Με αφορμή τη φωτογραφία από το ερειπωμένο ΤΡΟΚΑΝΤΕΡΟ

Άλλα χρόνια κείνα.....

Μια φορά και έναν καιρό, πιτσιρίκια, βλέπαμε στο μπάγκο του μπαρμπα Γιάννη του Τροκαντερού, κατακαλόκαιρο, τα βάζα με τις βανίλιες, βανίλια – φιστίκι μας γυάλιζε περισσότερο, αλλά πού λεφτά. Τα βάζαμε κάτω και μόλις που μαζεύαμε μια δραχμή. Όσο ένα υποβρύχιο. Καθόμαστε λοιπόν σε ένα τραπέζι, δεν υπήρχε άλλωστε και κανένας άλλος πελάτης, πέντε της παρέας. Ερχόταν περιχαρής ο μπαρμπα Γιάννης να πάρει τη παραγγελιά. Μπαρμπαγιάννη, μιά βανίλια με κρύο νερό και 5 κουταλάκια! Και μας έβαζε αμέσως στο κυνήγι.

Είχε γίνει και τούτο: Κάθεται ο πελάτης και παραγγέλνει μια λεμονάδα ΡΕΖΕΝΤΑΝ. Το τυπικό σερβίρισμα του μπαρμπα Γιάννη: Έφερνε δύο ποτήρια νερό και τη λεμονάδα πλυμένη. Μετά έπαιρνε το ένα ποτήρι και, παρουσία του πελάτου, ξανάπλενε τη λεμονάδα. Μετά την άνοιγε και άφηνε το πώμα δίπλα. Γιατί; Γιατί ήταν του πελάτη και μπορεί να το ήθελε για να το δώσει στα παιδιά του για παιχνίδι. Με τέτοια πράματα παίζαμε τότε. Ο πελάτης απόλαψε με το πάσο του τη λεμονάδα μέχρι τη μέση της μπουκάλας και μετά από κάνα μισάωρο φωνάζει τον μπαρμπα Γιάννη να πληρώσει. Μια δραχμή κάνει. Ο πελάτης παίρνει σοβαρός σοβαρός το πώμα ταπώνει το μπουκάλι και λέει στο μπαρμπα Γιάννη. Πάρε 50 λεπτά γιατί τη μισή ήπια. Βάλε την υπόλοιπη στο πάγο να έρθω αύριο να την πιω.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Φωτ:Απο το βιβλίο του Μιχ.Παπαβασιλείου "Θρύλοι και παραδόσεις της Ερμιόνης" 

            

Πράξεις χρειάζονται

Του Βασίλη Γκάτσου

Το πρόβλημα των ΧΑΔΑ ήταν πέραν των δυνάμεων και των δυνατοτήτων των Δήμων Κρανιδίου και Ερμιόνης, όπως ήταν για όλους τους μικρούς Δήμους της χώρας μας.

Εκτός και αν πιστεύουμε ότι μέσα σε μια νύχτα είναι δυνατόν ένας ελληνικός Δήμος να γίνει γερμανικός και μάλιστα υψηλού επιπέδου. Ε, ας γίνει ο σημερινός.

Ο ΧΑΔΑ Δήμου Κρανιδίου ήταν μια πληγή για τον Δήμο και περισσότερο για τον Δήμο Ερμιόνης μεγάλη έκταση του οποίου κατακάηκε 2 φορές. Η μόλυνση υπογείων, επιφανειακών, παράκτιων υδάτων και αέρα είχε να κάνει πολύ περισσότερο με περιοχή Δήμου Ερμιόνης παρά Κρανιδίου.

Ο ΧΑΔΑ Ερμιόνης ήταν μια πληγή αποκλειστικά της Ερμιόνης και του Κάμπου της.

Ήταν αυτονόητο χρέος των τότε Δημάρχων να κλείσουν αυτές τις πληγές και να εφαρμόσουν επιτέλους την σχετική οδηγία της ΕΚ.

Η ‘λύση’ δόθηκε από την Νομαρχία, μέσω του ΦοΔΣΑ, με τη δημιουργία της εγκατάστασης του δεματοποιητή. Όχι μόνον για τους δύο τότε δήμους μας αλλά και για της Επιδαύρου και Λιγουριού. Αν ο δεματοποιητής ήταν κατάλληλης δυναμικότητας, αν υπήρχε δυνατότητα τα δέματα να φεύγουν συνεχώς προς έναν αποδέχτη, αν πλήρως εφαρμοζόταν η ΜΠΕ, κανένας δεν θα μίλαγε σήμερα, παρόλο που αυτή η ‘λύση’ ήταν πολύ ακριβή και έξω από το σύγχρονο πνεύμα διαχείρισης αστικών αποβλήτων. Χωρίς αυτή την ‘λύση’ σήμερα θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν οι δύο ΧΑΔΑ όπως τόσα χρόνια τους ξέραμε.

Η ‘λύση’ λοιπόν είναι θετική για το 80% των κατοίκων της Ερμιονίδας και αρνητική για το 20%.

Η μικρή δυναμικότητα του δεματοποιητή (δεν φαίνεται ικανός να δεματοποιεί ούτε τα απορρίμματα του παλιού Δήμου Κρανιδίου), το μεγάλο κόστος και διοικητικές αδυναμίες, έφεραν το αδιέξοδο το σημερινό, δηλαδή έναν στην ουσία νέο ΧΑΔΑ πανεπαρχιακό.

Υπάρχουν όμως και τα δημοψηφίσματα στη Δημοκρατία:

Αν κάνουμε ένα δημοψήφισμα σήμερα με το ερώτημα : επιθυμείτε τη σημερινή κατάσταση ή την προηγούμενη με τους δύο ΧΑΔΑ στα Δισκούρια και Κρόθι; Νομίζω ότι Κρανίδι, Ερμιόνη, Πορτοχέλι, Κοιλάδα, Θερμήσι μαζί με όλα τα εξοχικά και ξενοδοχεία τους θα ψήφιζαν μονοκούκι υπέρ της σημερινής κατάστασης και τα υπόλοιπα μέρη μονοκούκι κατά. Πρώτο κινούν το ξυμφέρον.

Αν κάναμε ένα δημοψήφισμα σήμερα με το ερώτημα: Επειδή είναι αδύνατη η επιστροφή στους παλιούς ΧΑΔΑ και επειδή λύση

Το πάρτυ του Ναυταθλητικού Ομίλου Ερμιόνης

Ο Ναυταθλητικός  Όμιλος Ερμιόνης πιστός στο καθιερωμένο θερινό ραντεβού του, υποδέχθηκε και φέτος στις εγκαταστάσεις του ομίλου, στις 26  Αυγούστου, τους αθλητές του τις οικογένειές τους και τους φίλους τους. Στην εκδήλωση αυτή αποχαιρετήσαμε το καλοκαίρι με ελληνικό φαγητό, ελληνική και ξένη μουσική, χορό, εποικοδομητικές συζητήσεις και σχέδια για το μέλλον του Ομίλου. 

Κληρώθηκε σε λαχειοφόρο αγορά και το ποδήλατο που είχε παραχωρηθεί από τον τέως Δήμαρχο Ερμιονίδος Κύριο Σφυρή στον όμιλο μας και τονευχαριστούμε και πάλι για την ευγενική του χειρονομία για την οικονομική ενίσχυση του ομίλου μας. Το ποδήλατο το κέρδισε ο Φάνης Τσιογκρης, αθλητής του ομίλου και εγγονός της Ανθούλας Δουρούκου με το λαχνό νούμερο 199. Του ευχόμαστε πάντα καλές επιτυχίες.

Καλό χειμώνα από όλους εμάς του Διοικητικού Συμβουλίου με πολλές διακρίσεις.

Kαλή σχολική χρονιά…

Kαλή σχολική χρονιά…ευχόμαστε, στους διδάσκοντες, γονείς, μαθητές και τους αφιερώνουμε  ένα ποίημα, από το « ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑΡΙΟΝ» του 1899.

                  Ο Στρατάρχης

- Γιωργάκι, πάλι μ’άρχισες τα ίδια και τα ίδια

μάθαινε πρώτα σαν νερό το μάθημά σου και καιρό

θα έχης για παιχνίδια.

Αυτά και άλλα έλεγε ’ς τον Γιώργο η μαμά του,

μα ο Γιωργάκης όλ’ αυτά τα νόμιζε για χορατά,

και δος του τη δουλειά του.

Μόλις ’ς το σπίτι  έφθανε απ’ το σχολειό, πετούσε

τη σάκκα του σε μια γωνιά, και έτρεχε ’ς τη γειτονιά,

και καρυδιαίς κτυπούσε.

-Γιωργάκη έλα διάβασε, μην τρέχης όλο έξω

-Μαμά μου, τώρα δεν μπορώ, έχω για διάβασμα καιρό

μισή στιγμή θα παίξω.

Μια βραδυά τον έκαμαν και στρατηγό οι άλλοι

με ξύλινο σπαθί κοντό και με χαρτένιο τρικαντό

απάνω ’ς το κεφάλι.

Τότε να βλέπατε χαραίς ο Γιώργος και καμάρι!

εκείνη τη χρυσή βραδιά τον λέγουν όλα τα παιδιά

το πρώτο παλληκάρι.

Μα μόλις μπήκε σπίτι του

κουνώντας τα φτερά του

με ένα ξύλο να και να

τον έκανε ’ς τ’ αληθινά

Στρατάρχη η μαμά του.

 Γιάννης Λακούτσης


.

Το Χρυσό Κλειδί της Μεσσήνης στην Κική Δημουλά

Επίτιμη δημότης Μεσσήνης ανακηρύσσεται το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου και ώρα 7.30 μμ, η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά. Επίσης η ποιήτρια θα λάβει το Χρυσό Κλειδί της πόλης της Μεσσήνης.
Η τελετή θα πραγματοποιηθεί στο Εκκλησιαστήριο του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Μεσσήνης.
Να σημειωθεί ότι το πατρικό όνομα της Κικής Δημουλά είναι Βασιλική Ράδου, ενώ η μητέρα της ήταν το γένος Καλαμαριώτη και καταγόταν από τη Μεσσήνη.
Σε επιστολή της προς τον δήμαρχο Στάθη Αναστασόπουλο και το Δημοτικό Συμβούλιο Μεσσήνης, η Κική Δημουλά, τονίζει: «Παραείναι μεγάλη η τιμή και ακόμα μεγαλύτερη η συγκίνηση που μου προσφέρει η απόφασή σας, να νοιώθω ακόμη πιο αποδεδειγμένα, ότι είμαι υπερηφάνως γέννημα της Μεσσήνης».

moriasnow 

One Day

Κώστας Βαξεβάνης : Ήθελαν να με δολοφονήσουν

Ο δημοσιογράφος αντιλήφθηκε την παρ' ολίγο εισβολή όταν γάβγισε ο σκύλος του και είδε πέντε άγνωστους έξω από τις πόρτες.

Διαβάστε πως περιγράφει το περιστατικό ο δημοσιογράφος σε κείμενο που ανήρτησε στο :

koutipandoras

Υπάρχει ένας ασφαλής τρόπος να πεις την αλήθεια όταν υπάρχουν πράγματα που σε μπερδεύουν ή που σε φοβίζουν. Να πεις τα γεγονότα. Στα γεγονότα συμπεριλαμβάνεται (δυστυχώς για κάποιους) και η βεβαιότητα που αποκτάς ξαφνικά, όταν απέναντί σου υπάρχει κάποιος που αντιλαμβάνεσαι πως είναι αυτός που είναι εκεί για να σε σκοτώσει.
Στην δουλειά μου, λόγω της φύσης της κινδύνευσα αρκετές φορές. Δεν το δημοσιοποίησα ποτέ γιατί αυτό δεν αφορά τον κόσμο. Τον κόσμο τον αφορά η είδηση και όχι πώς την βγάζεις. Θεωρώ ανόητο κάποιος δημοσιογράφος να κάνει αυτορεπορτάζ με το πόσο κινδυνεύει. Είναι το ίδιο ανόητο με το να ακούς κάποιον εναερίτη της ΔΕΗ, την ώρα που περνάς κάτω από την κολώνα που είναι σκαρφαλωμένος να φωνάζει «κινδυνεύω, κινδυνεύω». Το λογικότερο είναι να τους πεις «κάνε καμιά άλλη δουλειά, ρε φίλε».

Οι λόγοι που δημοσιοποιώ για πρώτη φορά τι μου συνέβη, είναι γιατί δεν αφορά μόνο εμένα και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο από εμένα. Είναι η λειτουργία ενός παρακράτους που προσπαθεί να

Ξυπόλυτα Οικονομικά

Ενα συγκλονιστικό βίντεο μικρής διάρκειας, από έναν διακεκριμένο επιστήμονα και άνθρωπο, που πρέπει να το δουν όλοι.
Προτείνει η  Ροδούλα Δ.

Οι πόλεις θέλουν φαντασία

Από το πρόγραμμα Paradero Para Libros Para Parques, με 47 στάσεις λεωφορείου - βιβλιοθήκες σε πάρκα στη Μπογκοτά και 100 σε όλη την Κολομβία

Μπισκοτάκι μου

 

Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ ΓΙΑ ΤΑ 90 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Τάκης Σπετσιώτης: Το τελευταίο μέρος της συνέντευξης στη Μυρσίνη Σαμαρά

Το τελευταίο  μέρος της συνέντευξης του Τάκη Σπετσιώτη στη Μυρσίνη Σαμαρά
 

(Το α΄μέρος εδώ )       (Το β΄μέρος εδώ )

 (Το τελευταίο μέρος  εδώ )

             

  Μ.Σ. Το μυθιστόρημά σου «Δελτίον ταυτότητος» έχει μερικά ενοχλητικά σημεία που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα λογοτεχνικά στερεότυπα. ΄Εχεις στο νου σου μια άλλη οπτική γωνία και πού εντάσσεται λογοτεχνικά;

Τ.Σ.΄Οταν έκανα το «Μετέωρο και Σκιά», το 1985, που αναφερόταν στον ομοφυλόφιλο και ναρκομανή Λαπαθιώτη, και, καθώς η ταινία είχε βγει κατάλληλη για ανηλίκους, βιάστηκαν πολλοί να με κατηγορήσουν ότι δεν είχε τολμηρές ερωτικές σκηνές, γυμνά, ή σκηνές όπου ο ήρωας κάνει ενέσεις ηρωίνης. Σε κάποιους σύγχρονους θεατές αμερικάνους, που είδαν το dvd, όταν

κυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη το 2000, τους φάνηκε παράξενο επίσης για αυτόν το λόγο. Είχα πει τότε ότι για ένα έργο του οποίου το σενάριο ήταν τόσο προσηλωμένο στην ιστορία και στο ντοκουμέντο, που η πλοκή και οι διάλογοί του στηρίζονταν σε μια αντικειμενική βιβλιογραφία, ήδη υπάρχουσα, το να βάλω γυμνά και ερωτικές σκηνές μού φαινόταν άκομψο – δεν ήταν ερωτική ταινία, ήταν πορτραίτο ενός ποιητή, γι’ αυτό τα είχα αποφύγει. Το τι επιλέγεις να δείξεις ή να γράψεις δεν είναι θέμα καπρίτσιου αλλά ουσίας, έχεις δέκα θέματα διαλέγεις το ένα. 

΄Οταν στο «Δελτίον ταυτότητος» μιλάω για ένα δωδεκάχρονο παιδί που ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά του και μάλιστα βίαια, επόμενο είναι να σταθώ σε κάποιες λεπτομέρειες που μόνο Γραμματείς και Φαρισαίους μπορούν να σοκάρουν. Ξεχνάτε πώς μιλάνε αυτά τα παιδιά σήμερα; Σημασία έχει μέσα σε τι πλαίσιο εντάσσεις το λεγόμενο τολμηρό ερωτικό υλικό, αν το εντάσσεις στο ρεαλισμό ή στο συμβατικό καθωσπρεπισμό. Δε νομίζω ότι σ’ ένα βιβλίο στοχασμού και ποίησης, όπως το «Δελτίον ταυτότητος», ο αναγνώστης πρέπει να μείνει σε κάποιες τολμηρές ερωτικές σκηνές που ούτως ή άλλως  είναι χρήσιμες στην ανάδειξη της ατμόσφαιρας και της αλήθειας του έργου. Τολμηρός, εμπρηστικός ήταν για την εποχή του και ο Ζαν Ζενέ. Και πόσα δεν άκουσε για το «Ημερολόγιο ενός κλέφτη», το 1949. Ε, και τι έγινε; Τον απέτρεψαν οι γκρίνιες ενός στενοκέφαλου περίγυρου της εποχής του από το να θεωρείται σήμερα ένας μεγάλος της λογοτεχνίας του ερωτισμού;

Μ.Σ.  Ο όρος «ένταξη στη λογοτεχνία» παραπέμπει σε φορμαλιστικές κατασκευές.Το μυθιστόρημά σου έχει διττότητα. Κινείται ανάμεσα στην κλασική λογοτεχνία (19^ος αι. και Εμμανουήλ Ροΐδης) και στη σύγχρονη αφήγηση με εσωτερική σύνδεση παρά με εξωτερικές τεχνικές. Εννοώ το τρίτο μέρος, κυρίως, που ξαφνιάζει με τον τίτλο του «Νόησις».

Τ.Σ. Πράγματι, το «Δελτίον ταυτότητος», είναι νομίζω ένα από τα πιο εύστοχα στη μορφή έργα που έχω γενικώς κάνει, όχι μόνο στη λογοτεχνία αλλά και τον κινηματογράφο. Εδώ η μορφή αυτής της διττότητας (το μισό βιβλίο γραμμένο σε πρώτο  αφηγηματικό πρόσωπο και το άλλο μισό σε τρίτο ), δεν απηχεί μόνο τη διττότητα της ύπαρξης του ήρωα, τον κατακερματισμό της ταυτότητάς του,  αλλά αναπαρασταίνει και τέλεια, θάλεγες, την κάρτα της αστυνομικής ταυτότητας επίσης. Το μπροστινό της μέρος με τη φωτογραφία του ήρωα,  που τον ακούμε να μιλάει αυτοπροσώπως, και το δακτυλικό του αποτύπωμα. Το πίσω μέρος με τα στοιχεία του, όπως τα γράφει σε γ’πρόσωπο ο ληξίαρχος και, στην περίπτωση της ιστορίας μας, μετά τη συμβολική αυτοκτονία του παιδιού, ο αστυνόμος, και κατ’ επέκταση ο συγγραφέας. Μού είναι πολύ δύσκολο και κάπως άχαρο να κάνω εγώ την κριτική ανάλυση ενός δικού μου πονήματος. ΄Αλλωστε θα ήταν κι εγωιστικό. 

Οφείλω ωστόσο να ομολογήσω ότι δυσκολεύτηκα πολύ να βάλω τον συμβατικό επίτιτλο «μυθιστόρημα» στο βιβλίο. Δε νιώθω αποκλειστικά μυθιστοριογράφος ούτε με την κλασική ούτε με τη νεωτερική έννοια του όρου. Χρησιμοποίησα τον όρο μυθιστόρημα ως σύμβαση, παρόλο που η ρεαλιστική αφήγηση στο βιβλίο είναι πολύ αναγνωρίσιμη. Σε μια σημείωση, στο τέλος του βιβλίου, έκανα λόγο για μυθιστορηματικό δοκίμιο. ΄Οπως δεν μπορώ, κατά κάποιο τρόπο, να αυτονομήσω, να αποκόψω αυτό το συγκεκριμένο έργο μου από ό,τι μέχρι τώρα έχω κάνει, ταινίες, βιβλία, κάποιες παραστάσεις, έτσι και δεν μπορώ να πω ότι οριστικά ανήκει σε ένα και μόνο είδος. Σίγουρα είναι πολύ κοντά στο μυθιστόρημα αλλά παράλληλα εμπεριέχει ίχνη αυτοβιογραφίας, όπως και δοκιμίου, με την έννοια ότι δεν αφηγείται τις περιπέτειες του Παύλου Μέρλου μόνο, αλλά

Δίνουν τα 11δις που χρειάζεται η Ελλάδα και δεν τα παίρνουν ;

Ο επικεφαλής της οργάνωσης “End National Debt” που έχει φτιαχτεί εδώ και δύο χρόνια από Έλληνες της διασποράς, με σκοπό την αντιμετώπιση του Ελληνικού χρέους, δηλώνει πως οι Έλληνες της ομογένειας είναι έτοιμοι να εξαγοράσουν όλο το δημόσιο χρέος της χώρας. Δείτε το βίντεο για να ακούσετε να λέει ότι οι ομογενείς με επικεφαλής τον Αρτέμη Σώρρα δε θα αποπληρώσουν το χρέος της Ελλάδος αλλά θα το εξαγοράσουν έχοντας στα χέρια τους ομόλογα του Αμερικανικού δημοσίου τα οποία λήγουν άμεσα .

Ο κύριος Λαμπράκης έθεσε ως καταληκτική ημερομηνία τις 12 Σεπτεμβρίου 2012 

Πηγή

Αφιερωμένο προκαταβολικά στα πνιγμένα Ελληνάκια

Πηγή: tvxs

Του Γιάννη Μακριδάκη

“Στην αρχή, όταν επηγαίναμε, είχενε κύμα η θάλασσα κι εμείς θα ταξιδεύαμε με ψαρόβαρκες, με πανί και με κουπιά. Και περιμέναμε να καλμάρει λίγο η θάλασσα. Κι ερχόντανε οι γυναίκες και βάζανε εικόνες μέσα στη θάλασσα, να γαληνέψει η θάλασσα, να μπορέσομε να ταξιδέψομε. Όταν νύχτωσε, με τη βοήθεια του Θεού, εκάλμαρεν η θάλασσα και έρχονται έντεκα ψαρόβαρκες. Και φύγαμε κονβόι. Και ξεκινούμε κατά τις 9 η ώρα γιατί έπρεπε να νυχτώσει. Και πηγαίναμε κοντά κοντά στη Χίο, δηλαδή δεν πήγαμε αμέσως απέναντι προς την Τουρκία. Τα παράλια της Χίου ακολουθούσαμε. Εμείς είμαστε η τελευταία βάρκα. Καμιά εικοσαριά αθρώποι μέσα και τέσσερις στο κουπί. Εν τω μεταξύ η αδελφή μου, μωρό, το ‘χε τυλιγμένο σ’ ένα χράμι η μαμά μουκαι αυτό ζαλίστηκε, φαίνεται, με τη θάλασσα και άρχισε να κλαίει, να κλαίει γοερά και να φωνάζουνε μες στη βάρκα: “Πετάξτε το παιδί στη θάλασσα, θα μας πιάσουνε οι Γερμανοί”… Εύχαρις Κοκκάλη Ακαβάλου

“Κανονίσαμε με έναν βαρκάρη από τα θυμιανά να μας πάει απέναντι. Μας είπε λοιπόν μια συγκεκριμένη μέρα: “Ελάτε εδώ, στον Καρφά, στη μία η ώρα”, γιατί περνούσεν η Καταδίωξη “να ξεκινήσομε”…

Είμαστε εννιά άτομα μέσα σε μια βάρκα. Ξεκινήσαμε, Ό,τι είχαμε του το δώσαμε, τον επλερώσαμε. Κάτι λεφτά είχαμε μαζεμένα όλοι μαζί και του τα δώσαμε να μας πα. Ο πατέρας μου είχενε ένα σάκο στρατιωτικό και είχενε αγοράσει πέντ’ έξι κιλά σύκα και τα είχενε μέσα για να τα φάμε άμ έβγομε από κει. Δεν είχαμε τίποτ άλλο. Καλοκαίρι του 41 ήτανε. Ξεκινήσαμε να φύγομε. Σιγά σιγά επηγαίναμε. Η αδερφή μου, ήτανε έντεκα χρονώ, έβγαζε τα νερά από τη βάρκα από δω που ξεκινήσαμε μέχρι την Τουρκία. Σαν φτάσαμε πια στα μισά της διαδρομής, ήκουεν ο βαρκάρης ένα ντούκου ντούκου ντούκου και λέει:’Έρκεται η Καταδίωξη. Αν έρτει πιο κοντά και δούμε πως είναι η Καταδίωξη,