Δεν υπάρχουν δημοτικές Παρατάξεις

Είναι επινοήσεις της "τάξης" των Αντιπροσώπων.

Ή θα είναι κατασκευάσματα κομματικών παρατάξεων, άρα προέκταση των κομματικών οργανώσεων και δομών, ή θα είναι ένας κλειστός κύκλος δημοτών που κατεβαίνει στις εκλογές και αυτοαποκαλείται παράταξη.

Σήμερα έχουμε μία παράταξη του πρώτου τύπου που είναι η μικρή αντιπολίτευση και δύο μεγάλες.

Σε κάθε μεγάλη τα ερωτήματα:

Υπάρχει καταστατικό;

Υπάρχουν μέλη;

Συνεδριάζουν;

Υπάρχουν διαδικασίες;

Αποφασίζουν και έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν τις αποφάσεις τους;

Δηλαδή η παράταξή μας με πια διαδικασία μπορεί να διαγράψει από την παράταξη τον Αγαπητό Αντιδήμαρχο; (παράδειγμα λέμε).

Νομίζω ότι το μόνο που υπάρχει είναι οι ψηφοφόροι οι οποίοι φυσικά δεν αποτελούν την παράταξη.

Τι σημαίνει: Πιστός στην Παράταξη, η Παράταξή μας αποφάσισε, Αρχή της Παράταξής μας είναι, η Παράταξη του τάδε Δημάρχου.......

Αν κάποιος συμπατριώτης ξέρει κάτι για τον τρόπο που εμφανίζεται πολιτικά αυτό που λέμε δημοτική παράταξη να μας το γράψει.

Όλα αυτά είναι λεκτικά εργαλεία στην υπηρεσία της "ταξης" των αντιπροσώπων. Είναι εργαλεία που διασπούν την ενότητα της κοινότητας, και καθιστούν στα μάτια μας, ως αναγκαίο κακό βέβαια, αλλά αναγκαίο, τις ανύπαρκτες παρατάξεις που στήνει η τάξη των αντιπροσώπων.

Στις επόμενες εκλογές πρέπει να βρεθεί άλλος δρόμος που να πλησιάζει την άμεση δημοκρατία για Δήμους με τα χαρακτηριστικά της Ερμιονίδας. Καταντήσαμε ο Υπερδήμος Ερμιονίδας, μέσω των μεγάλων παρατάξεων του κυρίου Καμιζή και του κυρίου Σφυρή να καλεί τους Προέδρους των τοπικών και δημοτικών κοινοτήτων ως ακροατές στο ΔΣ για μείζονος σημασίας υποθέσεις τους! Καλείται ο Πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Διδύμων να παρακολουθήσει ως ακροατής την διαδικασία απόφασης για την υπερχωματερή του Σταυρού! Δεν έχουν θεσμικό ρόλο, και κάνουν πολύ καλά που δεν πάνε. Στις επόμενες δημοτικές θεσμικό κυρίαρχο όργανο αποφάσεων πρέπει να είναι το ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΜΑΣ και όχι αυτό το τάχατες παραταξιακό ΔΣ.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Από Ιχνηλάτες

Περίεργη σύμβαση με την Ε.Α.Α.Α.

Όλα θα τα κάνει ο Δήμος μας και η Ε.Α.Α.Α. βάζει κάδους και χρηματοδότηση.

Στα όσα αναφέρουν οι Ιχνηλάτες δεν υπάρχει .... θέση για το ΚΔΑΥ. Ο Δήμος μας αναλαμβάνει την υποχρέωση να πάει στο ΚΔΑΥ τα ανακυκλώσιμα, να τα διαχωρίσει και να τα διαθέσει και στη συνέχεια έχει την ευθύνη της διάθεσης του υπολείμματος.

Ποιο είναι αυτό το ΚΔΑΥ, πού βρίσκεται; Είναι ένα οποιοδήποτε στην Πελοπόννησο που θα δεχθεί να πάρει τα ανακυκλώσιμά μας; Είναι ένα ΚΔΑΥ που ΘΑ φτιάξει ο Δήμος μας κάπου στην Ερμιονίδα κάποτε; Και μέχρι τότε, πού θα τα πηγαίνει; Μα η επιτροπή ψάχνει ακόμη χώρο στην Ερμιονίδα για τα ανακυκλώσιμα, δηλαδή για να φτιάξει ο Δήμος το ΚΔΑΥ! Και η Σύμβαση μιλάει για το ΚΔΑΥ λες και λειτουργεί!!!!!

Κατά την γνώμη μου η Σύμβαση αυτή Δήμου Ερμιονίδας - Ε.Α.Α.Α. από την στιγμή που δεν ορίζει ακριβώς ποιο ΚΔΑΥ εννοεί, δεν προσκομίζει τις άδειες του, δεν προσκομίζει Σύμβαση μεταξύ δήμου και ΚΔΑΥ για την υποδοχή των ανακυκλωσίμων μας, την διαλογή και την σύμβαση διάθεσης του υπολείμματος σε αδειοδοτημένο φορέα, είναι σύμβαση ασαφέστατη και δεν πρέπει να εγκριθεί από τις αρμόδιες αρχές. Και πάλι φαίνεται ότι το ΔΣ αποφάσισε ομόφωνα, όπως παλιά για τον χώρο δεματοποίησης, χωρίς να έχει τεκμηριωμένη διαδικασία διάθεσης, δηλαδή συγκεκριμένο αδειοδοτημένο ΚΔΑΥ. Ήταν τότε που ο κύριος Σφυρής έσυρε σε ομοφωνία τον κύριο Λάμπρου για το καλό του τόπου (διάβαζε της τουριστικά ανεπτυγμένης πεδινής Ερμιονίδας), είναι τώρα που ευφυώς έσυρε ο κύριος Καμιζής τον κύριο Σφυρή και τους Ανεξάρτητους σε ομοφωνία.... για το ίδιο καλό του τόπου. Μια σου και μία μου, όμως η ουσιαστική ομοφωνία είναι στο ότι όλοι δεχόσαστε να μην οριστεί η θέση του ΚΔΑΥ.

Άρα ποιον τύπο σύμβασης υπέγραψαν;

Α τύπος σύμβασης Δήμου Ερμιονίδας - Ε.Α.Α.Α.

Μεταξύ των άλλων: "...... Οι δήμοι έχουν την υποχρέωση της παροχής χρήσης του κατάλληλου βιομηχανικού γηπέδου (γης) και της δημιουργίας πρόσβασης σε αυτό. Επίσης, οι δήμοι οφείλουν να συνεργαστούν για την έκδοση των προβλεπόμενων περιβαλλοντικών και άλλων νομικών αδειών, τον οποίων το κόστος αναλαμβάνει το Σύστημα....."

Β τύπος σύμβασης Δήμου Ερμιονίδας - Ε.Α.Α.Α.

Μεταξύ των άλλων: ".......Οι Δήμοι υλοποιούν τα προγράμματα αξιοποίησης των αποβλήτων συσκευασίας.  Πρόκειται για έργα ανακύκλωσης και αξιοποίησης υλικών συσκευασίας που έχουν οργανωθεί και κατασκευαστεί από τους Δήμους, οι οποίοι και τα λειτουργούν μόνοι τους χρηματοδοτούμενοι από το Σύστημα, κατά τις προβλέψεις του Νόμου 2939. ..... "

Προφανώς τον τύπο Β. Γιατί όχι τον Α; Για τον απλό λόγο, ότι η σύμβαση υποχρεώνει τον Δήμο όχι απλά να ορίσει αλλά να δώσει προς χρήση κατάλληλο βιομηχανικό γήπεδο στην Ε.Α.Α.Α.. Για να αποφευχθεί αυτό το κρίσιμο θέμα, επιλέγεται ο τύπος Β όπου ο Δήμος αναλαμβάνει ουσιαστικά όλο το πρόγραμμα υλοποίησης, οπότε είναι στο χέρι του να ορίσει τον χώρο του ΚΔΑΥ κάποτε, ή να εξεύρει κάποιο ΚΔΑΥ κ.λ.π. δηλαδή πολιτική του θάθατα.

 Συγγνώμη αλλά αυτό δεν είναι σύμβαση αλλά ευχή. Και ο κύριος Καμιζής με τον Αγαπητό Αντιδήμαρχο είναι στριμωγμένοι στο Καναβάτσο. Η Αντιπολίτευση; Οι Ανεξάρτητοι; Συμφώνησαν για το καλό του τόπου, αλλά ας μας πουν αυτοί ποιο ΚΔΑΥ είναι αυτό, γιατί χωρίς τη Θέση του ΚΔΑΥ και την άδεια του, τίποτα δεν έκαναν για το καλό του τόπου. Θα γεμίζουν όλοι αυτοί οι κάδοι και τα ανακυκλώσιμά τους θα πηγαίνουν Πού;;;; Αυτό είναι το ερώτημα, το ένα και μοναδικό, όλα τα άλλα βρίσκονται. Χωρίς ΚΔΑΥ θα έχουμε πολλούς μη αδειοδοτημένους χώρους, άρα παράνομους.

Διαφαίνεται από την Περιφέρεια κάποια οριστική λύση στο όλον θέμα για όλη την Πελοπόννησο, ίσως σε δύο με τρία χρόνια ένα ή δύο ή τρία μεγάλα εργοστάσια να δέχονται τα ανακυκλώσιμα όπως και τα αστικά απορρίμματα προς κομποστοποίηση. Μπροστά σε αυτήν την προοπτική ο Δήμος Ερμιονίδας καλείται να βρει νόμιμη και αδειοδοτημένη λύση δηλαδή πραγματικό ΚΔΑΥ για τα ανακυκλώσιμα για αυτό το κρίσιμο διάστημα και όχι σαν τη Δήλο που ήταν κινητό νησί μέχρι που οι θεοί το εμφάνισαν στο κέντρο των Κυκλάδων για να γεννηθεί ο Απόλλωνας.

Αν γίνει σωστή δουλειά εύκολα θα βρεθεί θέση για ΚΔΑΥ. Εδώ είχατε ορίσει θέση στο Πλατύ Πηγάδι, μετά τις Αποθήκες της Αγροτικής. Αν κάνετε πράγματι σωστή δουλειά, σας κάνουν οι Αποθήκες αρκεί να έχετε σύμβαση διάθεσης του υπολείμματος. Αφού κάνουν οι Αποθήκες, κάνουν και πολλές άλλες θέσεις. Όμως ο κόσμος φοβάται το πραγματικό πρόβλημα: Ένας όγκος απορριμμάτων που τον υπολογίζουμε πάνω από 50 τόνους την ημέρα στην πράξη σκορπίζεται εδώ και κει, ενώ οι μισοί τόνοι πάνε στα Λιόσια με τα γνωστά προβλήματα. Ο κόσμος λοιπόν δεν εμπιστεύεται ούτε την συμπολίτευση, ούτε την αντιπολίτευση, ούτε τους Ανεξάρτητους γιατί έχουν δει πολλά τα μάτια του. Είναι βέβαιος ότι το ΚΔΑΥ για τα ανακυκλώσιμα, θα μετεξελιχθεί σε χώρο υποδοχής όλων των απορριμμάτων 'στα μουγκά' και έτσι θα έχουμε άλλον έναν Σταυρό κάπου αλλού.

Η κήρυξη της Ερμιονίδας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δεν νομίζω ότι οδηγεί στο άνοιγμα των παλαιών χωματερών, πράγμα καθόλου τιμητικό για όλη της Ερμιονίδα και τον δήμο μας. Αυτές κλείσανε, και αν ανοίξουν, τότε όλοι οι Δήμοι που έχουν το ίδιο πρόβλημα, θα επικαλεστούν αυτή την απόφαση ....της εκτάκτου ανάγκης και πλέον θα απαιτήσουν και αυτοί τα ίδια. Δηλαδή ο Δήμος ως κατ' εξοχήν δημοκρατικός θεσμός, δηλώνει ότι είναι πολιτικά νεκρός και την θέση του παίρνει ...η έκτακτη ανάγκη.

Αγαπητοί της συμπολίτευσης, αντιπολίτευσης και ανεξαρτησίας, αυτά λέγονται πολιτικά καραγκιοζιλίκια. Αντί  ...γενικής εκτάκτου ανάγκης (γιατί όχι έκτακτη ανάγκη για το πόσιμο, για την κατάληψη των ακτών, το θάνατο της θάλασσας και των υπογείων υδάτων;) η οποία υποδηλώνει γενική πολιτική ανικανότητα, καλόν είναι η γενική παραίτηση όλων των αντιπροσώπων, που σημαίνει ότι λόγω πολιτικής ανικανότητας παραδίδουμε τον Δήμο μας στη Διοίκηση της Περιφέρειας. Αν υπάρχει πολιτική ικανότητα αύριο ορίζεται τον χώρο και λαμβάνετε όλοι δρακόντια μέτρα σωστής ανακύκλωσης, εννοώ ακόμη και βάρδιες στους κάδους, ακόμη και έλεγχος οποιασδήποτε φύσης. Πληρώστε έναν μετανάστη ανά 10 κάδους να τακτοποιεί τα πάντα σωστά και το κόστος ρίχτετο ανάλογα με το ποιος βγάζει στους κάδους τα περισσότερα ανακυκλώσιμα.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Δ/βάθμια Εκπ/ση- Σχολή Αργυροχρυσοχοϊας Στεμνίτσας

Με αφορμή και δείγμα μία σχολή ΕΠΑΣ προσπαθούμε να αποδείξουμε οτι η κατάργηση σαν έννοια και σαν πρακτική, δεν είναι λύση αλλά θάνατος...Δείτε και τις άλλες κινήσεις μας στο site της σχολής http://epas-stemn.ark.sch.gr/index.ph...

Ο Δήμος Ερμιονίδας ζητά σχετική άδεια από την περιφέρεια να ανοίξει τρεις χωματερές :Δισκούρια, Κρόθι, Ρορό

Βουτιά με έναν λαθραίο

Του Γιάννη Μακριδάκη

Το ’63 βγήκα λαθραίος στη Αυστραλία και πήγα και βρήκα τον θείο σου τον Γιάννη, που είχε μαγαζί και βοηθούσε τους λαθρομετανάστες, έτσι μου ‘πε πρωί πρωί ένας άνθρωπος σήμερα.
Μες στη θάλασσα ήμουνα κι αυτός απέξω, τυλιγμένος με μια πετσέτα, μονάχοι στην παραλία, οι δυο μας, βοριαδάκι είχε και τα νερά ήτανε πάγος. Αντί να κολυμπάω να ζεσταθώ, στάθηκα και τον άκουγα, μου τράβηξε το ενδιαφέρον ο λαθραίος Έλληνας.
Ο θείος σου είχε βγει κι αυτός λαθραίος κάποτε, μου πε, ήξερε τι είναι να είσαι λαθρομετανάστης, να μην έχεις πού να πας και τι να κάνεις, να μην έχεις άνθρωπο να ‘κουμπήσεις. Γι αυτό τους βοηθούσε όλους, τους στήριζε. Είχε κάτι δώματα πάνω από το μαγαζί και μας έβαζε εκεί. Μας φιλοξενούσε. Τρώγαμε και κοιμόμασταν εκεί μέχρι να βρούμε την άκρη μας, μια δουλειά κι ένα δρόμο.
Οι Αυστραλοί μάς φωνάζανε “μικρόβια” και εμείς, οι Έλληνες, δουλεύαμε σε μαγαζιά, στη λάντζα, δώδεκα ώρες τη μέρα, δεκατέσσερις…
Στα βαπόρια παίρναμε έντεκα λίρες και δέκα σέντσια το μήνα, στο μαγαζί που έπιασα δουλειά πήρα 14 λίρες βδομαδιάτικο και πήγα το βράδυ στο στρώμα μου, μέσα στο μαγαζί κοιμόμουνα, μέσα έτρωγα, μέσα όλα, εκεί μέσα ζούσα, και πήγα να κοιμηθώ το βράδυ και βαστούσα τις λίρες σφιχτά στο χέρι μου και το βαλα κάτω από το μαξιλάρι και κοιμόμουνα με τις λίρες κάτω από το κεφάλι μου. Μες στη νύχτα ξυπνούσα για να βεβαιωθώ ότι βαστούσα τις λίρες, αυτά μου λεγε ο άνθρωπος σήμερα στο πρωινό μας συναπάντημα κι εγώ χαμογελούσα πικρά μες απ’ το παγωμένο νερό.
Τότε όλα τα ελληνικά βαπόρια που πιάνανε Αυστραλία, κατεβάζανε λαθραίους. Το μισό πλήρωμα έβγαινε έξω κι έφευγε. Το ξέρανε αυτό οι εταιρίες και δεν τους γυρεύανε καθόλου. Σήκωνε το βαπόρι άγκυρα μόλις τέλειωνε τη δουλειά του στον ντόκο και έφευγε, τους παρατούσε εκεί όσους είχανε εξαφανιστεί. Κι έτσι γέμισε η Αυστραλία Έλληνες λαθρομετανάστες. Μόνο με τα ρούχα που φορούσαμε ήμασταν όλοι, αυτή ήτανε η μόνη μας περιουσία, διότι τίποτα άλλο να πάρομε μέσα από το βαπόρι δε μπορούσαμε, κι όσα μας χρωστούσε η εταιρία μέχρι εκείνη τη μέρα, τα χάναμε, αλλά ήξερες πως θα βγεις έξω στην Αυστραλία και θα δουλέψεις, αν ήσουνα τυχερός θα βρισκες το δρόμο σου γρήγορα. Εκεί δεν κυνηγούσε η αστυνομία, ούτε τα ιμιγκρέσια μας γυρεύανε. Ήτανε εποχές που η Αυστραλία ήθελε χέρια και μας αφήνανε ήσυχους. Μονάχα άμα έκανες φασαρίες σε πιάνανε και σε διώχνανε.
Έκανε μια μεγάλη παύση, ο Θεός να τον αναπαύει τον θείο σου τον Γιάννη που με στήριξε σαν πρωτοβγήκα όξω στο Σίδνεϋ, είπε κατόπιν, το 63 ήτανε, 16 χρονώ παιδάκι ήμουνα, και δεν είχα πού την κεφαλή κλίνει, για σκέψου, αναπολούσε κι ετοιμαζότανε να αναχωρήσει από την παραλία…
Τώρα που σε είδα, τον θυμήθηκα τον μπάρμπα σου, μου είπε χαμογελαστός, πήρε την πετσέτα του κι έφυγε, κουνούσε ακόμα το κεφάλι του κι αναθυμότανε
Βούτηξα κι εγώ το δικό μου κεφάλι στην παγωμένη θάλασσα, να συνέλθει, όχι από την προσωπική αυτή μαρτυρία που άκουσα πρωί πρωί αλλά από την κατάντια μας, που γίναμε και ρατσιστές, τρομάρα μας..
yiannismakridakis 

ΓΑΦ: «Ζητά «εκ νέου» υποστήριξη, για να συνεχίσει το φιλοζωικό της έργο

Τους ένθερμους φίλους και υποστηρικτές του φιλοζωικού της έργου, ευχαριστούν μέσα από την εφημερίδα μας (θα υπάρξει σχετική επιστολή) οι επικεφαλής του Σωματείου Γνωρίζω –Αγαπώ -Φροντίζω, που δραστηριοποιείται  με επιτυχία, εδώ και ενάμιση χρόνο στην περιοχή του Πορτοχελίου. Η ΓΑΦ, απαριθμεί ήδη στο ενεργητικό της, δεκάδες στειρώσεις αδέσποτων ζώων, ενώ χάριν στις εθελοντικές και καλά οργανωμένες δράσεις, των μελών –εθελοντών της, από την αρχή της σύστασής της,  έχει περιθάλψει και διασώσει από τα «χειρότερα», εξήντα τέσσερα άτυχα σκυλάκια. Σκυλάκια  πού, είτε εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους, από τους  δήθεν φιλόζωους ιδιοκτήτες τους, είτε παρασύρθηκαν και τραυματίστηκαν, από ασυνείδητους οδηγούς. Η μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, φιλοζωική οργάνωση ΓΑΦ, ζητά εκ νέου την οικονομική υποστήριξη των φίλων της, προκειμένου να επιτελέσει με αρτιότητα και συνέπεια, το σημαντικό της έργο, με την παροχή κτηνιατρικής βοήθειας και περίθαλψης, στα αδέσποτα και άτυχα ζωάκια, που καθώς αυξάνουν και πληθαίνουν, στην περιοχή του Πορτοχελίου, έχουν πλέον άμεση ανάγκη, το «αγκάλιασμα» της  ΓΑ

enimerosipeloponnisou 

Αν δεν μπορούν αυτοί, μπορούμε εμείς! (η άλλη όψη της Μυκόνου) ανακύκλωση στο νησί

prosynat 
Κάποιοι-ες μπορεί να θεώρησαν ότι οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τη διαχείριση των απορριμμάτων στη Μύκονο και, ειδικότερα, για την ανακύκλωση ήταν μια κίνηση εντυπωσιασμού. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν παρά ένα μόνο επεισόδιο στις ουσιαστικές διεργασίες που συντελούνται στις τοπικές κοινωνίες και αμφισβητούν τις κατεστημένες αντιλήψεις και τα συμφέροντα, που, αλλού, συντηρούν τριτοκοσμικές καταστάσεις και αλλού προωθούν νέες συγκεντρωτικές - φιλοεργολαβικές λύσεις, μέσα από σειρά διαγωνισμών με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ. 

Χαρακτηριστικό δείγμα αυτών των διεργασιών είναι και οι πρωτοβουλίες ενεργών πολιτών της Μυκόνου. Όσοι-ες παρακολουθούν τις ενημερώσεις της ΠΡΩΣΥΝΑΤ, θα θυμούνται ότι πολύ πριν τις πρόσφατες αποκαλύψεις είχε δρομολογηθεί η δημιουργία συνεταιρισμού για την ανακύκλωση στη Μύκονο (εδώ και εδώ). Μια πρωτοβουλία, που σιγά-σιγά βρίσκει την πατημασιά της. Αλλά καλύτερα να δούμε πως την περιγράφουν οι ίδιοι οι συντελεστές της (αντιγράφουμε από την ενημέρωσή τους στα μέλη της ΠΡΩΣΥΝΑΤ):

Απλοί πολίτες και κάτοικοι της Μυκόνου κυοφορήσαμε την ιδέα της δημιουργίας μιας επιχείρησης για την ανακύκλωση στο νησί, της οποίας τα όποια κέρδη θα επέστρεφαν αποκλειστικά στην κοινωνία. Η ιδέα αυτή πλέον παίρνει σάρκα και οστά. Και θα θέλαμε να την μοιραστούμε καταρχήν με τα μέλη της ΠΡΩΣΥΝΑΤ επειδή πιστεύουμε πως το δίκτυο και οι άνθρωποί του έβαλαν ένα λιθαράκι ώστε αυτή να είναι τώρα πραγματικότητα. Ο χρόνιος προβληματισμός μας για την σχεδόν ανύπαρκτη ανακύκλωση στο νησί μας, την άθλια κατάσταση του ΧΥΤΑ Μυκόνου και την πιο άθλια αδιαφορία των ανεύθυνων τοπικών αρχόντων, μάς οδήγησε

Τουρισμός

Αφίξεις ξένων και πληρότητα στην Ερμιονίδα

Ο ημερήσιος τύπος ενημερώνει, προφανώς από επίσημες πηγές ότι φέτος θα υπερβούμε τις 17 000 000 αφίξεις αλλοδαπών στη χώρα μας. Γράφει για τις αφίξεις και την πληρότητα των ξενοδοχείων σε διάφορες περιοχές της χώρας, Κρήτη, Ρόδο, Χαλκιδική, Σαντορίνη, Κω, Πιερία κ.λ.π.

Δεν βλέπω στοιχεία για την Ερμιονίδα. Ή δεν υπάρχουν, ή συμπεριλαμβάνονται στην Αργολίδα, ή θεωρείται πλέον μικρός τουριστικός προορισμός, ώστε να τον αναφέρουν. Έχει ο Δήμος τέτοια στοιχεία; Έχουν συγκεντρωτικά οι ξενοδόχοι;

Διαβάζω να αναφέρουν διάφοροι την Περιοχή Πορτοχελίου ως σημαντικό τουριστικό προορισμό, αλλά πού είναι τα νούμερα και οι μετρήσεις που το τεκμηριώνουν; Όλοι εκφράζουν την απαισιοδοξία τους για τον τουρισμό της Ερμιονίδας, ντόπιο και ξένο.

Άλλο είναι η πανάκριβη γη, άλλο η εγκατάσταση μεγιστάνων και βασιλέων, άλλο ο τουρισμός που δίνει εισόδημα στον κόσμο.

Σημείωση 1: Τα κλειδιά τα πήραμε του Φράχθι. Η αξιοποίησή του τελείωσε, η εκμετάλλευσή του πότε και πώς αρχίζει;

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Όργιο αυθαιρεσιών καταγράφεται στη Δοκό

Κατέστρεψαν νησί που έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος

Όργιο αυθαιρεσιών καταγράφεται στη Δοκό, ένα  νησάκι έκτασης 12 τ.χλμ., ανάμεσα στην Ύδρα και την Ερμιόνη.
Το νησί Δοκός χαρακτηρίστηκε το 1994 αρχαιολογικός χώρος και η δόμηση απαγορεύτηκε, ενώ επιτρέπεται, μετά από άδεια, μόνο η επισκευή των λιγοστών κατοικιών που προϋπήρχαν των περιορισμών.
Ωστόσο, σύμφωνα με την Καθημερινή, ανά διαστήματα εμφανίζονται επίδοξοι «νυμφίοι» με προτάσεις «ανάπτυξης».
Μάλιστα πριν μερικά χρόνια ένας οικοδομικός συνεταιρισμός επιχείρησε να οικοπεδοποιήσει μεγάλη έκταση στο νησί, αποψιλώνοντας παράνομα τμήμα του δάσους.
Το Λιμεναρχείο αντιλήφθηκε τη μεταφορά οικοδομικών υλικών στη Δοκό και οι εργασίες κηρύχθηκαν παράνομες.
Επιπλέον, το 2008 η Νομαρχία Πειραιά κατεδάφισε παράνομα παραπήγματα στο νησί, κάτι που δεν πτόησε τους παρανομούντες.
Το τελευταίο περιστατικό αυθαιρεσίας σημειώθηκε στις αρχές Ιουνίου που  μεταφέρθηκε στο νησί μπουλντόζα, η οποία διάνοιξε δρόμους στη θέση μονοπατιών περιμετρικά του βυζαντινού κάστρου και εκχέρσωσε δεκάδες στρέμματα.
Από την επιδρομή της μπουλντόζας «χάθηκαν» τα ερείπια τριών βυζαντινών τάφων. Τις ίδιες ημέρες σε κοντινό σημείο κατασκευάστηκε και μια μικρή προβλήτα.
Ο Σύλλογος Οικολόγων Ύδρας κατήγγειλε το περιστατικό στις Αρχές, που πραγματοποίησαν αυτοψία, ωστόσο, οι δράστες παραμένουν ασύλληπτοι.
econews 

Πληρωμή συντακτών

Κάποτε η πληρωμή συντακτών γινόταν και με …γιουβετσάδες

Του Γιάννη Λακούτση

Οι εφημερίδες σήμερα είναι κατά το πλείστον ισχυροί οικονομικοί οργανισμοί και αρκετοί συντάκτες που εργάζονται σ’ αυτές, πληρώνονται με δεκάδες η και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Τα παλαιότερα χρόνια κάτι τέτοιο δεν ήταν συνηθισμένο. « Οι συντάκτες και οι συνεργάτες εργάζονταν για την δόξα και έπαιρναν τις γλίσχρες αμοιβές τους στη χάση και στη φέξη». Ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος , εκδότης της εφημερίδας «Ραμπαγάς», πλήρωνε τους συντάκτες του, με… γιουβετσάδες, εφ’ όσον οι εισπράξεις από την πώληση του φύλλου το επέτρεπαν.

Όταν κάποτε ένας συνεργάτης του «Ραμπαγά» κατόρθωσε να του αποσπάσει το σεβαστό ποσό των …οκτώ δραχμών, για ένα άρθρο, ο Κλεάνθης Τριαντάφυλλος είχε κυριευθεί από μαύρη απελπισία. « Μ’ έγδυσε ο αθεόφοβος!» Έλεγε και ξανάλεγε. Και δεν μπορούσε να το χωνέψει. Και ο Βλάσης  Γαβριηλίδης, ο μεγάλος αναμορφωτής της ελληνικής δημοσιογραφίας, εκδότης  της εφημερίδας ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ, είχε παρόμοιες αντιλήψεις για την αμοιβή των εργαζομένων.. Όταν κάποτε ο Κώστας Ουράνης νεαρός τότε συντάκτης, του ζήτησε αύξηση γιατί τα χρήματα που έπαιρνε δεν του έφταναν, ο Γαβριηλίδης τον κεραυνοβόλησε. «Αυτό συμβαίνει γιατί δεν ξέρεις να τρως! Μάσα κάθε μπουκιά οκτώ φορές . Όταν τρως

με το σύστημα αυτό, θα σου φθάνουν τα λεφτά που παίρνεις!». Αλλά και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έζησε μαύρες μέρες στην ΑΚΡΟΠΟΛΗ ώσπου αναγκάστηκε να  αποχωρήσει από τη σύνταξη .

«Ο κ. Βλάσσιος, είναι σκληρός άνθρωπος…Δεν με πληρώνει… Και έχω ανάγκη να ζήσω», έλεγε με περάπονο. Δούλευε ατελείωτες ώρες συχνά μέχρι τα μεσάνυχτα χωρίς διακοπή ούτε τις Κυριακές. Σπάνια ο Γαβριηλίδης τον άφηνε να φύγει νωρίτερα. « Για πού τόσο βιαστικός;», τον ρώτησε μια μέρα . « Άφησε με, τρέχω να προφτάσω τον ήλιο. Έχω ένα μήνα να τον δω και τρέχω να τον προφτάσω πριν βασιλέψει», του απάντησε ο Παπαδιαμάντης. Και όταν κάποια Πρωτοχρονιά ο Γαβριηλίδης χρειάστηκε ένα επίκαιρο διήγημα, έστειλε τον Στέφανο Δάφνη, συντάκτη της εφημερίδας, να ζητήσει από τον Παπαδιαμάντη να το γράψει, εκείνος δέχτηκε με τον όρο: «Όταν θα έλθεις να πάρεις το χειρόγραφον, να έχεις και τα χρήματα. Να με δώσετε δέκα πέντε δραχμάς. Όχι γιατί το αξίζει, αλλά τόσα μου χρειάζονται να περάσω τας ημέρας αυτάς».

Ο Γαβρηιλίδης δέχτηκε να του δώσει μόνο τις δέκα δραχμές κι έτσι αναγκάστηκε τις υπόλοιπες πέντε να τις δώσει ο Δάφνης. Ένα από τα ωραιότερα διηγήματα του Παπαδιαμάντη το οποίο κατέλαβε

Πόρισμα Ρακιτζή: Ο θαυμαστός κόσμος των οff shore στο Κρανίδι

Σημεία και τέρατα για τη διαφθορά στο δημόσιο αποκαλύπτει η έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, Λέανδρου Ρακιντζή, για το 2012.

Ατασθαλίες και κακοδιαχείριση σε μεγάλες εταιρείες του Δημοσίου, παράνομες χρηματοδοτήσεις και off shore εταιρείες που παρουσιάζουν φορολογικό ενδιαφέρον έχουν οδηγήσει το κράτος σε τεράστια απώλεια εσόδων. 
Ο Λ. Ρακιντζής κατά την παρουσίαση των πεπραγμένων της ανεξάρτητης αρχής τόνισε επίσης ότι η αφαίρεση του δικαιώματος της ένστασης από τον Γενικό Επιθεωρητή άφησε ελεύθερο το πεδίο στα πειθαρχικά συμβούλια που αποτελούνταν από δημοσίους υπαλλήλους την περσινή χρονιά κάνοντας λόγο για πλυντήριο αθωωτικών αποφάσεων, ενώ παράλληλα επεσήμανε πως οι διαρκείς αναβολές στα δικαστήρια δυσχεραίνουν το έργο της απόδοσης δικαιοσύνης.
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση, τη μεγαλύτερη θεματική κατηγορία αποτελούν οι υποθέσεις οικονομικής διαχείρισης (38%) και ακολουθούν τα πολεοδομικά θέματα (14,3% των υποθέσεων), διάφορα ζητήματα λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών (13,4 %), παράβαση διοικητικών διαδικασιών (8,3%) και άλλες κατηγορίες με μικρότερα ποσοστά.
Όσον αφορά τους ελέγχους ανά φορέα, οι δήμοι αποτελούν το επίκεντρο του ελέγχου στο 35,9% των

τι άλλο θα δούμε;...!

«Μολύβια» παρμεζάνας με ξύστρα!

από την Ευαγγελία Αναστασάκη

Προτείνει η Έλλη Βασιλάκη 

Στην ουσία πρόκειται για «μπαστούνια» παρμεζάνας σε σχήμα μολυβιού με ενσωματωμένη ξύστρα έτσι ώστε να μπορείτε εύκολα και γρήγορα να προσθέσετε φλούδες παρμεζάνας σε όποια γεύση επιθυμείτε στη σαλάτα σας ή σε κάποια άλλη συνταγή.

 

Επιπλέον, στη συσκευασία –εκτός από τα τρία μολύβια και την ξύστρα- συμπεριλαμβάνεται μια κλίμακα βάσει της οποίας μπορείτε να υπολογίσετε την ποσότητα του τυριού που θα χρησιμοποιήσετε αλλά και τις θερμίδες που περιέχει.

Τα πρωτότυπα αυτά «μολύβια» παρμεζάνας κυκλοφόρησαν αρχικά σε 500 μόνο τεμάχια για λογαριασμό της εταιρείας The Garage Deli, και έγιναν sold out μόλις σε 2 εβδομάδες.

Εις αναμονή, λοιπόν, της επόμενης σειράς…

Η Ελλάδα του Λακαριέρ

Ο Ζακ Λακαριέρ υπήρξε φιλέλληνας διά βίου. Συνέδεσε τη ζωή του με την Ελλάδα από τα εφηβικά του χρόνια, όταν στο Λύκειο ακολούθησε τις κλασικές σπουδές, ενώ ως φοιτητής στη Σορβόννη επέλεξε την κλασική φιλολογία.

Εργο του Ανδρέα Γεωργιάδη.

Κράτησε αυτή τη σχέση μέχρι το τέλος της ζωής του, ακόμη και μετά τον θάνατό του (2005), έχοντας εκφράσει την επιθυμία του να σκορπιστεί η στάχτη του κάπου μεταξύ Υδρας και Σπετσών.
Δεν έγραψε μόνο για την Ελλάδα, για να μη μιλήσουμε για το μεταφραστικό του έργο, αλλά συνδέθηκε με τα ελληνικά πράγματα και τους ανθρώπους της. Από τα κορυφαία βιβλία του και το πιο διάσημο είναι το περίφημο «Ελληνικό καλοκαίρι», το οποίο συχνά παραβάλλεται με τον «Κολοσσό του Μαρουσιού» του Χένρι Μίλερ.
Αυτό το βιβλίο, μια παρακαταθήκη της παντοτινής φιλίας του Γάλλου συγγραφέα και στοχαστή με τη χώρα μας, είναι που ενέπνευσε 27 καλλιτέχνες για μια έκθεση - αφιέρωμα στο «Ελληνικό καλοκαίρι του Ζακ Λακαριέρ», στην αίθουσα τέχνης «Ιανός» (Σταδίου 24), από τις 17 Ιουλίου έως τις 28 Σεπτεμβρίου.

Εργο της Σοφίας Δατσέρη

Σε μια εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης και μελαγχολίας, οι καλλιτέχνες φέρνουν στο προσκήνιο τούτο τον φιλέλληνα που στάθηκε δίπλα στην Ελλάδα σε κάθε στιγμή της (στην περίοδο της χούντας συμμετείχε σε αντιστασιακές εκδηλώσεις αυτοεξόριστων Ελλήνων στο Παρίσι). Ζωντανεύουν εικόνες από το «Ελληνικό καλοκαίρι», είτε λιμανάκια νησιών, είτε το υποβλητικό τοπίο των Δελφών και αρχαία θέατρα, είτε φιλόξενα στρωμένα με φαγητά τραπέζια, είτε φρούτα, όπως μια ελκυστική κατακόκκινη φέτα καρπούζι που ζωγράφισε η Ειρήνη Ηλιοπούλου. Με το πολυσυζητημένο βιβλίο καταπιάστηκαν επίσης οι Ανδρέας Γεωργιάδης, Τάνια Δημητρακοπούλου, Ανδρέας Κοντέλλης, Σοφία Δατσέρη, Κώστας Παππάς, Κώστας Σιαφάκας, Εφη Σούτογλου, Νίκος Στεφάνου, Βιργινία Φιλιππούση, Γιώργος Χαδούλης κ.ά.
Εν καιρώ Εμφυλίου, το 1947, 22 χρονών τότε, ο Ζακ Λακαριέρ έκανε το πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα. Το 1950 ξεκίνησε για τις Ινδίες, αλλά συνάντησε στον δρόμο του την Ελλάδα και μαγεύτηκε τόσο πολύ που «παρέμεινε» για σχεδόν μισό αιώνα.

Δημιουργία του Κώστα Παππά

Το τελευταίο ταξίδι εκείνης της πρώτης φάσης στη χώρα μας ήταν το φθινόπωρο του 1966. Να πώς περιγράφει την τελευταία εικόνα του: «Ενα νησί του Αιγαίου, άδεντρο, μ΄ ένα μοναδικό χωριό, τοπίο απογυμνωμένο με τη μιζέρια και την ομορφιά συναρμοσμένες σαν δύο πλαγιές του ίδιου λόφου. Μιζέρια και ομορφιά. Σύζευξη των αντιθέτων, όπως η φράση του Ηράκλειτου που τα κυκλαδίτικα τοπία δεν παύουν να τη συλλαβίζουν μέσα στο φως τους: ?Αρμονίη κόσμου παλίντροπος?»
Περισσότερα:ethnos