Του Βασίλη Γκάτσου
Αφού μπήκαμε για τα καλά στην προεκλογική περίοδο.
Το σπουδαιότερο είναι η αναγνώριση της πραγματικότητας, για να μη πετάμε στα σύννεφα, πρώτ΄ απ΄ όλα οι δημότες - ψηφοφόροι και στη συνέχεια οι δημότες - υποψήφιοι.
Βασικά στοιχεία αυτής της πραγματικότητας (κατά τον γράφοντα πάντα):
1).
Η "επαναφορά της χώρας σε αναπτυξιακή τροχιά" δεν σημαίνει και
επαναφορά στην προτέρα κατάσταση που βιώσαμε από τη δεκαετία του 1970
μέχρι την αρχή της μεγάλης κρίσης. Η χώρα ζούσε με δανεικά,
που πηγαίνανε κατά κύριο λόγο σε κατανάλωση και όχι επενδύσεις, και που
τάιζαν ένα υπερτροφικό δημόσιο τομέα όπου πάρκαρε δια βίου κυρίως η
κομματική πελατεία, αλλά και κάθε άλλου είδους πελατεία (βλέπε
Πανεπιστήμια, εταιρίες που 'ζούσαν' από, ή απομιζούσαν, το δημόσιο
κ.λ.π.). Και όπου παρκάρει τέτοιου είδους πελατεία, μπένε μούνε, άστα
και βράστα. Εννοώ ότι και ένας ευρύτατος πυρήνας αρίστων δημοσίων
υπαλλήλων - λειτουργών καταστρέφεται με την εισπήδηση αυτής της
πελατείας (Σημείο κατάπτωσης: Ενώ ο στρατιωτικός αλλά και άλλοι κλάδοι
του δημοσίου πάνε όπου τους στέλνει η υπηρεσία, ο ιδιωτικός υπάλληλος
υπογράφει σύμβαση με μεγάλη εταιρεία με την υποχρέωση να πάει όπου αυτή
τον τοποθετήσει μελλοντικά, οι τέως υπάλληλοι της Νομαρχίας Αργολίδας
επέλεξαν (!!!) να μην έρθουν στην άδεια από ειδικευμένους υπαλλήλους
δημοτική υπηρεσία Ερμιονίδας, τη στιγμή που χιλιάδες υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα 'επέλεξαν' τη ξενιτιά = τους πέταξε η χώρα έξω από την πατρίδα τους, αφού δεν είχαν τα προνόμια του θεσίτη).
Όταν ζεις από υπέρογκο δανεισμό, και το πολιτικό σου
σύστημα είναι πελατειακό, είναι αυτονόητο ότι αφανίζεις τον παραγωγικό
σου μηχανισμό. Έτσι την περίοδο της 'ανάπτυξης'
με δανεικά, αφανίσαμε την βιομηχανία μας (βαριά, μεσαία και ελαφρά) από
τα αστικά κέντρα μας, διαλύσαμε την αγροτική και αλιευτική παραγωγή με
ευθύνη πολιτική των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και με ενθουσιώδη
χειροκροτητή την αριστερά (βαρύτατη η πολιτική ευθύνη της και ας λέει
ό,τι θέλει) κάθε απόχρωσης που περιέργως στήριζε και στηριζόταν στην
εργατική 'τάξη' η οποία χωρίς εργοστάσια γίνεται περιθωριακή τάξη. Και
πίσω βέβαια από την πολιτική είμαστε όλοι οι πολίτες που δείξαμε
αφροσύνη. Τα δανεικά οδήγησαν στα εύκολα επαγγέλματα των
απλών υπηρεσιών, και στο όνειρο μίας θέσης σε γραφείο του δημοσίου. Οι
"θεσίτες" ως 'τάξη' πλέον, έγιναν οι τιμητές του ιδιωτικού τομέα. Ο
σιτιζόμενος από το δημόσιο κορβανά θεσίτης, έγινε τιμητής των ανθρώπων
της βιομηχανίας, του εμπορείου και της ναυτιλίας, συνάμα δε παραγωγός
γραφειοκρατίας και παραγωγός πολιτιζζζμού!
Όταν πλέον όλοι οι εχέφρονες σε Ευρώπη και Αμερική επανέρχονται στο κλασσικό "η βιομηχανία είναι πυλώνας", δηλαδή σταθερότητα,
στον τόπο μας η βιομηχανία και ο κόσμος της κατάντησε να είναι εχθρός
μας. Ο μισός και βάλε πληθυσμός της χώρας είναι στους νομούς Αττικής
και Θεσσαλονίκης, δηλαδή αστοί και δεν έχουν εργοστάσια να δουλέψουν!
Τους τα έκλεισε όλα ο πολιτικός κόσμος κάθε απόχρωσης, κόσμος που
επαγγελματικά ανήκει σε εξωβιομηχανικές εξωαγροτικές 'τάξεις' και στους
κατ' επάγγελμα κομματανθρώπους, όπως εύκολα θα διαπιστώσετε αν
ανατρέξετε στην αντιστοιχία βουλευτής - επάγγελμα. Το ανάλογο είναι για
τον γεωργικό πληθυσμό της Ερμιονίδας, να του κόψεις τα δέντρα, να του
κλείσεις τις στάνες, να του σπάσεις τα καΐκια και τις βάρκες, πράγμα που
εν μέρει έγινε, αλλά στη βιομηχανία ήταν ο κανόνας.
Φυσικά και οι δανειστές μας, και μάλιστα τα πλούσια
βόρεια κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα και αυτά στην ευφορία της
εποχής, έκαναν αυτό που πάντα έκαναν. Δάνειζαν και δωροδοκούσαν όχι τους
φτωχούς, αλλά τους ανόητους και άφρονες με διπλό σκοπό: Να έχουν
σημαντικά έσοδα από τόκους, αλλά το και κυριότερο, να τους υποτάσσουν
στη θέλησή τους και στα συμφέροντα τους, εκβιάζοντας τους, να αγοράζουν
από αυτούς αγαθά και υπηρεσίες μεγάλης προστιθέμενης αξίας και να
εκχωρούν κάθε είδους διευκολύνσεις, ακόμη και να χύνουν το αίμα τους για
τα συμφέροντά τους, δίνοντας συγχρόνως δάνεια για να αγοράζουν όπλα από
τον δανειστή. Όσοι διάβασαν την εξαιρετική εργασία του κυρίου Καργάκου
για την Μικρασιατική καταστροφή, θα δουν αναλυτικά ποιοι και
πώς δανείζανε και με ποιες 'παράπλευρες απαιτήσεις', όχι τους φτωχούς,
αλλά τους ανόητους και άφρονες που τρέχανε για δανεικά.
Έτσι είδανε οι Βόρειοι την Ένωση, ως συνέχεια της
παλιάς πολιτικής τους, ως επέκταση του ζωτικού τους χώρου, χωρίς