Με
πρωτεργάτη μια εμβληματική
φυσιογνωμία, τον σπουδαίο φιλόσοφο,
Bertrand Russell, (
Μπέρτραντ Ράσελ), συγκροτείται
τον Ιούλιο του
1955 το CND,
( Campaing for
Nuclear Disarmament),
ένα διεθνές φιλειρηνικό
Κίνημα. Η πρώτη
πορεία πραγματοποιείται το
1958 από το Λονδίνο έως το Ωλντερμάστον της
Αγγλίας, την πόλη που
είχε την έδρα
της το Ερευνητικό
Εργαστήρι Πυρηνικών Όπλων.
Από το 1960
η φορά της
πορείας αντιστρέφεται, ξεκινά
από το Ωλντερμάστον και καταλήγει
στο Λονδίνο. Η
πορεία γινόταν το
τετραήμερο του Πάσχα
και η απόσταση
ήταν 52 μίλια.
Στην Ελλάδα, ο
Σύνδεσμος Μπέρτραντ Ράσελ
έχει προαναγγείλει πορεία
ειρήνης από το
Μαραθώνα στην Αθήνα
για τις 21
Απριλίου 1963. Φτάνει
στην Αθήνα πολυμελής
αγγλική αντιπροσωπεία για
συμμετοχή στην πορεία.
Η κυβέρνηση την
έχει απαγορέψει. Η κατάσταση
περιπλέκεται επειδή την
παραμονή 20 Απριλίου,
φτάνει στο Λονδίνο
η βασίλισσα Φρειδερίκη για
ιδιωτική επίσκεψη. Η
Αγγλίδα ακτιβίστρια Μπέτυ Μπάρτλετ--Αμπατιέλου, ζητά
από τη βασίλισσα
την απελευθέρωση του
πολιτικού κρατούμενου, συζύγου
της, Αντώνη Αμπατιέλου. Στο μεταξύ
ο Γρ. Λαμπράκης απευθύνει υπόμνημα
προς τη Φρειδερίκη
με το οποίο την καλεί να
παρέμβει, ώστε να
απολυθούν οι 6.000
πολιτικοί κρατούμενοι που
βρίσκονταν στις φυλακές.
Ο Γρηγόρης
Λαμπράκης, γεννήθηκε στην Κερασίτσα
Αρκαδίας. Ήταν το δέκατο
τέταρτο παιδί, από
τα δέκα οχτώ,
του Γιώργη Λαμπράκη
και της Παναγιώτας. Τελειώνοντας το
Δημοτικό πήγε Σχολαρχείο
και μετά Γυμνάσιο
στην Τρίπολη. Το 1931
τελειώνει το Γυμνάσιο.
Μετά από πολύ
σκέψη αποφασίζει να
δώσει εξετάσεις στο
Πανεπιστήμιο, όπου και
εισάγεται. Ήταν ήδη
20 χρόνων. Η
ζωή του μοιράζεται
ανάμεσα στο στίβο,
στα πανεπιστημιακά εργαστήρια
και την κλινική
που είχε ιδρύσει
ο αδερφός του,
Θεόδωρος με τον
Σβολόπουλο. Προπονείται
εντατικά για τους
Ολυμπιακούς Αγώνες του
Βερολίνου το 1936.
Το παγκόσμιο
λαϊκό κίνημα είχε
διαμαρτυρηθεί και διακηρύξει
πως οι Ολυμπιακοί
Αγώνες, μια εκδήλωση
υπέρτατα ειρηνική, δεν
επιτρεπότανε να γίνουν
στη Χιτλερική Γερμανία,
αφού ετοιμαζόταν να
εξαπολύσει στον κόσμο
την πιο βάρβαρη
ανθρωποσφαγή. Μα ο Γρηγόρης είχε
ακόμα σκοτάδια γύρω
από αυτά τα
πράγματα. Η απολιτικότητα του
Λαμπράκη, δεν τον
άφησε να εκτιμήσει
το γεγονός σ’
όλη του τη
βαρύτητα. Όταν θα
ιδρυθεί η ΕΟΝ, του
Μεταξά, θα καταταχτεί
και αυτός. Τελειώνοντας το
Πανεπιστήμιο, κατατάσσεται στο
στρατό για να
υπηρετήσει τη θητεία
του. Ως ανθυπίατρος
από τη Στρατιωτική
Σχολή της Σύρας,
στέλνεται στο μέτωπο.
Σε κάποιο ορεινό
χειρουργείο συναντά και
τον αδελφό του
Θεόδωρο, έφεδρο στρατιωτικό
γιατρό. (Στον προσωπικό του
φάκελο που διατηρούσε
η Ασφάλεια, ως
«επικίνδυνος κομμουνιστής κατηγορίας
Γ’», φαίνεται ότι : « Δεν
υπηρέτησεν απηλλάγη δια
λόγους υγείας» εφημ. συντακτών 13/5/2017). Γυρνώντας από
το μέτωπο, πηγαίνει πάλι
στο Μαιευτήριο Έλενα, όπου
έκανε από το
1939 την ειδικότητά
του στη μαιευτική. Στις 27 Σεπτέμβρη 1941
ιδρύεται το ΕΑΜ.
Αρχές του 1943 ο
Λαμπράκης εντάσσεται
στις γραμμές του
και συμμετέχει στις μεγάλες
απεργίες των νοσοκομείων,
στις διαδηλώσεις για
τις εκτελέσεις και
σε διάφορα συλλαλητήρια.
Στις 12
Ιανουαρίου του 1946
εκλέγεται σύμβουλος του
ΣΕΓΑΣ και τον
Δεκέμβριο του ίδιου
χρόνου, πρόεδρος της
Υγειονομικής Υπηρεσίας Αθλητισμού
Ελλάδος και αρχίατρος
στην Πυγμαχική Ομοσπονδία. Τον Μάιο
του 1950 γίνεται
Υφηγητής. Τον Απρίλιο του
1954 κυκλοφορεί ο πρώτος
τόμος της Ενδοκρινολογίας. Αργότερα
θα κυκλοφορήσει και ο δεύτερος
τόμος. Λίγο πριν
από τον τραγικό
θάνατο του, άρχισε
να τυπώνεται και
ο τρίτος τόμος,
μα δεν πρόλαβε
να ολοκληρωθεί. ( Κ. Πορφύρη
«Γρηγόρης Λαμπράκης ο
αντρειωμένος» εκδ. Βιβλιοθήκη
του Πρωτοπόρου 1963).
Στην Αθήνα,
ξημερώματα Κυριακής 21
Απριλίου 1963, η προγραμματισμένη πορεία
ειρήνης ξεκινάει. Η
αστυνομία χτυπάει και
συλλαμβάνει. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης
φτάνοντας στον Μαραθώνα
ξαφνιάζει τους πάντες,
ανεβαίνει στον Τύμβο,
φωνάζει « Ζήτω η
ειρήνη», και ξεδιπλώνει
το πανό από
το Ωλντερμάστον, που
το είχε κρυμμένο
μέσα στο κουμπωμένο
σακάκι και κατεβαίνει
τα σκαλιά. Τελικά θα τον
συλλάβουν
