Αν έχουμε μία μονάδα αφαλάτωσης θαλασσινού νερού με απόδοση σε πόσιμο 50%, αυτό σημαίνει ότι για κάθε 100 κ.μ. θαλασσινό νερό με 3.5% αλάτι που κατεργάζεται, παράγει 50 κ.μ. άλμη με 7% αλάτι. Η άλμη είναι πολύ βαρύτερη από το θαλασσινό νερό, και κάθεται στον πυθμένα, γι' αυτό χρειάζεται ένα πολύ καλό σύστημα διασποράς άλμης μέσα στο θαλασσινό νερό.
Αν έχουμε μία μονάδα αφαλάτωσης υφάλμυρου νερού με απόδοση σε πόσιμο 80%, αυτό σημαίνει ότι για κάθε 100 κ.μ. υφάλμυρο νερό με 0.5% αλάτι που κατεργάζεται, παράγει 20 κ.μ."άλμη" με 2.5% αλάτι. Η "άλμη" είναι αρκετά ελαφρύτερη από το θαλασσινό νερό και πάει προς την επιφάνειά του, γι' αυτό και δεν χρειάζεται και πολύ καλό σύστημα διασποράς άλμης μέσα στο θαλασσινό νερό.
Σημείωση 1: έχουμε συνηθίσει να λέμε άλμη το νερό με περισσότερα άλατα από το θαλασσινό, ενώ με λιγότερα άλατα το λέμε αλμόλοιπο, η ισχυρώς υφάλμυρο.
Σημείωση 2: Στην περίπτωση της αφαλάτωσης θαλασσινού νερού τα πράγματα είναι σταθερά: Πολύ καλύτερα κράματα εγκατάστασης, άρα και ακριβότερη εγκατάσταση. Αλλά πάντα το νερό που επεξεργάζεται έχει 3.5% αλάτι (για την ακρίβεια στις περιοχή μας το καλοκαίρι φτάνει και τα 3,9% αλάτι).
Σημείωση 3. Η μονάδα αφαλάτωσης υφάλμυρου νερού είναι φθηνότερη, γιατί έχει κράματα φθηνότερα. Αν τροφοδοτείται με υφάλμυρο νερό που περιέχει 0.1% - 0.2% αλάτι (δηλαδή η αγωγιμότητα του νερού είναι στην περιοχή 1500 - 3000 μονάδες), τότε η μονάδα λειτουργεί θαυμάσια και η απόδοσή της μπορεί να φτάσει και το 85%, οπότε το αλμόλοιπο έχει περίπου 0.6% έως 1.3% αλάτι, δηλαδή πολύ λιγότερο από το θαλασσινό νερό.
Εδώ δεν έχουμε πρόβλημα να ρίξουμε κατευθείαν το αλμόλοιπο χωρίς σύστημα διασποράς όχι μόνο στο Λιμάνι του Πορτοχελιού, αλλά και στη λιμνοθάλασσα της Βερβερόντας.
Αν για παράδειγμα ερχόταν το νερό του Ανάβαλου έστω και με σταθερή περιεκτικότητα σε αλάτι 0.1%, τότε μια μονάδα αφαλάτωσης υφάλμυρο θα δούλευε θαυμάσια.
