Παρακολουθούμε τα έργα στη Μαρίνα Ερμιόνης. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε με τη Μαρίνα, σε ένα σίγουρα συμφωνούμε: ότι τα έργα γίνονται από κατασκευαστικές εταιρείες λιμενικών έργων με μελέτες και προδιαγραφές.
Ο Μόλος στα αλώνια έγινε βιαστικά με ρίψη λίθων και μπαζών και επίστρωση της επιφάνειας με πλάκα τσιμέντου. Τέτοια "έργα" τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Σταδιακά τα μπάζα διαλύονται κάτω από το τσιμέντο και παρασύρονται από τη θάλασσα, και η πλάκα στέκει πάνω στις μεγάλες πέτρες. Αρχικά ρηγματώνεται και στη συνέχεια γίνεται αυτό που δείχνει η φωτογραφία. Τα κόκκινα κολονάκια δείχνουν τον κίνδυνο, αλλά ποιος παίρνει την απόφαση ότι δεν συμβαίνει το ίδιο στο μεγαλύτερο μέρος του μόλου;
Φυσικά δεν είμαστε οι μόνοι. Την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων φτιάχτηκαν οι προκυμαίες μπροστά από το Νέο Φάληρο και το Μοσχάτο, κανονικά με μεγάλα μπλόκια που μπαζώθηκαν πίσω προφανώς με ακατάλληλα μπάζα και η επιφάνεια στρώθηκε με χοντρή τσιμεντόπλακα. Εκεί έκαναν τη βόλτα τους οικογένειες, αλλοί ψάρευαν, έκαναν ποδήλατο κ.λ.π. Σε 10-15 χρόνια σε πολλά σημεία η πλάκα έσπασε και κατέρρευσε, λες και από κάτω της υπήρχε κενό 2 μέτρων! Η θάλασσα (εκεί σηκώνει κύματα 2 μέτρων με νοτιά και σοροκάδα) κατέφαγε το μπάζωμα παρόλο που μπροστά είχε κανονικά μπλόκια. Με άλλα λόγια η θάλασσα είναι θεριό και αλίμονο όποιος την αγνοήσει. Ακόμη και η Μαρίνα Ερμιόνης θα έχει να αντιμετωπίσει τον ισχυρό γραιγολεβάντε που κάθε 4-5 χρόνια χτυπάει το λιμάνι και τα κύματα πηδούν πάνω από το Μόλο που πιάνει το καράβι της γραμμής.
