Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΒΕΛΟΥΔΗ | Εταιρεία Μελετών Ερμιονίδος

 

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΒΕΛΟΥΔΗ

Η πόλη μας, όπως άλλωστε κάθε πόλη, κάθε χωριό είναι ένας  ζωντανός οργανισμός, που διαρκώς μεταμορφώνεται.

Δεν αποτελείται μόνο από δομημένο σύστημα, από σπίτια, δρόμους, ελεύθερους χώρους, αλλά πλαισιώνεται από πλήθος λειτουργικών, οικονομικών, οικιστικών, κοινωνικών λειτουργιών, αλλά κυρίως από ένα πλέγμα σχέσεων μεταξύ των πολιτών.

Δεν λείπει φυσικά και η αναζήτηση των σταθερών της, των τοπόσημων. Αυτό είναι και το ζητούμενο, να μην κοπεί από το ενοποιητικό νήμα της πόλης η Πλατεία, το Καφενείο, η ταβέρνα, όπου η πόλη χάνει τον άξονά της, και το κάθε μέλος της κοινωνίας τη σύνδεση με το βίωμά του.

Περπατώντας συχνά στο ιστορικό κέντρο της Ερμιόνης μας με την πυκνή και πλούσια ιστορία κατοίκησης και ζωής, διαπιστώνει κανείς ότι  εξαλείφονται τα μνημονικά ίχνη μαζί με την αξία που φέρουν,  αξίες αισθητικές, πολιτισμικές και κοινωνικές.

Σπίτια μεγάλης παλαιότητας και ιστορικότητας αντί να συντηρηθούν, να ανακατασκευαστούν, μένουν κλειστά, και φθείρονται στο χρόνο με την ερημοποίηση να σε παγώνει.

Και να, ένα σπίτι αποκαθίσταται!

Το σπίτι της οικογένειας  Ελένης και Ηλία Βελούδη, με τον κήπο του, τη τζιτζιφιά του να αναρριχάται στην πέτρινη σαμαρένια μάντρα, που για πολλά χρόνια έμεινε ακατοίκητο, σιωπηλό, με στοιχειωμένη τη γοητεία της εγκατάλειψης και που υπομονετικά περίμενε την αποκατάσταση εκπέμποντας ΣΟΣ, πέρασε στα χέρια νέου ιδιοκτήτη, νέου ανθρώπου, του Θάνου Παπαχριστοφόρου, γιού της Γωγώς και του Χριστόφορου.

Στο σπίτι αυτό γεννήθηκαν και μεγάλωσαν τρία παλληκάρια, ο Τάσος, ο Μίμης και ο Κωστής. Ο Τάσος σπουδαίος μηχανουργός, ο Μίμης που διετέλεσε και Πρόεδρος της Κοινότητάς μας και ο Κωστής με το τσαγκαράδικό του στη γωνία, γλυκόφωνος ψάλτης.

Ήρθε στα χέρια και στις ικανότητες αναδημιουργίας του και της μη απάλειψης  του παρελθόντος, της Αρχιτεκτόνισσας  Έλενας Τουτουντζή, κόρης της Μαρίκας και του Δημήτρη, και στον Μηχανικό  συμπατριώτη μας Γιώργο Γούτο. Το σπίτι παίρνει νέα πνοή και μια νέα δυνατότητα με υποσχέσεις στο αύριο, με την πρόταση αποκατάστασής τους να αποτελεί μέρος της βιωσιμότητας.

Η Αρχιτεκτονική πρώτα απ΄ όλα είναι κοινωνική πράξη και η μελέτη και πρότασή της συνεισφέρει στην προοπτική ενός νέου μοντέλου ζωής.

Με την παρουσία του εμπλουτίζεται η γειτονιά, ζωντανεύει, ομορφαίνει.

Και οι ευχές μας!

Με το καλό να γίνει κατοικήσιμο! Να γεμίσουν οι τοίχοι, τα δωμάτια, η αυλή, τα μπαλκόνια του με φωνές, χαρές, γέλια, τραγούδια.

Για την Εταιρεία Μελετών Ερμιονίδος,

Βιβή Δημ. Σκούρτη

#ΕΜΕ Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε εδώ

 

Καίτη Μ. Βόντα: Το τελευταίο αντίο

 Καίτη Μ. Βόντα: Το τελευταίο αντίο

Την Κυριακή, 18 Ιουνίου, συγγενείς, φίλοι και μαθητές συνόδευσαν στην τελευταία της
κατοικία τη συμπολίτισσά μας, καθηγήτρια, Καίτη Μ. Βόντα. Η Καίτη, γόνος παλαιάς και
ιστορικής ερμιονίτικης οικογένειας, ήταν καθηγήτρια Φιλολογίας. Υπηρέτησε, για κάποια
χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 60 στο εξατάξιο Γυμνάσιο Κρανιδίου, όπου
αναγνωρίστηκε η επιστημονική και παιδαγωγική της κατάρτιση και αγαπήθηκε για τον
χαρακτήρα της από συναδέλφους και μαθητές. Ήταν άνθρωπος ευθύς, ακέραιος,
ειλικρινής, απροσποίητος. Στα λόγια και τις πράξεις της δεν διέκρινες υποκρισία και
δολιότητα. Δεν είχε διπλό πρόσωπο. Αργότερα υπηρέτησε στα Μέγαρα και την Αθήνα. Τα
τελευταία χρόνια διεύθυνε με επιτυχία, ως Γυμνασιάρχης, το 47 ο Γυμνάσιο Αθηνών.
Όσοι δεν μπορέσαμε να παραστούμε στην εξόδιο ακολουθία ευχόμαστε να έχει 

«Καλή Ανάπαυση!».

πατέρα

 Χθες είδα πάλι στον ύπνο τον πατέρα.

Καθόμασταν οι δυο μας σ' ένα τραπέζι

με καρό τραπεζομάντιλο.

Κάποιος μας έφερε 

δυο ποτηράκια και κρασί.

- Είσαι καλά; του λέω.

- Καλά, καλά, και μου 'πιασε το χέρι.

- Άντε, στην υγειά σου, είπε.

Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε

και το άφησε πάνω στο τραπέζι.

- Δεν πίνεις; ρώτησα.

- Εσύ να πιείς, απάντησε.

Εγώ δε θέλω να ξεχάσω... 

Γιάννης Βαρβέρης

''Ο πατέρας 

δεν πίνει στους ουρανούς''

Έλλη Βασιλάκη 

ΣΤΕΓΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ

Αγαπητοί,

Ευγενικά σας υπενθυμίζουμε την ομιλία του κ. Κώστα Αλεξάνδρου στην ΣΤΕΓΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ.

Καθηγητής του Πανεπιστημίου Columbia, συνεργάτης της NASA, προσωπικότητα.

Παρακαλούμε, όσοι έχετε ενδιαφέρον να δηλώσετε την συμμετοχή σας, λόγω του περιορισμένου χώρου.

Ευχαριστούμε, σας περιμένουμε !!

Η δεύτερη ευκαιρία του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

 Περιμένοντας τα αποτελέσματα…

Η δεύτερη ευκαιρία

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Μια ευρηματική όσο και ελκυστική ιστορία που βρίσκουμε στο Ταλμούδ, το ιερό βιβλίο των ραβίνων του Μεσαίωνα, θα ήθελα να σας παρουσιάσω διασκευασμένη, με αφορμήτα πολλά και δυνατά μηνύματα που εμπεριέχει.

Σε μια εκκλησία, λοιπόν, εργαζόταν ως νεωκόρος, ένας άνδρας εντελώς αγράμματος. Είχε «κληρονομήσει» τη δουλειά από τον πατέρα του που κι αυτός δεν ήξερε να διαβάζει και να γράφει. Μερικά χρόνια αργότερα ο ιερεύς του ναού άλλαξε και ο καινούργιος ζητούσε ο νεωκόρος να έχει απολυτήριο δημοτικού σχολείου. Μιας και δεν μπορούσε ο «καημένος» να ανταποκριθεί σ’ αυτή την απαίτηση, ο ιερέας τον απέλυσε δίνοντάς του μια μικρή αποζημίωση.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες που έμεινε άνεργος ο νεωκόρος σκεφτόταν πώς θα μπορούσε να αξιοποιήσει καλύτερα τον ελεύθερο χρόνο του. Έβλεπε γύρω στο σπίτι του ένα σωρό πράγματα που από καιρό είχαν χαλάσει. Οι βρύσες έσταζαν, οι πόρτες έτριζαν, οι κλειδαριές ήσαν χαλασμένες, ο κήπος με τα λιγοστά δέντρα χορταριασμένος και απεριποίητος. Ολόκληρο το σπίτι, μέσα – έξω, ήθελε βάψιμο. Ξαφνικά, μια απροσδιόριστη εσωτερική δύναμη σαν έμπνευση και παρόρμηση κινητοποίησε το μυαλό του.

− Θα πάω στη γειτονική πόλη, θ’ αγοράσω εργαλεία και θα ξεκινήσω τις επισκευές και την ανακαίνιση του σπιτιού μου!Ο δρόμος προς την πόλη ήταν μακρύς και κουραστικός. Χρειαζόταν τρεις μέρες!  Όταν επέστρεψε, με τα καινούργια εργαλεία που είχε αγοράσει, έβαλε μπρος το σχέδιό του. 

Τον βλέπει ο γείτονας με τα ολοκαίνουργια εργαλεία και του ζητάει να του πουλήσει κάποια απ’ αυτά, γιατί ο ίδιος δεν έχει χρόνο για ένα τέτοιο ταξίδι. Ο νεωκόρος του τα πούλησε, ενώ τον χρέωσε και το ταξίδι των τριών ημερών κερδίζοντας έτσι και κάποια παραπάνω χρήματα. Μέσα σε μερικά χρόνια ο φτωχός καντηλανάφτης έγινε ένας πετυχημένος έμπορος ειδών κιγκαλερίας!

Ένα διαδικτυακό Φεστιβάλ για τα παιδιά όλου του κόσμου (έως τις 30 Ιουνίου 2023)

από 3-17 ετών

International Online Children's Film Festival

Έλλη Βασιλάκη 

...που δεν μαραίνονται

Τεχνητά Άνθη

Δεν θέλω τους αληθινούς ναρκίσσους - μηδέ κρίνοι

μ' αρέσουν, μηδέ ρόδ' αληθινά.

Τους τετριμμένους, τους κοινούς κήπους κοσμούν. Με δείνει

η σάρκα των πικρία, κούρασι, κι' οδύνη -

τα κάλλη των βαρυούμαι τα φθαρτά.

Δόστε με άνθη τεχνητά - η δόξαις του τσινιού και του μετάλλου -

που δεν μαραίνονται και δεν σαπίζουν, με μορφαίς που δεν γερνούν.

Άνθη των εξαισίων κήπων ενός τόπου άλλου,

που Θεωρίαις, και Ρυθμοί, και Γνώσεις κατοικούν.

Άνθη αγαπώ από υαλί ή από χρυσό πλασμένα,

της Τέχνης της πιστής δώρα πιστά·

με χρώματ' απ' τα φυσικά πιο εύμορφα βαμμένα,

και με σεντέφι και με σμάλτο δουλευμένα,

με φύλλα και κλωνάρια ιδανικά.

Παίρνουν την χάρι των από σοφή κι' αγνότατη Καλαισθησία·

μέσα στα χώματα δεν φύτρωσαν και μες σταις λάσπαις ρυπαρά.

Εάν δεν έχουν άρωμα, θα χύσουμ' ευωδία,

θα κάψουμ' εμπροστά των μύρα αισθηματικά.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

από τα "Κρυμμένα"

Έλλη Βασιλάκη