ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΔΗΜΟΥ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ

 

ΙΛΜΕ. Εκδήλωση μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή

 

Η συμβολή της Μονής των Αγίων Αναργύρων στην περίθαλψη των ατόμων με αναπηρία Του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

 

Σε λίγες ημέρες, 1 Ιουλίου, πανηγυρίζει το Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων, «το ιερό προσκύνημα της Ερμιονίδας». Στη χάρη τους δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο.

Η συμβολή της Μονής των Αγίων Αναργύρων στην περίθαλψη των ατόμων με αναπηρία

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος η αντιμετώπιση των ατόμων με πνευματικά και ψυχικά νοσήματα, «φρενοβλαβείς» τους ονόμαζαν τότε, ελάχιστα βελτιώθηκε από τα προηγούμενα χρόνια. Μια κοινωνία που βγήκε από μακρόχρονη σκλαβιά και αγωνιζόταν να ορθοποδήσει, ήταν δύσκολο να προβληματισθεί και να πάρει μέτρα για τα ανάπηρα άτομα.

Έτσι αυτά παρέμεναν «έγκλειστα» στο οικογενειακό περιβάλλον ή περιφέρονταν ανεξέλεγκτα στους δρόμους του τόπου που κατοικούσαν, ενώ τα πιο «τυχερά» έβρισκαν «καταφύγιο» στα μοναστήρια με τις …γνωστές μεθόδους «περιποίησης». Άλλωστε και να ήθελε κανείς να βελτιώσει τη θέση εκείνων των ανθρώπων ούτε η γνώση υπήρχε ούτε η οικονομική κατάσταση το επέτρεπε.

Το 1862 η Ελληνική Πολιτεία ψήφισε τον πρώτο νόμο για την «επιστημονική και πολιτιστική» αντιμετώπιση των «φρενοβλαβών», που υπολογίζονταν σε τετρακόσια είκοσι δύο (422) άτομα, διακόσιοι ενενήντα πέντε (295) άνδρες και εκατόν είκοσι επτά (127) γυναίκες. Ωστόσο σύντομα κάθε προσπάθεια εγκαταλείφθηκε. Το 1864 λειτούργησαν δύο «φρενοκομεία» ένα στην Κέρκυρα και ένα στην Κεφαλονιά, ενώ το 1887 ξεκίνησε η λειτουργία του Δρομοκαΐτειου. Τα μοναστήρια, όμως, και κατά την 25ετή εκείνη περίοδο πρόσφεραν σημαντικές υπηρεσίες στην περίθαλψη αυτών των ατόμων.

Κατά την έρευνά μας στα Γενικά Αρχεία του Κράτους εντοπίσαμε έγγραφα της επαρχίας Σπετσών και Ερμιονίδας που αφορούν περιπτώσεις «φρενοβλαβών» και τη διαμονή τους σε μοναστήρια της επαρχίας. Εννέα (9) παρόμοια έγγραφα εντοπίσαμε και στο Αρχείο της Μονής των Αγίων Αναργύρων, που ως γνωστό με μεγάλη φροντίδα και ακρίβεια ταξινόμησε ο αείμνηστος Πρόεδρος του Ερμιονικού Συνδέσμου Απόστολος Γκάτσος. Στα έγγραφα αυτά περιγράφονται οι ενέργειες των αρμοδίων Υπουργείων (Εσωτερικών και Εκκλησιαστικών) καθώς και του ηγουμενοσυμβουλίου για την διαμονή στη Μονή εκείνων των ατόμων.

Επίσης, στο βιβλίο «Το προσκύνημα της Ερμιονίδος» των Αποστ. Γκάτσου, Γεωργ. Προκοπίου και Ιωάννη Γκερέκου αναφέρονται έγγραφα, στα οποία διαφαίνεται πως σε κατοπινούς χρόνους ζητήθηκε και η συνδρομή της Μονής για παρόμοιους κοινωφελείς σκοπούς.

Τέλος, να τονίσουμε πως για μας τους Ερμιονίτες και την πόλη μας «ατελεύτητος υπάρχει των Αγίων Αναργύρων η χάρις», όταν ανίατες σωματικές και ψυχικές οδύνες «κυκλώνουν» τη ζωή μας.¹

Αναλυτικά τα προαναφερόμενα έγγραφα από τα ΓΑΚ και το αρχείο της Μονής των Αγίων Αναργύρων περιλαμβάνονται στο υπό έκδοση βιβλίο μας «Συμβολή στη Νεότερη Ιστορία της Ερμιονίδας (1828 – 1899), Κείμενα - Μελέτες».

1.   Πριν από την Επανάσταση του 21 και κατά τη διάρκεια του 7/ετούς αγώνα τα Μοναστήρια ήσαν τα ασφαλή καταφύγια πολλών αγωνιστών που καταδίωκαν οι Τούρκοι. Σ’ αυτά όμως κατέφευγαν και ορισμένοι που αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας για να αναρρώσουν στο ήσυχο περιβάλλον τους. Έτσι στη Μονή των Αγίων Αναργύρων κατέφυγε ο Ιωσήφ Ανδρούσης διωκόμενος από τον Ιμπραήμ και αργότερα ο Νικηταράς, για να ανακτήσει τις δυνάμεις του από την πλευρίτιδα που τον ταλαιπωρούσε, προτού αναλάβει τα καθήκοντα του φρουράρχου που του εμπιστεύθηκε η Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης.

VELVET GARDENS FESTIVAL – Ετήσιο καλοκαιρινό φεστιβάλ στον Δήμο Ερμιονίδας.

Κρανίδι, 30.06.2022

Δελτίο Τύπου

VELVET GARDENS FESTIVAL

Ετήσιο καλοκαιρινό φεστιβάλ στον Δήμο Ερμιονίδας. Συνδιοργάνωση με τον Δήμο Ερμιονίδας και την Περιφέρεια Πελοποννήσου, από την ομάδα Velvet Room Projects.

12,13,14 Ιουλίου (κινηματογράφος, εκπαιδευτικά εργαστήρια) & 22, 23 Ιουλίου (συναυλίες, εικαστικά)

To Velvet Gardens Festival είναι ένα ετήσιο καλοκαιρινό φεστιβάλ (μουσική, εικαστικά, κινηματογράφος, εκπαιδευτικά εργαστήρια) στον Δήμο Ερμιονίδας, σε επιμέλεια και παραγωγή της ομάδας Velvet Room Projects και συνδιοργάνωση με τον Δήμο Ερμιονίδας και την Περιφέρεια Πελοποννήσου.

"Ανεπαρκείς καθώς και Ράθυμοι": Το νέο βιβλίο του Κρανιδιώτη Θοδωρή Καρανικόλα

Πηγή: argolikeseidhseis 

Αντισυμβατικό, ανατρεπτικό, ωμό και ρεαλιστικό, το νέο βιβλίου του Κρανιδιώτη Θοδωρή Καρανικόλα καθηλώνει τον αναγνώστη από τις πρώτες του σελίδες. Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που σκιαγραφεί την αλήθεια των τελευταίων δεκαετιών, έχοντας ως πρωταγωνιστές του καθημερινές φιγούρες που μάχονται να επιβιώσουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

«Δύο γενιές μετά και σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε. Όσοι δεν γίνονται και δεν θα γίνονται υπηρέτες του συστήματος, όσοι δεν ξεπουλάνε και δεν θα ξεπουλάνε την προσωπικότητα και την ψυχή τους για μια ψήφο ή για ένα μεροκαματάκι, όπως όλοι εμείς εδώ, θα χαρακτηρίζονται πάντα “ανεπαρκείς, καθώς και ράθυμοι”».

Από τη Μόρια, με 18,25 στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών !

O Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί, είναι ο δεύτερος σε βαθμολογία στις φετινές πανελλήνιες εξετάσεις μαθητής της θετικής κατεύθυνσης του Πρότυπου Λυκείου Μυτιλήνης του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Παιδί μιας προσφυγικής οικογένειας από το Ιράν έγραψε 20 στα Μαθηματικά και στην Φυσική, 19,5 στη Χημεία και 13,5 στην έκθεση. «Έ λογικό είναι λέει γελώντας» αφού τρία χρόνια πριν δεν ήξερε ούτε μια ελληνική λέξη! Πλέον όπως λέει θέλει να σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη, στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.

Η οικογένεια του δραπέτευσε από το Ιράν γιατί ήταν αντίθετοι με το θεοκρατικό κράτος εκεί. Οι γονείς του και ο κατά τέσσερα χρόνια μικρότερος αδελφός του, μαθητής φέτος της Γ΄ Γυμνασίου βρέθηκαν πρώτα στο ΚΥΤ και στον καταυλισμό της Μόριας. Από εκεί στο δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ. Όταν αυτός ο καταυλισμό έκλεισε μεταφέρθηκαν στον καταυλισμό του ΚΥΤ του Καρά Τεπέ. Τους τελευταίους μήνες «που πήραμε χαρτιά νοικιάσαμε σπίτι και ζούμε εδώ κανονικά» λέει. Οι γονείς του εργάζονται σαν μεταφραστές σε μια ΜΚΟ κι αυτός.... «Διάβαζα». Όπως τονίζει «Με τη βοήθεια των καθηγητών μου τα κατάφερα».

Με τη βοήθεια των καθηγητών του τα κατάφερε και στην γνώση της Ελληνικής γλώσσας. «Έμαθα ελληνικά λέει σε τρία χρόνια γιατί ζούσα σε ένα περιβάλλον που μιλούσαν Ελληνικά. Όλοι οι πρόσφυγες μπορούμε να μάθουμε Ελληνικά και να ενταχθούμε στις τοπικές κοινωνίες. Φτάνει να μας δοθεί η ευκαιρία» τονίζει.

Φορά μια άσπρη μπλούζα με το Πυθαγόρειο θεώρημα. «Την αγόρασα από την Αθήνα και είπα να τη βάλω σήμερα για τον καθηγητή μου στα Μαθηματικά, τον κ. Κουτσκουδή, που με βοήθησε τόσο πολύ» καταλήγει.

--------------------------------

Via:stonisi .gr | www.fractalart.gr | Επιμ:Δ.Ντζαδήμα

 

Η Χορευτική Ομάδα Ερμιόνης στο 4ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών χορών "Συριανοπατώ" στη Σύρο

Με το εφηβικό τμήμα της χορευτικής μας ομάδας, παρευρεθήκαμε στο 4ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών "Συριανοπατώ" που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Μιαούλη της Σύρου από τις 23 έως τις 26 Ιουνίου 2022.

Η αρχόντισσα των Κυκλάδων μας καλοδέχθηκε για δεύτερη φορά, όμως για πρώτη φορά φέροντας τις παραδοσιακές μας μουσικές και την παραδοσιακή ενδυμασία της Ερμιόνης μας! Ευχαριστούμε θερμά τον Λαογραφικό - Χορευτικό όμιλο "Η σοφία της παράδοσης" για την πρόσκληση και την άψογη φιλοξενία. Σίγουρα η Σύρος θα μας ξανά δει και θα την ξανά δούμε! #χοερ Χόρεψαν οι (αλφαβητικά): 1)Ζώτο Νέϊτζη 2)Κόντου Φωτεινή 3)Κοτταρά Ελισάβετ 4)Κωνσταντάτος Γιώργος 5)Μέλλος Μελίσα 6)Μπουρλόκα Αρχοντία 7)Οικονόμου Αφροδίτη 8)Πέτρο Σταματίνα 9)Πολλάλη Βάγια 10)Σιωράς Γιάννης 11)Σκούρτης Ελένη 12)Φασιλή Ελισάβετ Επιμέλεια παρουσίασης: Σκούρτης Κωστής Παρουσιάστηκαν οι ερμιονίτικοι σκοποί: 1)Κανελόριζα 2)Όταν ήμουνα δέκα ετών κοράσι 3)Το γυαλό-γυαλό πηγαίνω 4)Μιλλεούνια

4ο Συριανοπατώ | Χορευτική Ομάδα Ερμιόνης

4ο Συριανοπατώ | Χορευτική Ομάδα Ερμιόνης

 

9ο Φεστιβάλ θεάτρου 'Ερμηνείες στην Ερμιονίδα ´

 

Ένα επικίνδυνο και ύπουλο είδος αχινού εντοπίστηκε σε παραλίες της Αργολίδας • Χρειάζεται προσοχή…

 Ένα περίεργο είδος αχινού εντοπίστηκε τις τελευταίες ημέρες σε δύο σημεία του Αργολικού Κόλπου, στην παραλία της Καραθώνας και στο Κονδύλι. Το είδος του ονομάζεται “Diadema Setosum”  και είναι ένας αχινός “μετανάστης” από τον Ινδικό Ωκεανό. Τα προηγούμενα χρόνια εθεάθη να κολυμπάει στο Αιγαίο Πέλαγος…

Ο δύτης που τoυς εντόπισε στα παραπάνω σημεία, είδε δύο αποικίες 10-15 αχινών, κοντά στις ακτές. Όπως λέει, αν και κινείται σε πολλές παραλίες, προς το παρόν δεν έχει εντοπίσει κάπου αλλού.

Η διαφορά του “Diadema Setosum” με τον “ντόπιο”- ενδημικό αχινό είναι ότι φέρει ήπιο δηλητήριο στα μακριά αγκάθια του, ενώ ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι φαίνεται να “εκτοπίζει” τον ενδημικό μέρα με τη μέρα.

Το είδος αυτό είναι ένας ταξιδιώτης στα νερά της Μεσογείου και κανονικά βρίσκεται σε όλη την περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, από την Αυστραλία και την Αφρική μέχρι την Ιαπωνία και την Ερυθρά Θάλασσα.

Περισσότερα :argolika.gr 

Βασίλης Γκάτσος: Φανάρι Μπιστιού: Άλλο τοπόσημο, άλλο έκθεμα.

Το ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ και συνεπακόλουθα ο Δήμος μας, ας με συγχωρήσουν αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα.

Το Φανάρι του Μπιστιού ήταν τοπόσημο. Το Φανάρι επιτελούσε μια αναγκαία λειτουργία - αποστολή κρίσιμη για τους ναυτικούς σε συγκεκριμένη κατάλληλη θέση. Η λειτουργία αυτή υπηρετήθηκε χρόνια από συμπατριώτες μας. Στη πέτρινη βάση του κάθισαν χιλιάδες συμπατριώτες από παιδιά, έως βαθιά γεράματα. Το χειμώνα από τη νότια μεριά του που απάγγιαζε, με το νοτιά από τη βορινή, και με καλό καιρό την ανατολική να βλέπουν την Ύδρα και το φεγγάρι. Δεκάδες ανέβηκαν πάνω του, φωτογραφήθηκαν. Όταν το καράβι της γραμμής πλησίαζε στην Ερμιόνη βλέπαμε ξαφνικά από τα τζάμια τής μπάντας το Φανάρι και φώναζαν οι Ερμιομίτες επιβάτες: "Φάνηκε το Φανάρι! Ετοιμαστείτε, πάμε να πάρουμε τα πράγματα!".

Στο Φανάρι του Μπιστιού την Κατοχή έγινε μία από τις πρώτες αντιστασιακές πράξεις στην Ερμιόνη. Στην βορινή πλευρά του νύχτα σχεδίασε ο Παντελής Μήτσου, γυμνασιόπαις τότε, την χαρακτηριστική κεφαλή του Χιτλερ με το μουστάκι, αλλά με μορφή γουρουνιού. Την άλλη μέρα, όταν έγινε αντιληπτό, έγινε σούσουρο στο χωριό, και τελικά το σκέπασαν με μπογιά πριν πέσει στην αντίληψη των Ιταλών κατακτητών.

Στη νέα του θέση είναι έκθεμα. Η διαφορά είναι τεράστια. Είναι σαν να πάρετε την εικόνα των Ταξιαρχών από το τέμπλο του ναού και την τοποθετήσετε στις αίθουσες του ΙΛΜΕ. Δεν είναι πια εικόνα, αλλά έκθεμα. Κανείς δεν θα κάνει το σταυρό του, δεν θα την προσκυνήσει, δεν θα την στολίσει με άνθη στην εορτή των Αγίων.

Είναι σαν να σηκώνατε το μαντράκι του Φολώκα από τη θέση του (πριν την απρεπή τσιμεντόστρωση - μεταποίησή του από τον προηγούμενο Δήμαρχο) και φτιάχνατε στο Λιμάνι μια λιμνούλα, τοποθετούσατε όλες τις πέτρες του ως είχαν για να το βλέπει ο κόσμος. Αυτό είναι έκθεμα.

Με τον καιρό, εκεί που μπήκε ως έκθεμα θα γίνει νέο τοπόσημο, ξένο προς την λειτουργία - αποστολή φάρου, σε άσχετη θέση. Με τον καιρό θα πάρει και δικό του όνομα για να ξεχωρίζει από τον φάρο στο μόλο του Λιμανιού και τον νέο φάρο στο Μπίστι. Ίσως "Παλιός Φάρος".

Από το ολότελα, καλή και αυτή η λύση, καλλίστη η επανατοποθέτηση στη θέση του.

Το Φανάρι του Μπιστιού ανήκε μεν στην Υπηρεσία Φάρων, αλλά η ιστορία του ήταν και είναι καταδική μας (και σεις ιστορικό φανό τον αποκαλείτε). Η Υπηρεσία Φάρων έπρεπε να την σεβαστεί, όπως και την ίδια την κατασκευή η οποία είναι του 1906, άρα κατά την αποξήλωση ήταν άνω των 100 ετών και έχει αρμοδιότητα και η αρχαιολογική υπηρεσία ως διατηρητέο νεώτερο μνημείο.

Η τύχη του έπρεπε να συναποφασιστεί και από τους τρείς και όχι μόνο από την Υπηρεσία Φάρων.

Αν αυτό είχε συμβεί, τότε:

Θα μπορούσε να επισκευαστεί π.χ. στο μηχανουργείο Φασιλή στην Ερμιόνη, και να ξανατοποθετηθεί για άλλα 100 χρόνια ζωής. Είναι σιδηροκατασκευή και η επισκευή της πανεύκολη. Πάνω να τοποθετείτο ο νέος σύγχρονος φανός.

Επιπλέον για την Ιστορία:

Από την αρχή το όνομά του ήταν "Φανάρι του Μπιστιού", γιατί είχε σταθερό φως. Δεν τα λέγαμε ποτέ Φάρο ούτε Σπίθα. Δηλαδή αν σε ναυτικό λέγαμε "Η Σπίθα του Μπιστιού" θα απορούσε, γιατί Σπίθα λέγαμε αποκλειστικά τον Φάρο στο Μουζάκι και τον λέγαμε "Σπίθα" σκέτο, ή "Σπίθα στο Μπογάζι" γιατί το φως του αναβόσβηνε με συγκεκριμένο ρυθμό.

Βασίλης Γκάτσος

 

Εκδήλωση μνήμης για τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή

 

υπάρχει τρόπος;

Wislow Homer: “Moonlight”

 Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ

Αλλάζει ο κόσμος και πρέπει ν’ αλλάζει

ο τρόπος μας που γράφουμε ποιήματα

είναι το κλειστό δωμάτιο

πολύ πια σκοτεινό, ο αέρας μυρίζει

μούχλα κι αποφορά αφώτιστης γωνιάς δρόμου στη μέση νύχτα

και το χέρι μας, το χέρι μας αγγίζει μόνο το άλλο μας χέρι

– δεν αρκεί

ούτε στην αίσθηση που αφήνει η αφή,

ούτε στο σχέδιο που κάναμε

για τον εαυτό μας, για τον κόσμο, μέσα σε τετραγωνισμένα

μέλλοντα ακριβείας

υπάρχει τρόπος; θα μου πεις· υπάρχει, δεν υπάρχει, πρέπει

να υπάρξει, αλλιώς

γιατί ανησυχούμε για τις μέλισσες που φθίνουν και πλέον

δεν θα δίνουν

επικονίαση στην ανθισμένη μας φαυλότητα

ο κόσμος όλος ξέρει πως δε χωράμε πια σ’ αυτόν τον κόσμο,

οπότε

λέω να στρέψουμε το βλέμμα μας σε κάποιον έστω λίγο κι

αφιλόξενο ουρανό, αρκεί

να κρατιόμαστε σφιχτά – το σκοτάδι όλο θα πυκνώνει μέσα κι έξω απ’ τις λέξεις, αγάπη μου.

Γιάννης Ευθυμιάδης

"το οικείο σκοτάδι"

εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ

Ιούνιος 2022

Έλλη Βασιλάκη

«Ο ιστορικός Φάρος της Ερμιόνης»

ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ

Κρανίδι, 21/06/2022

Ανακοίνωση

Ο ιστορικός Φάρος της Ερμιόνης επέστρεψε εκεί που του αξίζει και εκεί που ανήκει. Μετά από ενέργειες πολλών αιρετών ο Φάρος βλέπει και πάλι την Ανατολή από το Βόρειο Λιμάνι της Ερμιόνης. Οι αγώνες όλων αναγνωρίστηκαν και είμαστε περήφανοι που   ο Φάρος στολίζει ξανά τον Τόπο μας.

Ο επιβλητικός Φάρος  που άντεξε όλες τις κακουχίες των δυσμενών καιρικών συνθηκών, αποτελεί πλέον έκθεμα πολιτιστικής κληρονομιάς πλημμυρισμένος  με αναμνήσεις, συναισθήματα   και ακόμη για τους παλαιότερους, το σημείο συνάντησης και η ανάμνηση που αντηχεί στα αφτιά όλων μας το «Ραντεβού στον Φάρο…».

Το Νομικό Πρόσωπο του Δήμου Ερμιονίδας, όλο το προηγούμενο διάστημα έκανε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, προκειμένου να αποπερατωθεί και να γίνει σημείο συνάντησης και για τις νεώτερες γενιές.

Να υπενθυμίσουμε ότι ο Φάρος της Ερμιόνης κατασκευάστηκε από το γαλλικό εργοστάσιο των αδελφών Barbier. Τοποθετήθηκε στις 16/03/1906, με αρχική φωτοβολία έξι (6) ναυτικά μίλια, με σταθερό λευκό φως και εστιακό ύψος τα 22 μέτρα.

Υπήρχε υποδοχή πυρσού με μεταλλική κλεισιάδα και ορθοστάτη τύπου Barbier. Το καύσιμό του ήταν το πετρέλαιο με μηχανική λυχνία, μονόμιξη από ελαιοδοχείο, αντλιοφόρο και αεροφόρους αυλούς, λιχνοστάτες και μικτήρες.

Στις 12 Μαΐου του έτους 1953, έγινε αντικατάσταση του σταθερού φανού με αυτόματο μηχανισμό αναλαμπών και πηγή ενέργειας την ασετιλίνη. Το φωτιστικό μηχάνημα αποτελούνταν από μια κεφαλή l-300mm και εκλαπτήρα Κ -80, τύπου AGA.

Το 1999 στα πλαίσια αναβάθμισης του φαρικού δικτύου μετατράπηκε σε ηλιακό. Για την λειτουργία και την συντήρηση του τότε συστήματος, υπήρξαν και Δημότες μας, οι οποίοι ήταν οι λεγόμενοι φαροφύλακες. Χάρη σε αυτούς, λοιπόν, οι ναυτικοί και οι ψαράδες  είχαν το φανάρι, την «σπίθα» όπως λένε στην γλώσσα τους οι ναυτικοί μας. Παρηγοριά και προσανατολισμό στα ταξίδια τους και στην επιστροφή τους στα λιμάνια της χώρας μας.

Αξίζει να τους αναφέρουμε έναν προς έναν, για να τους γνωρίσουν όλοι και να τιμήσουμε την μνήμη τους:

1. Σπετσιώτης Ιωάννης
2. Ταρούσης Κωνσταντίνος
3. Παπακυριακού Κοσμάς
4. Σταμέλος Σταμάτης
5. Παπαβασιλείου Ανδρέας
6. Παπαβασιλείου Φώτης

Η Δημοτική Αρχή πιστή στις δεσμεύσεις της, ολοκληρώνει άλλο ένα έργο αποκατάστασης.

Ο Δήμαρχος, κ.Ιωάννης Γεωργόπουλος, ευαισθητοποιημένος σε τέτοια ζητήματα, προέτρεπε τακτικά για την συντόμευση και την  ολοκλήρωση της τοποθέτησης του ιστορικού Φάρου στην Ερμιόνη, γιατί γνώριζε πολύ καλά το συναισθηματικό δέσιμο των Ερμιονιτών με το Φάρο.

Για κάθε ναυτικό «Φάρος»  σημαίνει ελπίδα, αισιοδοξία και ασφαλές ταξίδι.

Ο Πρόεδρος του Ν.Π.Κ.Π.Α.Π.Π.,

Παναγιώτης Μέξης