Από το μολύβι στο μελάνι
του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οι πρώτες μας προσπάθειες στην Α΄ Δημοτικού, «ζωντάνευαν» με τα «διάσημα» μαύρα μολύβια «Faber Νο 2»! Με την καθοδήγηση των δασκάλων μας, γεμίζαμε τα 12φυλλα τετράδια με γράμματα, λέξεις και αριθμούς!
Έγραφαν μαλακά, αθόρυβα στο χαρτί, ξύνονταν εύκολαχωρίς να σπάνε και, παρά την αδεξιότητα των μικρών μας χεριών, άντεχαν σε κάθε …κακοποίηση. Δεν επέτρεπαν ατυχήματα, ενισχύοντας την αυτοπεποίθησή μας στα πρώταμας βήματα στον κόσμο της γραφής.
Κι όταν η μύτη του μολυβιού σωνόταν, επιστρατεύονταν τα παλιά, μεταχειρισμένα ξυραφάκια των μεγάλων -οι ξύστρες ήταν πολυτέλεια που ήρθε αργότερα. Για τα λάθη υπήρχε η κλασική άσπρη γομολάστιχα, το σβηστήρι. Κι αν τύχαινε να λείπει, λίγη ψίχα από ψωμί έκανε τη δουλειά ή το σαλιωμένο δάχτυλο, που τις περισσότερες φορές τρυπούσε το λεπτό και …ανίσχυρο χαρτί του τετραδίου μας. Υπήρχαν,όμως, και τα «μαγικά» μολύβια, εκείνα που βαφτίζαμε «μελανιά». Μόλις σαλιώναμε τη μύτη τους, έγραφαν μ’ ένα βαθύ μωβ χρώμα, που θύμιζε αληθινό μελάνι! «Άθελά τους», βέβαια, άφηναν τα σημάδια τους παντού: στο στόμα, τη γλώσσα και τα δόντια μας! Ήταν ένα μεταβατικό στάδιο,για όσα θα ακολουθούσαν…
