Το
θανάσιμο αμάρτημα του ποδοσφαίρου
και
ο … εξαγνισμός των ενόχων
του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη
Τη δεκαετία του 50 ο «κυρ» - Μιχαλάκης, Δ/ντης τότε
του Δημοτικού Σχολείου Ερμιόνης, είχε απαγορεύσει ρητά και κατηγορηματικά στους
μαθητές να παίζουν ποδόσφαιρο. Εκείνος που τολμούσε να παρακούσει την εντολή του
υφίστατο παραδειγματική, αυστηρή τιμωρία, «διά ροπάλου». Αυτό το είχε κάνει
γνωστό προς όλους, δασκάλους, μαθητές και γονείς. Το ποδόσφαιρο απαγορευόταν όχι
μόνο στα διαλείμματα και τις ελεύθερες ώρες, αλλά και τις Κυριακές, τις αργίες,
ακόμη και την περίοδο των διακοπών των Χριστουγέννων και του Πάσχα.
Κάποια φορά, σ’ ένα μεγάλο διάλειμμα, είχαμε
επιχειρήσει να χωριστούμε σε δύο ομάδες και χωρίς τους κανόνες του ποδοσφαίρου
κλωτσούσαμε ένα τενεκεδάκι από γάλα, για να βάλουμε γκολ. Μόλις μας είδε έγινε
θηρίο ανήμερο! Εμείς παγώσαμε… Γούρλωσε τα γκριζοπράσινα μάτια του, έγινε κατακόκκινος
σαν σκρουπί και φωνάζοντας κάποιον από μας, του είπε επιτακτικά:
- Σταματήστε αμέσως!
Έτσι στο παρα-τρίχα γλιτώσαμε τα χειρότερα…
Μια φορά το χρόνο επέτρεπε το παιχνίδι. Στην
ημερήσια εκδρομή του σχολείου στα Ευκάλυπτα. Τότε καθόταν ο ίδιος στο τέρμα,
σαν παλιός (πρώτος) τερματοφύλακας του ΕΡΜΗ, κι εμείς με τρεμάμενα ποδαράκια
σουτάραμε, για να του βάλουμε γκολ. Πάντοτε
ένιωθα περίεργα εκείνη τη μέρα! Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω «τι κόλλημα
είχε φάει» αυτός ο άνθρωπος με την μπάλα. Ήξερα πως αγαπούσε πολύ τον αθλητισμό1 και ο ίδιος ήταν ποδοσφαιριστής στα νεανικά του χρόνια...
Απαράβατος, όμως, ο κανόνας της φύσης που διδάσκει:
Όπου αυταρχισμός και υπερβολική αυστηρότητα το ανθρώπινο μυαλό και ιδιαίτερα του
παιδιού, επινοεί τα










