Ένα γρήγορο ταξίδι η ζωή μας και η παρουσία που αφήνουμε είναι η «διαφάνεια» των λόγων και των έργων μας
του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη
Αν στη Φυσική η διαφάνεια1 είναι η ιδιότητα κάποιων σωμάτων να αφήνουν το φως να περάσει αποκαλύπτοντας τον κόσμο πίσω τους, στην ανθρώπινη διάσταση μεταφράζεται σε καθαρότητα σκέψης, τιμιότητα και διαύγεια λόγων και έργων. Όπως η απουσία της στη φύση γεννά τη σκιά και τη θαμπάδα, έτσι και η απουσία της στις διαπροσωπικές σχέσεις επιφέρει επώδυνες συνέπειες και δημιουργεί προβλήματα στην κοινωνική ζωή.
Οι άνθρωποι που επιλέγουν «το προσωπείο αντί για το πρόσωπο», επενδύοντας στη «διπλωματία της δολιότητας», νομίζουν πως ελίσσονται έξυπνα. Πρόκειται για πρόσωπα ανειλικρινή και «αδιάφανα» που, όπως λέει ο λαός, «φασόλια τρώνε, κουκιά μαρτυράνε». Κερδίζουν «νίκες» …προσωρινές, γιατί η αλήθεια έχει τον δικό της χρόνο να αποκαλυφθεί. Το μόνο που τελικά καταφέρνουν είναι να περιθωριοποιούνται κοινωνικά καθώς θεωρούνται άτομα αναξιόπιστα και ανέντιμα.
Η ανειλικρίνεια διαβρώνει τα θεμέλια των σχέσεωνκλονίζοντας την εμπιστοσύνη των άλλων. Ακόμα κι όταν ο χρόνος περνά και δείχνει να «σβήνει» το γεγονός, το τραύμα παραμένει, σαν μια «ανοιχτή πληγή», στη μνήμη: με την παραμικρή μελλοντική αφορμή, αναπόφευκτα, επανεμφανίζεται.
Κλείνουμε με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι».2
Σημ.
