Μαντράκια: Σε αυτό τον ονειρικό τόπο μεγαλώσαμε. Ο Κωσταντής ο Νίκας του Τζάνη, ο Νάργος ο Φασιλής, ο Αγγελής ο Αραπάκης, ο γράφων και ο Γιώργος ο Μουρμούρης που ήρθε η οικογένειά του από τον Δοκό, λίγο αργότερα. Μια παρέα που από ανατολή μέχρι αργά το βράδυ όργωνε τα Μαντράκια και τον όρμο της Κάπαρης.
Ο μπάρμπα Γιώργης και η κυρά Μαρία. Η θεία η Βαγγελιώ. Ο θείος Γιάννης ο Νίκας, οργανωμένος αγωνιστής του ΕΑΜ, που αργότερα σπούδασε, και στο σπίτι του, στην Αθήνα, εύρισκε στέγη και βοήθεια κάθε Ερμιονίτης. Ο μπαρμπα Γιώργης, φρουρός του ΕΛΑΝ στην Παραπόλα, τολμηρός, ακούραστος ψαράς και φουσεκλής. Πόσες φορές παίρναμε τη βάρκα του με τον Κωσταντή και την παρέα για να πάμε για σύρτια, πέρκες .....
Πόσες φορές για να κάνουμε τρέλες στο πέλαγος και στις μπανιέρες ....
Πόσες φορές να την ντύσουμε για το γιάλα γιάλα ....
Μετά το Δημοτικό μπήκε στη βάρκα, μετά τον Στρατό οδηγός επί χρόνια στα φορτηγά, και μετά πάλι στη θάλασσα. Για ένα διάστημα πρόσκοπος, μετά παίκτης του ΕΡΜΗ ΕΡΜΙΟΝΗΣ, παρών σε κάθε ναυτική εκδήλωση του τόπου μας.
Η νεωτερική Ερμιόνη έδιωξε όλους τους ψαράδες, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, από τα Μαντράκια. Μια τσιμεντοταφόπλακα τα σκέπασε για να υποδέχεται κότερα. Τι παράδοση, τι μνήμη, τι βιώματα και αξίες μιας άλλης εποχής; Τι είναι αυτά μπροστά στον μουζάκα και την γκρηκ σάλατ;
Ο Κωσταντής θα βλέπει από ψηλά τα παλιά Μαντράκια, τότε που ζούσαμε εν ονείρω και θαύματι.
Και το κόκκινο τελευταίο του τρεχαντήρι, άδειο πια, φωτογραφία επισυναπτομένη, ας βρίσκεται σε όλα τα Ερμιονίτικα σπίτια, να μας θυμίζει την έξοδό μας από τον τρόπο μας, τη ναυτική παράδοσή μας και τις αξίες μας, να μας καλεί σε μια ολική επαναφορά.
Βασίλης Γκάτσος
