλία.

Τους δύο εικαστικούς ένωνε μια μακρόχρονη φιλία, αλλά και οι κοινές επιρροές,

Ανιχνεύσεις. Υπάρχει και καλή τηλεόραση

 Ελλάδα, Δημοκρατία και Κοινωνία: απο τη μάχη του Μαραθώνα ως σήμερα.
 Τη σχέση του ελληνικού πολιτισμού διαχρονικά με τη δημοκρατία και την κοινωνία θα εξετάσει σήμερα η εκπομπή με προσκεκλημένο τον καθηγητή και πρώην πρύτανη του Πάντειου Πανεπιστημίου κ. Γιώργο Κοντογιώργη.

Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν με την ευκαιρία της επετείου των 2500 χρόνων απο τη Μάχη του Μαραθώνα, θα επιχειρήσουμε να δούμε πως, εν ονόματι μιας ιδιόρρυθμης δημοκρατίας που βιώνουμε τα τελευταία αρκετά χρόνια, το κράτος έχει απομονώσει την κοινωνία απο το γίγνεσθαι και καπηλεύεται με τις ομάδες που επιθυμεί τον οικονομικό πλούτο και ελέγχει τη λειτουργία των θεσμών.

 Σήμερα στις 23.00 στην ΕΡΤ 3

Ο καλλικράτειος Δήμος Ερμιονίδας είναι κυρίαρχος σε όλη την ‘επικράτειά’ του;

Του Βασίλη Γκάτσου

Όχι δα! Εξαιρείται η περιοχή Αγίου Αιμιλιανού όπου μόνο από το βασικό δρόμο μπορεί να περνάει ο Καλλικράτης, σιγά σιγά και με προσοχή για να μην ενοχλεί, και στα μουλωχτά να χωθεί στο δρομάκι που τον βγάζει στο εκκλησάκι του Αγίου (αν καταφέρει να το εντοπίσει) για να ανάψει ένα κεράκι να του συχωρεθούν οι αμαρτίες του.

Επίσης εξαιρείται το νησί της Κοιλάδας όπου εκεί ούτε να πατήσει δεν μπορεί.

Εξαιρούνται επίσης οι παραθαλάσσιες περιφραγμένες εκτάσεις των ‘αγροτικών βιλών’ όπου ποτέ δεν πρόκειται να καταφέρει να προσεγγίσει καλλικράτειος υπάλληλος, ούτε ο Δήμαρχος αν δεν πάρει ειδική άδεια και δεν συνοδεύεται για να δει για πρώτη φορά στη ζωή του τις παραλίες των προγόνων του όπου αλώνιζαν καθημερινά ελεύθερα και ανεμπόδιστα με τις βάρκες, τα γαϊδουράκια και με τα πόδια.

Εξαιρούνται επίσης πλήθος «οργανωμένων συστάδων εξοχικών», διάβαζε καμουφλαρισμένων οικισμών, όπου μόλις και μετά βίας επιτρέπεται στον Καλλικράτη να ρίξει μια ματιά από την περίφραξη, αφού ανασηκωθεί στα δάκτυλα των ποδιών του.

Μήπως μπορεί να αγκαλιάσει όλα τα ‘παιδιά’ του;

Κακές συνήθειες..

               

Η Θρέψη

protagon

Του Ηλία Μαμαλάκη

Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.


Άνθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές. Μήπως έκανα λάθος; Ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή; Ναι, φυσικά. Απλώς αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.

Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή.

Η θρέψη, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου:
- αυτό είναι θρεπτικό
- αυτό είναι δυσκοίλιο
- αυτό είναι ευστόμαχο
Μια εκδήλωση αγάπης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον. Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα

Στην άμεση αποκατάσταση 71 ανενεργών χωματερών προχωρεί η Περιφέρεια Πελοποννήσου

Στην άμεση αποκατάσταση 71 ανενεργών χωματερών προχωρεί η Περιφέρεια Πελοποννήσου, που ήδη έχει προκηρύξει διαγωνισμό για τις 4 σχετικές εργολαβίες, με συνολικό προϋπολογισμό περί τα 3,5 εκατομμύρια ευρώ. Οι υπόλοιπες 79, που είναι ακόμα ενεργές, θα αποκαθίστανται σταδιακά, όταν θα εφαρμόζεται η μεταβατική λύση του δεματοποιητή στις περιοχές που αυτές καλύπτουν.

Τα παραπάνω ανακοίνωσε χθες στην Καλαμάτα ο περιφερειάρχης Φώτης Χατζημιχάλης, προσθέτοντας ότι ήδη από το υπουργείο Περιβάλλοντος έχει προκηρυχθεί διαγωνισμός -με προϋπολογισμό 15.000.000 ευρώ- για την αποκατάσταση ενεργών χωματερών σε 3 Περιφέρειες, μεταξύ των οποίων και η Πελοπόννησος.

Ο περιφερειάρχης βρέθηκε στην Καλαμάτα προκειμένου να παρουσιάσει στην ΤΕΔΚ Μεσσηνίας τον αναθεωρημένο περιφερειακό σχεδιασμό για τη διαχείριση των απορριμμάτων (ΠΕΣΔΑ), ξεκινώντας έτσι το διάλογο με φορείς της Περιφέρειας. Ο διάλογος, όπως είπε, θα ολοκληρωθεί με τις γνωμοδοτήσεις των

Καλή σχολική χρονιά!!

Καλή σχολική χρονιά!

Στα παιδιά του Νηπιαγωγείου, του Δημοτικού, του Γυμνασίου του Λυκείου.


Την ελπίδα σε ένα τόσο κουρασμένο κόσμο..

Και στους δάσκαλους κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας καλή δύναμη.

Πρωινές εικόνες από τους Μύλους

Με φόντο τον κάμπο της Ερμιόνης και το σπίτι του Λεούση.

Είμαστε τυχεροί που ζούμε εδώ..

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Του Βασίλη Γκάτσου     Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;

Η Ευρωπαϊκή ένωση έχει θέσει σε εφαρμογή οδηγίες, που επηρεάζουν την κατάσταση της παραγωγικής μας θάλασσας. Άλλες από αυτές είναι δεσμευτικές και άλλες συμβουλευτικές προς τα κράτη μέλη, τα οποία κρατούν για λογαριασμό τους, για διάφορες αιτίες, μεγάλη αυτονομία δράσης.

Ας δούμε με απλά λόγια τη σημερινή κατάσταση:

1. Οι οδηγίες για τη διαχείριση μπαζών, αστικών αποβλήτων, μη επικινδύνων και επικινδύνων στερεών και υγρών αποβλήτων, η συγκέντρωση και επεξεργασία αστικών και βιομηχανικών λυμάτων σε σταθμούς βιολογικής επεξεργασίας, η διαλογή στην πηγή των αποβλήτων, ώστε να αξιοποιηθούν, η αυστηρή διαχείριση των λυμάτων και αποβλήτων των πλοίων και των αλιευτικών σκαφών, σαφέστατα οδηγούν στην βελτίωση της παραγωγικής μας θάλασσας και μάλιστα της παράκτιας. Μόνο να θυμηθούμε ότι πριν λίγες δεκαετίες οι περισσότερες χωματερές ήταν τελείως απλές. Το φορτηγό του δήμου έκανε ανατροπή και πέταγε τα σκουπίδια σε ένα γκρεμό και αυτά κυλούσαν στη θάλασσα. Τρανταχτό παράδειγμα η Ρουκουτίμα του Πόρου. Το λιμάνι της Ερμιόνης και τα Μαντράκια, δεύτερο παράδειγμα μόλυνσης της θάλασσας από το σύνολο των λυμάτων της Ερμιόνης. Το κύμα έπαιρνε τα σκουπίδια από τις χωματερές, τα πρόσθετε σε αυτά που πετάγανε τα πλοία και τα μικρά σκάφη και περίπου πριν 20 χρόνια βλέπαμε έκπληκτοι στα Μαντράκια Ερμιόνης, όπου λόγω ρευμάτων μαζεύονται πολλά επιπλέοντα αντικείμενα, βλέπαμε τεράστιες κηλίδες με κάθε είδους σκουπίδια να εγκλωβίζονται μέρες εκεί. Μιλάμε για κηλίδες άνω των 40 στρεμμάτων και με τέτοια πυκνότητα απορριμμάτων (ξύλα, δοχεία, πλαστικά, σχοινιά και ό,τι άλλο) που δεν μπορούσε να τα διασχίσει βάρκα. Από μακριά έμοιαζε με νησί, με πλατουράδα. Τόσο πυκνά ήταν και ευτυχώς αυτό το φαινόμενο έχει πλέον σταματήσει. Χώρια βέβαια τι ερχόταν από τα υπόγεια ύδατα στη θάλασσα (λιπάσματα, φυτοφάρμακα, λύματα).

2. Η οδηγία 2000/60/ΕΚ κανονίζει τον έλεγχο των υδάτων, επιφανειακών, υπογείων και της παράκτιας

Έλλη Παππά - Μαρτυρίες μιας διαδρομής

«Οι νέοι των τελευταίων δεκαετιών του 20ου αιώνα, δεν μπορούν να καταλάβουν τη σχέση ενός κομμουνιστή του ‘40 με το Κόμμα. Ήταν μια σχέση καθαρά μεταφυσική» γράφει η Έλλη Παππά στην πνευματική της διαθήκη, που μόλις κυκλοφόρησε, αυτούσια και υπό τον τίτλο «Έλλη Παππά - Μαρτυρίες μιας διαδρομής», από τις εκδόσεις του Μουσείου Μπενάκη (σελίδες 349).

«Η προσωπική μου αντίληψη» συνεχίζει η ίδια «ήταν ότι το να ξεκόψεις από το Κόμμα ή να σε απορρίψει το Κόμμα ήταν σαν να σε απόδιωχνε το γένος σου στην κοινωνία των γενών: Ήταν ποινή χειρότερη από την καταδίκη σε θάνατο» λέει η γενναία αγωνίστρια της Αριστεράς, η οποία 16 χρόνια πριν πεθάνει είχε καταθέσει σε δύο φάσεις, το 1993 και το 1995, στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, δύο κείμενά της για την βιωματική της μαρτυρία και την πολιτική της εμπειρία από την μακρόχρονη θητεία της στο κομμουνιστικό κίνημα, με τον όρο να ανοιχτούν μετά τον θάνατό της.

Η Έλλη Παππά, σημαντικό στέλεχος του ΚΚΕ από τα κατοχικά χρόνια, κρίκος στην

Ωδή στον καλό μας τον δάσκαλο...

Εκπαιδευτικοί του παρελθόντος που σημάδεψαν την ψυχή των μαθητών τους τιμώνται στους τόπους όπους δίδαξαν

Του Νικου Βατοπουλου  kathimerini

Θα υπήρξαν και άλλες δασκάλες σαν τη Ζωή Διαούρτα, αλλά σε εκείνη θέλω να αναφερθώ. Δεν την είχα γνωρίσει. Και, ατυχώς, δεν είχα γνώση της παρουσίας της έως πρόσφατα που πληροφορήθηκα ότι την τιμούν στο χωριό όπου δίδαξε κοντά 40 χρόνια. Είναι εκείνη όμως που με παρακινεί, χρόνια μετά τον θάνατό της, να γράψω δυο λόγια για τους αγαπημένους δασκάλους. Είναι ένας πολλά οφειλόμενος φόρος τιμής για μία ειδική, ξεχασμένη και εν πολλοίς παραγνωρισμένη «στόφα» ανθρώπων, που έκανε κάτι πολύ απλό όσο και μεγαλειώδες: έμαθε στα παιδιά γράμματα και δίδαξε ήθος.

Στην εποχή που η Ζωή Διαούρτα και τόσοι ακόμη δίδασκαν με το αίμα της ψυχής τους τα παιδιά, ο όρος «δια βίου μάθηση» ήταν άγνωστος. Αγνωστα ήταν τα μόρια

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Του Σωκρατη Tσιχλια   kathimerini

Ως σύνδρομο της Στοκχόλμης, η ψυχιατρική ορίζει την ψυχολογική διαταραχή κατά την οποία ένα θύμα αναπτύσσει συναισθηματικό δέσιμο με τον θύτη του, ένας σφόδρα εξουσιαζόμενος με τον εξουσιαστή του. Παρατηρήθηκε και μελετήθηκε ευρύτατα στις σχέσεις ομήρων με τους απαγωγείς τους, ωστόσο το σύνδρομο εμφανίζεται επίσης σε κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά, θύματα αιμομιξίας, φυλακισμένους πολέμου και φασιστικών καθεστώτων.
Παρακολουθώντας το πρωτοφανές σόου της κυβέρνησης, η οποία εξέδραμε στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να συνεδριάσει εκεί το πρώτο υπουργικό συμβούλιο μετά τον ανασχηματισμό, σκέφτηκα ότι με τόσο δούλεμα και τόσα βάσανα, το μόνο εργαλείο που μπορεί να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά μας απέναντι στο κυβερνών κόμμα είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Για ποιον άλλον άραγε λόγο το 44% των συμπολιτών μας επιμένει σήμερα, τουλάχιστον σύμφωνα με την προχθεσινή δημοσκόπηση της Public Issue, να αναδεικνύει πρώτο κόμμα με συντριπτική διαφορά το ΠΑΣΟΚ; Μήπως επειδή πραγματοποιεί πότε πότε live στην TV συνεδριάσεις-χάπενινγκ με διάλειμμα μάλιστα για τις διαφημίσεις; Μήπως επειδή ο πρωθυπουργός προεκλογικά μάς κοιτούσε στα μάτια και βροντοφώναζε ότι υπάρχουν λεφτά, για να ομολογήσει 3 μήνες αργότερα ότι βουλιάζουμε, όπως ο «Τιτανικός»; Μήπως επειδή ακόμα και τον Ιανουάριο υποσχόταν αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους, δύο μήνες πριν τους κόψει δώρα και μισθούς; Ή μήπως επειδή έχασε πέντε πολύτιμους μήνες έως ότου καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και παρέδωσε τη χώρα στο ΔΝΤ, την ύφεση και την ανεργία; Γιατί άραγε η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών διατηρεί ακόμα θετικά συναισθήματα για ένα κόμμα εξουσίας που όχι μόνο φέρει ευθύνη για το ναυάγιο της πατρίδας, αλλά διαχειρίζεται ανεπαρκώς την κρίση; Η ψυχιατρική ισχυρίζεται ότι ο εξουσιαζόμενος συμπαθεί τον εξουσιαστή, δένεται μαζί του, σχεδόν ασυνείδητα, γιατί αυτός είναι ένας τρόπος να αυξήσει τις πιθανότητές του να επιβιώσει... Με απλά λόγια,