Ισοκατανομή και ‘ισοκατανομή’.

Πηγή:villadidimo.brodimas 
Των ενεργειακών πάρκων, ιδιαίτερα των φωτοβολταϊκών,  στον Δήμο μας .
Όμως, δεν είναι αυτό το θέμα.
Είναι άλλο, πολύ πιο μεγάλο και πολύ πιο σοβαρό!
Μιλάμε για το ‘φόρτωμα’  όλων των οχλουσών δραστηριοτήτων σε αυτή την περιοχή!
Και το θέμα δεν είναι η ισοκατανομή μόνον των ενεργειακών πάρκων, και μάλιστα μόνον των Ηλιακών, αλλά η ισοκατανομή όλων των οχλουσών δραστηριοτήτων στον Δήμο!
Για να γίνω σαφής:

Οι ανεμογεννήτριες δεν μπορούν να ισοκατανεμηθούν, εγκαθίστανται μόνον όπου υπάρχει το κατάλληλο Αιολικό Δυναμικό. Τα Ηλιακά όμως μπορούν να ισοκατανεμηθούν, Πλαγιές και Ηλιος υπάρχουν σε όλο τον Δήμο.
Ισο, εν προκειμένω, κατά την γνώμη μου, σημαίνει ισοκατανομή της παραγόμενης ενέργειας. Και αφού στα Δίδυμα και το Ηλιόκαστρο έχουν εγκατασταθεί οι ανεμογεννήτριες, αλλιώς συνεισφέρουν  στην ενέργεια με τις ανεμογεννήτριες, λογικό και δίκαιο είναι, τα ηλιακά, τα φωτοβολταϊκά δηλαδή, να πάνε στον

Η σκάλα Μετόχι

Του Βασίλη Γκάτσου

«Σε κανένα αίτημα του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Ύδρας, σχετικά με αυτό το θέμα, δεν αναφέρεται γιατί ζητάει από το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Ερμιονίδας να αποφασίσει για ένα χώρο που δεν του ανήκει. Ο συγκεκριμένος χώρος ανήκει στον Δήμο Ερμιονίδας.»

Είναι η φράση αυτή από το Δελτίο Τύπου του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Ερμιονίδας.

Η ίδια η λέξη «Λιμενικό» ορίζει ότι το Ταμείο αυτό έχει αρμοδιότητα μόνο σε χώρους που επισήμως και σύμφωνα με τον νόμο χαρακτηρίζονται ως Λιμάνια. Ο υπάρχων μόλος στο Μετόχι όντως είναι μία θέση για να πιάνει με ασφάλεια η υδροφόρα, θέση η οποία μετεξελίχθηκε από την ανάγκη σύνδεσης της Ύδρας με την απέναντι ακτή, σε αυτό που λέμε σκάλα, δηλαδή θέση απ’ όπου δια θαλάσσης πηγαινοέρχονται άνθρωποι και εμπορεύματα. Δεν είναι όμως από νομική άποψη Λιμάνι και ως εκ τούτου το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Ερμιονίδας πολύ σωστά τον ονομάζει «χώρο» και πολύ σωστά δηλώνει αναρμοδιότητα και μεταθέτει στον Δήμο Ερμιονίδας την αρμοδιότητα του «χώρου» αυτού.

Αν αυτός ο «χώρος» γίνει νόμιμο Λιμάνι, τότε έχει αρμοδιότητα το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Ερμιονίδας, το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει κινήσει καμία διαδικασία (παραγωγή εγγράφων), ώστε να μετεξελιχθεί αυτός ο «χώρος» σε νόμιμο Λιμάνι.

Σύμφωνα όμως με την ως άνω φράση, το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Ερμιονίδας έπρεπε να δηλώσει αναρμοδιότητα ακόμη και στο να συζητήσει το αίτημα του Δήμου Ύδρας, πόσο μάλλον να γνωμοδοτήσει ή να αποδεχθεί σχέδια κ.λ.π.

Όμως όχι μόνον έγινε ολόκληρη συζήτηση, αλλά ακόμη και στο δελτίο τύπου εκφράζονται κρίσεις και απόψεις του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Ερμιονίδας για το όλο θέμα.

Όντως λοιπόν διαπιστώνεται η προχειρότητα και η εμπλοκή πολλών αναρμοδιοαρμόδιων.

Άρα δύο είναι τα ζητούμενα:

1). Υπάρχει νομική μορφή που ο χώρος αυτός να επιτρέπει την

Παρατηρητήριο;

Παρατηρητήριο Οικονομικής Αυτοτέλειας Ο.Τ.Α.

Δεν πρόκειται για παρατηρητήριο ούτε για ελεγκτήριο, διότι δεν παρατηρεί, δεν ελέγχει απλώς, ούτε γνωμοδοτεί απλώς. Δεν λέει στον ΟΤΑ ότι κατόπιν παρατηρήσεως και ελέγχου η γνώμη μας είναι η τάδε. Παίρνει μέτρα και φροντίζει να υλοποιηθούν. Είναι δηλαδή Τρόικα.... επαναφοράς στο σωστό δρόμο. Όχι φυσικά συνιστώντας τη λήψη δανείου για να λυθεί το πρόβλημα.

Μακάρι να είναι έτσι. Γιατί μπορεί κάλλιστα να είναι μία νέα Διεύθυνση που θα αμείβεται για να παρατηρεί απλώς, σύμφωνα με την ελληνική δημόσια πρακτική.

Δύσκολα τα πράγματα για τον Καλλικράτη.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Αιρετοί και περιβαλλοντικές επιπτώσεις των έργων τους

Του Βασίλη Γκάτσου

 

Μια λίγο έως πολύ ουδέτερη ματιά.

Έχουμε παρακολουθήσει τον προφορικό και γραπτό λόγο αιρετών. Ένα μοτίβο ξύλινης πολιτικής γλώσσας είναι κυρίαρχο με το οποίο οι μεν καταφέρονται κατά των δε: Έχετε ακέραια την ευθύνη, είστε συνυπεύθυνοι, σας έχει καταδικάσει η συνείδηση του κόσμου, ενεργήσατε εν κρυπτώ εξυπηρετώντας συμφέροντα (πάντα μη κατονομαζόμενα), είσαστε μαύρη αντίδραση, ενεργήσατε κατά του περιβάλλοντος και της υγείας των πολιτών, ενεργήσατε  αποσιωπώντας τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, πράξατε εις γνώση σας παράνομα, εξυπηρετείτε ξένα συμφέροντα, ιδιωτικά συμφέροντα, καταστρέψατε τον τόπο. Και άλλα που δεν έχουν τελειωμό, τόσο που στέκει ως διπλωματική εργασία η μελέτη αυτών των φράσεων και αυτής της συμπεριφοράς.

Βλέποντας τα έργα και τα σχετικά έγγραφα όντως όχι μόνον υπάρχουν παραλήψεις, όχι μόνον έχουν γίνει έργα χωρίς περίσκεψη, αλλά και σήμερα ό,τι λειτουργεί και έχει σχέση με το περιβάλλον λειτουργεί και τεκμηριώνεται κατά τρόπο που θα προξενούσε τα γέλια στις ελεγκτικές αρχές της Γερμανίας, της Σουηδίας, του Καναδά, των ΗΠΑ, της Αυστραλίας κ.λ.π.

Να βγάλουμε λοιπόν το συμπέρασμα ότι τα εν λόγω πρόσωπα ενήργησαν και ενεργούν γνωρίζονταν σε κάθε λεπτομέρεια τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των πράξεών τους, των ιδεών τους, των προτάσεων τους, των έργων τους; Άρα, και ως εκ τούτου, πράττουν εκ προθέσεως, εκ προμελέτης κ.λ.π.; Δηλαδή γνώριζαν με κάθε λεπτομέρεια τις επιπτώσεις μιας χωματερής στο περιβάλλον, τις επιπτώσεις από την καύση των υλικών, τις επιπτώσεις από τα λύματα, από τα επεξεργασμένα λύματα, από τα λιπάσματα, φυτοφάρμακα κ.λ.π.;

Κατηγορηματικά όχι.

Είναι όλοι τους, όπως και όλοι μας, μέρος του προβλήματος μιας χώρας που πέρασε από την αθώα αγροτική οικονομία σε μια βιομηχανική και στα γρήγορα μεταβιομηχανική εποχή χωρίς το ενδιάμεσο μιας αστικής τάξης πραγμάτων. Δηλαδή μας έτυχαν τα φαινόμενα και η διαχείρισή τους. Κατακλυστήκαμε ξαφνικά από όλα τα

...αντισυνταγματικό; Ε, και;

προτείνει η Έλλη Βασιλάκη  γράφει ο Γιάννης Καλαμίτσης

	Τα έχω φτύσει
	ΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ; Ενας απλός άνθρωπος, όπως και εκατομμύρια άλλοι Ελληνες. Πιστεύω σ’ αυτά που πιστεύουν οι περισσότεροι και αγωνιώ για τα όσα αγωνιούν κι αυτοί. Προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται, αλλά δεν τα καταφέρνω.      Ίσως επειδή είμαι κάπως «παραδοσιακός». Θυμάμαι και αναπολώ τις εποχές που όσοι ανέβαιναν στο βήμα της Βουλής, για να μιλήσουν, ήταν ικανότατοι ρήτορες. Και μιλούσαν από στήθους, όπως υποχρεώνει ο Κανονισμός της Βουλής, κι όχι από χαρτάκια. Τώρα παρακολουθώ το Κανάλι της Βουλής και μπερδεύομαι ολωσδιόλου. Ολοι που ανεβαίνουν στο βήμα διαβάζουν το ποιηματάκι τους, το οποίο, τις περισσότερες φορές, τους το έχει γράψει κάποιος από το προσωπικό του γραφείου τους. Γι’ αυτό και δυσκολεύονται ακόμα και να το διαβάσουν. Και ο προεδρεύων της Βουλής κάνει το κορόιδο και δεν ενοχλείται που παραβιάζεται ο Κανονισμός. Πάει λοιπόν κι ο Κανονισμός της Βουλής. Τον ξεφτιλίσαμε.       Οι δικαστές απέχουν από τα δικαστήρια. Πολλοί λένε πως αυτό είναι αντισυνταγματικό. Ε, και; Το μόνο αντισυνταγματικό είναι; Αυτή η κυβέρνηση των τριών καμπαλέρος το έχει κάνει το Σύνταγμα σουρωτήρι. Τέσσερα άρθρα του Συντάγματος κατήργησαν οι συνταγματάρχες και όλοι καταλάβαμε πως μας κυβερνάει μια δικτατορία. Αναμενόμενο το να καταργήσει μια δικτατορία κάποια άρθρα του Συντάγματος. Αλλά μια εκλεγμένη «δημοκρατική» κυβέρνηση να παραβαίνει ένα ένα τα περισσότερα άρθρα του Συντάγματος πού ακούστηκε;       Ξεκινήσαμε το 1974 με μια Προεδρευομένη Δημοκρατία και με την πρώτη Αναθεώρηση βρεθήκαμε να έχουμε έναν Πρόεδρο χωρίς αρμοδιότητες και να ζούμε σε μια Πρωθυπουργευόμενη Δημοκρατία. Σήμερα, σε τι Δημοκρατία ζούμε; Πώς μπορεί να εξακολουθεί να λέγεται Δημοκρατία ένα καθεστώς που δεν έχει Σύνταγμα που να το σέβεται;      Τα έχω χαμένα!      Η πρώτη εξουσία, η νομοθετική, περιορίζεται στο να ψηφίζει, απλώς, νόμους που ετοίμασαν άλλοι, όπως η τρόικα.      Η δεύτερη εξουσία, η εκτελεστική, βρίσκεται σε αδράνεια. Εκτελεί η τρόικα και οι Ράιχενμπάχ της.      Η τρίτη εξουσία, η δικαστική, απέχει. Η παράγραφος 4 του άρθρου 120 του Συντάγματος λέει: Η τήρηση του παρόντος Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία. Αυτό το άρθρο δεν έχει καταργηθεί ως σήμερα.

Το πρώτο τροχαίο ατύχημα στην Ελλάδα

Ημερα Μνημης Θυματων Τροχαιων Ατυχηματων, η 18η  Νοεμβριου. Με την ελπιδα οτι, ολοι μας θα ευαισθητοποιηθουμε και θα αλλαξουμε τις συνηθειες μας προς μια ποιο ασφαλη και υπευθυνη οδηγηση, ας θυμηθουμε το πρωτο αυτοκινητιστικο ατυχημα στη χωρα μας.

 Μαιρη Φασιλη. 

«Με επτά αυτοκίνητα θρηνούμε θύματα, φανταστείτε να γίνουν 70…»
Το πρώτο αυτοκινητιστικό τροχαίο, και μάλιστα θανατηφόρο ατύχημα, που αναφέρεται στην Ελλάδα έγινε την Κυριακή 4 Μαρτίου 1907 και ώρα 11.30 περίπου επί της Λεωφόρου Συγγρού, μετά την Πύλη του Αδριανού στο ύψος του εργοστασίου ΦΙΞ, υπό τις ακόλουθες συνθήκες, όπως μας τις περιέγραψαν οι εφημερίδες της εποχής εκείνης.
"Ο πρίγκηψ Ανδρέας μετά της συζύγου του Αλίκης και του Υπασπιστού του Μεταξά, οδηγούσε το αυτοκίνητό του στη λεωφόρο Συγγρού για να μεταβεί στο Παλαιό Φάληρο και εκείθεν εις Πειραιά. Όπισθεν και σε απόσταση 30-40 μ. ακολουθούσε το αυτοκίνητο του Νικολάου Σιμόπουλου Υπουργού, Βουλευτού Φθιώτιδος.
Όταν τα δυο αυτοκίνητα ευρίσκοντο προ της γέφυρας και πλησίον του Ζυθοπωλείου Φιξ, ο Σιμόπουλος ηθέλησε να υπερβεί το αυτοκίνητο του Πρίγκηπος, αυξάνων κατά τι την ταχύτητα του αυτοκινήτου του. Η οδός ήτο ελεύθερη από πεζούς και το αυτοκίνητο του Σιμόπουλου αφού προσπέρασε το προπορευόμενο, κατέλαβε το δεξιό της οδού και έβαινε κανονικώς επί της λεωφόρου. Ξαφνικά μία γυναίκα ευρισκόμενη με ένα παιδί επί του πεζοδρομίου εισήλθε επί της λεωφόρου και ευρέθη αντιμέτωπη με το αυτοκίνητο του Σιμόπουλου. Αυτός βλέποντας τον προφανή κίνδυνο ηθέλησε δι’ ελιγμών ν’ αποφύγει την μετά της γυναικός σύγκρουση, πλην όμως η άτυχη γυναίκα φοβηθείσα δεν εσταμάτησε αλλά έτρεξε να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο με

στο έλεος της λευτεριάς, της ελπίδας, του φόβου, της λύτρωσης, της τύχης, του Θεού; ...

Έλλη Βασιλάκη

λογοτεχνείας το ανάγνωσμα:
 

«Πώς μπορεί να 'ναι λεύτερη μια ψυχή που ελπίζει;»

 

—  Δεν καταλαβαίνω, Δάσκαλε, είπε ο Σαριπούτο· πάλι μας μιλάς με παραβολές.

—  Θα καταλάβεις στο γυρισμό, Σαριπούτο. Τώρα, σας είπα, είναι πολλά νωρίς. Χρόνια ζω τη ζωή και τον πόνο του ανθρώπου, χρόνια μεστώνω· ποτέ δεν είχα φτάσει, σύντροφοι, σε τόση ελευτερία. Γιατί; Γιατί πήρα μια μεγάλη απόφαση.

—   Μια μεγάλη απόφαση, Δάσκαλε; Έκαμε ο Άναντα κι ανασήκωσε το κεφάλι, έσκυψε, φίλησε το άγιο πόδι του Βούδα· ποια απόφαση;

—  Δε θέλω να πουλήσω την ψυχή μου στο Θεό, σε αυτό που λέτε εσείς Θεό· δε θέλω να πουλήσω την ψυχή μου στον Πειρασμό, σε αυτό που λέτε εσείς πειρασμό· δε θέλω να πουληθώ σε κανένα. Είμαι λεύτερος! Χαρά σε αυτόν που ξεφεύγει από τα νύχια του
Θεού και του Πειρασμού, αυτός, αυτός μονάχα λυτρώνεται.

—  Λυτρώνεται από τι; έκαμε ο Σαριπούτο κι ο ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό του· λυτρώνεται από τι; Ένας λόγος απόμεινε στα χείλια σου, Δάσκαλε, και σε καίει.

—  Δε με καίει, Σαριπούτο, με δροσίζει· δεν ξέρω, συμπαθάτε με, αν αντέχετε, αν μπορείτε να τον ακούσετε χωρίς να σας κυριέψει τρόμος.

—  Δάσκαλε, είπε ο Σαριπούτο, πάμε στον πόλεμο, μπορεί να μη γυρίσουμε· μπορεί να μη σε ξαναδούμε· φανέρωσέ μας το στερνό

Για ποιες καταστροφές μιλανε;

Καλά δεν τις ξέρει ο Δήμος μας που κάνει και τα έργα αξιοποίησης;;;

Το σπήλαιο Φράχθι μετά τις ανασκαφές έμεινε ως είχε. Οι τάφροι έφεραν και τα ταμπελάκια τους στα διάφορα στρώματα της ανασκαφής. Με τον καιρό φυσικά έπεσαν χώματα μέσα και καλό ήταν να γεμιστούν οι τάφροι με χαλίκι για την σταθερότητα του εδάφους, στην υποθετική περίπτωση συνέχισης των ανασκαφών.

Όμως καταστροφές δεν έχουν διαπιστωθεί, φυσικές φθορές ναι. Ο Δήμος που κάνει τα έργα αξιοποίησης δεν αναφέρθηκε ποτέ σε καταστροφές. Οι λιγοστοί επισκέπτες του το έχουν σεβαστεί απόλυτα.

Μάλλον σε δουλειά να βρισκόμαστε...

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

        

 

Στρατηγικός Σχεδιασμός

Έγινε της μόδας τώρα τελευταία.

 Του Βασίλη Γκάτσου

Ο σχεδιασμός παράγει σχέδια, ο στρατηγικός σχεδιασμός ένα στρατηγικό σχέδιο. Για ποιο λόγο; Στον πόλεμο για να νικήσει τον αντίπαλό του. Και η νίκη είναι ο στρατηγικός στόχος. Και ένα σωρό άλλα σχέδια έχουν τακτικό χαρακτήρα, που όμως χωρίς την υλοποίησή τους το στρατηγικό σχέδιο μένει στα χαρτιά. Στρατηγικός και τακτικός σχεδιασμός πάνε μαζί. Στο Δήμο Ερμιονίδας ποιον έχουν σκοπό να νικήσουν;

Το πρόβλημα είναι ότι ο Καλλικράτειος Δήμος σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την Περιφέρεια, την Κεντρική Διοίκηση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Άρα ανεξάρτητος στρατηγικός σχεδιασμός δεν μπορεί να υπάρξει, αλλά και ο τακτικός σχεδιασμός πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν την ωμή  πραγματικότητα στην Ερμιονίδα. (Στους Ιχνηλάτες, που πάντα διαβάζω μετά προσοχής, παρατηρώ αυτή την σοφή κάθε φορά προσγείωση. Αναπτύσσονται περιβαλλοντικά θέματα, πολιτικά, οικονομικά, αλλά στο τέλος επαναφέρει τον αναγνώστη στην πραγματικότητα, σε αυτό που πράγματι συμβαίνει και όχι σε ένα υπερβατικό πολιτικό ρεφρέν).

Δηλαδή όταν η ΡΑΕ έχει φτιάξει και υλοποιεί με την Κεντρική Διοίκηση και την Περιφέρεια ένα στρατηγικό σχεδιασμό με στρατηγικό στόχο το 2020 να έχει η Ελλάδα συμμορφωθεί με την ευρωπαϊκή απαίτηση να παράγει  από ΑΠΕ το 20% της ενέργειας

που καταναλώνει η χώρα, ο Δήμος Ερμιονίδας θα πεί: όχι δεν ξέρω τίποτα, εγώ εδώ είμαι η Ερμιονίδα και έχω δικό μου στρατηγικό στόχο. Αν σκεφτόμαστε έτσι προφανώς ο στρατηγικός στόχος είναι η κοκορομαχία.

Άρα ο Δήμος μας πρέπει να έχει στρατηγικό στόχο που θα σχεδιάσει να τον πετύχει όχι φυσικά μετά από χίλια χρόνια.

Ο στρατηγικός στόχος δεν είναι κρυφός, ούτε για του μυημένους. Φανταστείτε έναν στρατηγό να μην μιλάει ποτέ στο στράτευμα ότι

Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Τα Ανθρωπινα Δικαιωματα, δεν ειναι απλα προνομια, αλλα κατι πιο θεμελιωδες!

Μαιρη Φασιλη

ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΜΟΥ ΛΑΜΠΡΟ..

Επιλογή φωτογραφίας απο τη  θυμωμένη Ροδούλα


.

μια χαλαρή ένωση ανθρώπων

Προτείνει η  Έλλη Βασιλάκη  

Η Ελλάδα μπορεί

Ναι υπάρχει μια χαλαρή ένωση ανθρώπων που ονομάζεται 

«Η Ελλάδα μπορεί». 

Προσπαθούν μέσα από ομιλίες και συνεντεύξεις να προβάλλουν Νεοέλληνες που μέσα από την γκαντεμιά της κρίσης πάνε ένα βήμα μπροστά.

Παρά του ότι η κρίση με χτυπάει και εμένα συχνά και απογοητεύομαι δέχτηκα να γίνω συντονιστής σε μια εκδήλωση όπου θα παρουσιαζόντουσαν έξι νέοι επιχειρηματίες που κάτι έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια μέσα στο γνωστό περιβάλλον της ανέχειας.

Ο πρώτος ομιλητής της συγκέντρωση ήταν ο κύριος Δημήτρης Κουτσολιούτσος με την πιο καινοτόμο ιδέα της όλης παρουσίασης. Ήταν ο μόνος από τους ομιλητές που η οργάνωση του είναι κοινωνικού χαρακτήρα και όχι επιχειρηματική.

Να τι έκανε,

ονόμασε στο internet μια σελίδα που λέγεται «Γίνε αγρότης».

Η Αργολίδα πίνει "θάνατο" - Επικίνδυνη για καρκινογενέσεις η κατανάλωση νερού

 Ακατάλληλα και μάλιστα με υψηλές συγκεντρώσεις καρκινογόνων νιτρικών αλάτων είναι τα αποθέματα των υπογείων υδάτων σε επτά λεκάνες απορροής της χώρας, με την Αργολίδα να έχει ξεπεράσει το σημείο συναγερμού κατά πολύ, σύμφωνα με επίσημη έκθεση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Πρόκειται για μια έκθεση που παραδόθηκε στο υπουργείο τον Μάρτιο του 2011 από το Διαβαλκανικό Κέντρο Περιβάλλοντος και εξετάζει τον βαθμό που έχουν επηρεαστεί τα επιφανειακά και υπόγεια νερά της Ελλάδας από τη χρήση αγροτικών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων.
Τα αποτελέσματα της έρευνας, που μέχρι σήμερα δεν είχε δει το φως της δημοσιότητας, προκαλούν μεγάλη ανησυχία στην επιστημονική κοινότητα, λόγω της υπέρβασης των ορίων σε περιεκτικότητα νιτρικών αλάτων που εντοπίστηκαν σε επτά περιοχές της Ελλάδας. Ενώ το όριο ασφαλείας που θεσπίζει η ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία είναι τα 50 μικρογραμμάρια νιτρικών ανά λίτρο νερού, στο οροπέδιο της Τρίπολης και τα ρέματα του Αργολικού κόλπου η περιεκτικότητα ξεπέρασε τα 139 mg/l, ενώ υπέρβαση ορίου διαπιστώθηκε επίσης στις λεκάνες απορροής του λεκανοπεδίου Αττικής, της Εύβοιας, του Ευρώτα,