ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ

                                                                                                του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Στις 12 Μαΐου εορτάζει ο Άγιος Επιφάνιος -ο Άγιος Επιφάνης, όπως αλλιώς τον λέμε, τον οποίο ιδιαίτερα «ευλαβείται» και τιμά ο θεοσεβής λαός της Ερμιόνης αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

Ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε στην Παλαιστίνη το 294 μ.Χ. Σε ηλικία 16 χρόνων ασπάσθηκε το Χριστιανισμό και το 367 χειροτονήθηκε επίσκοπος Σαλαμίνας της Κύπρου, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του, το 403 μ.Χ. Γι’ αυτό είναι γνωστός ως Άγιος Επιφάνιος – Κύπρου. Μιλούσε πέντε γλώσσες και ήταν σπουδαίος υμνογράφος/συνθέτης αρκετών εκκλησιαστικών ύμνων. Με τον τόπο μας ο Άγιος Επιφάνιος φαίνεται να είχε … ιδιαίτερες σχέσεις.

Στην εκκλησία μας την Παναγία, που είναι τρισυπόστατη, δηλαδή τιμάται στο όνομα της Παναγίας και δυο Αγίων, το αριστερό κλίτος είναι αφιερωμένο σ’ αυτόν και εκεί υπάρχει η εικόνα του. Εικόνα του Αγίου βρίσκουμε και στον Ταξιάρχη, φερμένη από τον παπα-Μιχάλη, κατόπιν σχετικής άδειας, από το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου. Ο Άγιος Επιφάνιος, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, «ήταν άγιος για τα μάτια», δηλαδή είχε το χάρισμα να θεραπεύει τις παθήσεις των ματιών. Γι’ αυτό, μέχρι σήμερα, και στις δύο εκκλησίες τελείται αγιασμός ανήμερα στη γιορτή του. Οι πιστοί με το αγιασμένο νερό ξεπλένουν τα μάτια τους για θεραπεία και ενίσχυση της όρασής τους.

Μικρό εκκλησάκι του Αγίου Επιφάνιου βρίσκεται στο δρόμο προς το Δαμαλά. Την παραμονή και ανήμερα στη χάρη του πολλοί κάτοικοι της γύρω περιοχής αλλά και Ερμιονίτες πηγαίνουν για να τον τιμήσουν, να πάρουν το αγίασμα, το ιαματικό νερό που τρέχει ασταμάτητα κοντά στο ναό και να απαλλαγούν από τις βασανιστικές αρρώστιες των ματιών τους. Ο πατέρας μου τιμούσε ιδιαίτερα τον Άγιο και για πολλά χρόνια έψαλε στο πανηγύρι του. Τα παλαιότερα χρόνια, μετά τη Θεία Λειτουργία, στηνόταν στον προαύλιο χώρο του ναού τρικούβερτο γλέντι, αφού πάντοτε η γιορτή του συμπίπτει με τις μέρες της πασχαλιάς.

Το πιο γνωστό, μέχρι σήμερα, ιστορικό πρόσωπο στον τόπο μας που φέρει το όνομα του Αγίου, είναι ο Επίσκοπος Ερμιόνης Επιφάνιος, σύμφωνα με την επιγραφή που βρίσκεται στην παλαιοχριστιανική Βασιλική Ερμιόνης (6^ος μ.Χ. αιώνας) και συγκεκριμένα στο δάπεδο της βόρειας πλευράς προσκτίσματος του αίθριου, όπου αναγράφεται:

«ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΗΜΩΝ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΑΝΕΝΕΩΘΗ ΤΟ ΕΡΓΟΝ»

Φαίνεται ότι ο Επίσκοπος επισκεύασε τη δυτική πλευρά του ναού και το ψηφιδωτό του δαπέδου ορισμένων αιθουσών (Καράμπαλης Γεωρ., 2005).

Με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Επιφάνιου να στείλω τις ευχές μου και τα χρόνια πολλά στο Φάνη Γκάτσο και σε κάθε Ερμιονίτη Φάνη (Επιφάνη και όχι Θεοφάνη), που γιορτάζει σήμερα. Τέλος να ευχαριστήσω τον πατέρα Δημήτριο Αμπελά, για τις πληροφορίες που μου έδωσε. 

Σε λιγότερο από 48 ώρες, οι πολιτικοί θα αποφασίσουν για το μέλλον των θαλασσών και των ψαράδων, πάρε θέση

Eλλάδα    Σε λιγότερο από 48 ώρες, οι πολιτικοί θα αποφασίσουν για το μέλλον των θαλασσών και των ψαράδων. Οι ευρωπαϊκοί νόμοι για τη θάλασσα αλλάζουν – κάτι που συμβαίνει μία φορά στα 10 χρόνια. Εδώ και δεκαετίες αυτοί οι νόμοι έχουν οδηγήσει τα ψάρια σε εξαφάνιση γιατί στηρίζουν τα καταστροφικά, βιομηχανικά σκάφη, όπως οι μηχανότρατες, και απειλούν παράλληλα την επιβίωση των παράκτιων ψαράδων που ψαρεύουν με τον πιο βιώσιμο τρόπο. Αυτοί είναι οι νόμοι που πρέπει να αλλάξουν και πρέπει να πιέσουμε μαζί για αυτό. Γιατί η ψήφος του κ. Τσαυτάρη θα είναι καθοριστική για το μέλλον μας. Την Δευτέρα, οι υπουργοί αλιείας από όλη την Ευρώπη θα συναντηθούν για το τελευταίο στάδιο διαπραγματεύσεων της αναθεώρησης της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής. Ο δικός μας αρμόδιος υπουργός, κ. Τσαυτάρης, ενώ έχει μία μοναδική ευκαιρία να ανατρέψει δεκαετίες υπεραλίευσης και να στηρίξει ουσιαστικά και την ελληνική παράκτια αλιεία, μέχρι τώρα κρύβει τις προθέσεις του. Έχουμε όμως πολύ ανησυχητικές ενδείξεις για τη στάση που θα κρατήσει. Αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι τα μεγάλα αλιευτικά σκάφη και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από αυτά, πιέζουν περισσότερο από ποτέ να συνεχιστεί η αλόγιστη καταστροφή των θαλασσών μας. Δεν γίνεται να τους αφήσουμε να κερδίσουν. Βοήθησε να πιέσουμε τον κ. Τσαυτάρη να στηρίξει με την ψήφο του τους παράκτιους ψαράδες και όχι τις καταστροφικές μηχανότρατες. Μπες σε αυτή τη σελίδα και συμπλήρωσε τα στοιχεία σου. Το συμβολικό καραβάκι που θα αποκτήσεις, θα είναι και η φωνή σου προς τον υπουργό, του οποίου η ψήφος θα καθορίσει την κληρονομιά που θα αφήσουμε στις επόμενες γενιές.

Το νέο Άργος, καταχειροκροτήθηκε η παρουσίαση της ανάπλασης του ιστορικού κέντρου

Η παρουσίαση της Μελέτης για την ανάπλαση του Ιστορικού Κέντρου του Άργους έγινε από την μελετητική ομάδα που έχει αναλάβει το έργο, σε ένα κατάμεστο θέατρο του Μπουσουλοπούλειου Γυμνάσιου Άργους.

Ξεπέρασε κάθε προσδοκία η παρουσίαση της μελέτης ανάπλασης του Κέντρου. Μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα όλοι έμειναν έκπληκτοι από την μαγευτική εικόνα του νέου κέντρου.
Ένα κέντρο με έντονο πράσινο και νερό!!! Ένα νέο κέντρο που μπορεί να δώσει ζωή στην πόλη ένα κέντρο σχεδιασμένο για τους πολίτες και τους επισκέπτες της πόλης. Χωρίς να προσθέτει τσιμέντο!!!

Σωτ. Κακουριώτης: «Κάναμε γκάφα που αναλάβαμε, τo έργο της αποχέτευσης»

``` «Το έργο σταμάτησε, λόγω «οικονομικών εκβιασμών»!
``` «Δεν θα γίνει ποτέ η αποχέτευση στην Ερμιονίδα»!
enimerosipeloponnisou

Η «Ενημέρωση Πελοποννήσου», επισκέφτηκε στο Κρανίδι την «Μ. Τετάρτη» τον πρώην πρόεδρο της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης Κρανιδίου (ΔΕΥΑΚ) και νυν Ερμιονίδας, (ΔΕΥΑΕΡ), κ. Σωτήρη Κακουριώτη. Τα όσα μας είπε ο ίδιος ο δημοτικός σύμβουλος της μείζονος αντιπολίτευσης, μάλλον θα συζητηθούν και θα προκαλέσουν, έντονες και ποικίλες αντιδράσεις …

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:Αναλάβατε επί της προεδρίας σας στην τότε ΔΕΥΑΚ (νυν ΔΕΥΑΕΡ) ως αρμόδια Αρχή, την διαχείριση του έργου της αποχέτευσης, που όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ…

ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗΣ: «Πιστεύω πως κάναμε γκάφα ως ΔΕΥΑΚ, να παρασυρθούμε από την Περιφέρεια και να  αναλάβουμε,  την διαχείριση του έργου της αποχέτευσης και φέρω εγώ προσωπικά, απόλυτη ευθύνη. Έπρεπε να είχαμε εκθέσει την πραγματικότητα όσον αφορά την σημαντικές  ελλείψεις  σε έμψυχο δυναμικό, δηλαδή,  μηχανικούς και επιβλέποντες,  κατά συνέπεια και σε τεχνογνωσία,  ώστε να μπορέσουμε ως δημοτική επιχείρηση, να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις ενός έργου, τέτοιου μεγέθους. Ας έκανε την αποχέτευση όποιος ήθελε. Ας το έφτιαχνε το υπουργείο, ή ΤΥΔΚ,  είτε η Περιφέρεια. Αφού ήθελαν να δώσουν «απ ’έξω μίζες» ή ό,τι άλλο να μεθοδεύσουνε, ας τα έκαναν,  όπως αυτοί επιθυμούσαν!»…

Μεγάλη του Πιλάτου σχολή: «Νίπτω τας χείρας» και άλλοι Υποκριτές και Φαρισαίοι, Υπουργοί «παιδείας» μνημονίων «ανθρωπισμού»!

«Τούτη η χώρα που παιδεύει τα δροσερά ελληνόπουλα και ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους…» (Νίκος Καρούζος)

 «Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπάρχει έστω κι ένας εκπαιδευτικός/ παιδαγωγός που θα ήθελε, στο όνομα ενός στενά κλαδικού αιτήματος, να παίξει με την αγωνία χιλιάδων παιδιών και των οικογενειών τους κάνοντας απεργία στη διάρκεια των πανελλαδικών εξετάσεων» (τρέχων Υπουργός Παιδείας, που, ίσως το όνομά του να σωθεί σε κάποια κατάστιχα της Ιστορίας)

Η βαρύγδουπη αυτή δήλωση του Υπουργού Παιδείας ερέθισμα για μια Ιδέα, που θα διαμορφώσει  το φετινό θέμα κρίσεως στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας (Έκφραση/ έκθεση):

«Χρειάζεται, άραγε,  να καλπάζει η φαντασία των νέων σήμερα, για να συλλάβει την ευκολία με την οποία ο δίκαιος λόγος της παιδείας και του ανθρωπισμού «μεταμορφώνεται»   σε τιποτένιο και φτηνό επικοινωνιακό παιχνίδι,  όταν, μάλιστα, εκστομίζεται με περισσή σοβαροφάνεια και απύθμενο στόμφο από τα χείλη κάποιου που με πόνο ψυχής (βεβαίως, βεβαίως) ψήφισε νόμους και διατάξεις  μνημονίων και άλλες τόσες νομοθετικές πράξεις, παρακαλώ, με σοφία «Αθηνάς», θεωρώντας εντελώς θεμιτές τις παράπλευρες απώλειες εκατομμυρίων ανέργων και τυχαίες τις χιλιάδες αυτοκτονίες ανθρώπων, που από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν να μην έχουν στον ήλιο μοίρα και θέλησαν, με αυτό τον τρόπο να σώσουν λίγη από την αξιοπρέπεια τους; Κατά τα άλλα, η αγωνία των παιδιών και των οικογενειών τους τον… μάρανε, αυτόν και όλους τους ομοίους του!!! 

Ειρήνη Νικολοπούλου:Αυτή είναι η πολυαγαπημένη μου Ερμιόνη

Αυτή είναι η πολυαγαπημένη μου Ερμιόνη - Κάποτε για μένα το ωραιότερο μέρος της γης - Φωτογραφίες από τις γιορτές που... βούλιαξε από κόσμο! Ermioni is back!

www.eirinika.gr

Ο Κωστής Παρθένης στον Πόρο

Ένα μεγάλο εικαστικό γεγονός αποτελεί για το νησί του Πόρου η έκθεση ΄΄Ο Κωστής Παρθένης στον Πόρο΄΄, η εγκαινίαση της οποίας θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 11 Μαΐου, ώρα 19.30 στην αίθουσα εκδηλώσεων του κτηρίου Συγγρού όπου φιλοξενείται.
Την έμπνευση, πρωτοβουλία, επιμέλεια και διοργάνωση της έκθεσης έχει ο Ποριώτης λογοτέχνης Γιάννης Σουλιώτης, ενώ την επιμέλεια της έκθεσης έχουν η διδάκτωρ της Ιστορίας της Τέχνης και ιδιοκτήτρια της γκαλερί Citronne κ. Τατιάνα Σπινάρη – Πολλάλη και ο ζωγράφος – καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών κ. Μιχάλης Μανουσάκης.

Η έκθεση περιλαμβάνει έργα του μεγάλου ζωγράφου που έζησε και δημιούργησε στον Πόρο, ανοίγοντας νέους δρόμους με τη ζωγραφική του στη σύγχρονη ελληνική τέχνη, καθώς και προσωπικά του αντικείμενα.
Στην έκθεση δίνουν το δικό τους ΄΄παρών΄΄ σύγχρονοι Έλληνες ζωγράφοι ( Παναγιώτης Τέτσης, Μιχάλης Μανουσάκης, Άγγελος Αντωνόπουλος, Δημήτρης Μυταράς, Ανδρέας Νικολάου, Σωτήρης Σορόγκας, Δημήτρης Γέρος, Κώστας Σπυριούνης, Μερόπη Πρέκα), αναγνωρίζοντας έμπρακτα την οφειλή τους στον μεγάλο ΄΄δάσκαλο΄΄ Κωνσταντίνο Παρθένη.
Η συγκεκριμένη έκθεση αποτελεί για τους κατοίκους, τους επισκέπτες μας και τους περίοικους μια μοναδική ευκαιρία για να γνωρίσουν εκτός από το θρησκευτικό έργο του Κωνσταντίνου Παρθένη που κόσμησε την Μητρόπολη Αγίου Γεωργίου του Πόρου, και το κοσμικό του έργο.
Στις 7 το απόγευμα του Σαββάτου πριν την εγκαινίαση της Έκθεσης θα γίνουν τα αποκαλυπτήρια της τιμητικής πλακέτας στην οικία Σπύρτζη, όπου και διέμενε ο Παρθένης, και το πρωί της Κυριακής, αμέσως μετά τη λειτουργία θα γίνουν τα αποκαλυπτήρια της πλακέτας έξω από τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Πόρου.
Η έκθεση που έχει ελεύθερη είσοδο, θα φιλοξενείται στο κτήριο Συγγρού από 11 – 28 Μαΐου 2013 και θα είναι επισκέψιμη για το κοινό καθημερινά από τις 10. 00 έως την 13.00 π.μ. και από τις 7.30 – 10.30 μ.μ.

porosnews 

Ο τελευταίος Δάσκαλος

Μέγιστο το μάθημα

Όταν είσαι μαθητής δεν μπορείς να καταλάβεις τι σου μένει ως παρακαταθήκη από τον δάσκαλο σου. Έχεις την αίσθηση της σχέσεως, αντιδράς όμως απρόσμενα, άλογα και εν πολλοίς ακατανόητα, σύμφωνα και με το Αποστολικό «ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμουν».

Πέρασαν τα χρόνια, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ο δάσκαλός μας, ο «κύριος Δουρούκος» έφυγε από κοντά μας. Άδειασε από τη σωματική του παρουσία η γειτονιά μας, δεν ακούγεται πια το γρήγορο βάδισμά του, το κλαρί της ακακίας που σήκωνε κάθε φορά για να περάσει από το στενό μας.

Ήταν ο δάσκαλός μας, στην Τετάρτη και Πέμπτη και Έκτη τάξη, εκτός από λίγους μήνες που είχαμε τον κύριο Παπαβασιλείου, πριν φύγει για την Πρωτεύουσα.

Στο μάθημα σχετικά αυστηρός, όμως για να μάθουμε γράμματα και χρήσιμα χειροτεχνήματα, να μάθουμε να δουλεύουμε ομαδικά, χωρίς να προβάλει σαν πρότυπο το στερεότυπο της εποχής αυτής «να μάθετε γράμματα, να σπουδάσετε, να γίνετε γιατροί και δικηγόροι, να ξεφύγετε από τη λάσπη και τη φουρτούνα». Έδινε αξία σε κάθε εργασία, σε κάθε ομαδική προσπάθεια, σε κάθε δημιουργία, χωρίς διάκριση. «Να μάθετε γράμματα, να πιάνουν τα χέρια σας, να είσαστε άξιοι στη δουλειά σας, οποιαδήποτε δουλειά, να συνεργαζόσαστε και να είσαστε άξια μέλη της κοινωνίας». Δεν μάθαινε γράμματα για να ξεχωρίσουμε αργότερα μέσα στην κοινωνία, αλλά για να προοδεύσουμε ο ένας δίπλα στον άλλο.

Μικρή σημασία έδινε στους σχολικούς κήπους των ζαρζαβατικών, στα διακοσμητικά στοιχεία που τότε μετ’ ευλαβείας συγκέντρωνε ο ‘κήπος του Βωμού’ μπροστά από τον οποίο κάθε μέρα γινόταν η προσευχή, στις δάφνες γύρω από την αυλή του σχολείου, αλλά και στα εθνικιστικά και θρησκευτικά εκτός προγράμματος μαθήματα του Σαββάτου, όπως ή μετάφραση του Ευαγγελίου, ο Κολοκοτρώνης κ.α., τα οποία τότε είχε επιβάλλει το μετεμφυλιακό κλίμα στη σχολική παιδεία, όπως και τα περιοδικά των οργανώσεων της ΖΩΗΣ και του ΣΩΤΗΡΑ. Αντίθετα αξιολογούσε θετικότατα την δουλειά των μαθητών του στα κτήματα, τις βάρκες και τα μαγαζιά των γονιών τους. Ποτέ δεν παρότρυνε τους γονείς, να αποκόψουν τον μαθητή από τις δουλειές της οικογένειας, από το παιχνίδι στην αλάνα αλλά και το παιχνίδι μέσα στην πραγματική παραγωγική διαδικασία, για να μείνει μόνος με τα γράμματα. Θεωρούσε εξίσου σημαντική την παιδεία στην οικογένεια και στις δραστηριότητες του οίκου, στη γειτονιά, στο χωριό, όσο και τη

Ζόζεφ Ούρλ, γενικός Διευθυντής του Hydra Beach:«Η φέτα είναι πάντα στο τραπέζι σας και η Barcelό στην Ελλάδα»

Του Γιάννη Μητσόπουλου

 Πηγή:Saronic Magazine

Ένας αισιόδοξος αυστριακός αναλαμβάνει το βασίλειο του Hydra Beach και βλέπει το ελληνικό τραπέζι πάντα γεμάτο με χωριάτικη σαλάτα, φέτα και θαλασσινά, τους Έλληνες απερίγραπτα φιλόξενους και την Αργολίδα τόπο για τουριστική εξερεύνηση και περιπέτεια. Αν δεν ξέρεις που είναι, δυσκολεύεσαι να βρεις το δρόμο για το ξενοδοχείο, μια και δεν υπάρχει πουθενά σήμανση και κατευθυντήριες πινακίδες. Πολλοί το μπερδεύουν με το Porto Hydra, γιατί είναι κολλητά, ακριβώς στα σύνορά του προς την δυτική πλευρά, στην κατεύθυνση δηλαδή της Θερμησίας. Ο Μίστερ Ούρλ όμως-μεταξύ σοβαρού και αστείου- αυτό το βρίσκει «συναρπαστικό»: «Έχει μεγαλύτερη αξία να ψάξεις να βρεις κάτι και τότε το θεωρείς πιο πολύτιμο», λέει.
Εντυπωσιάζει με την έκτασή του και τους εξαιρετικά περιποιημένους κήπους του, το 100 στρεμμάτων ξενοδοχείο, που μάλλον έγινε γνωστό στην Ελλάδα από μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Κωνσταντάρα και μερικούς γάμους προσωπικοτήτων, τόσο που να χαρακτηριστεί «ιστορικό». Κτισμένο τη δεκαετία του ’60, αλλά ανακαινισμένο με μινιμαλιστικό τρόπο το 2009 το Hydra Beach, πέρασε από ιταλικά σε ισπανικά χέρια και από το Μάϊο ανοίγει τις πόρτες του.
Ο νέος Αυστριακός μάνατζερ Ζόζεφ Ούρλ, που τοποθετήθηκε από την ιδιοκτήτρια εταιρία, είναι αισιόδοξος για την οικονομική πορεία της χώρας μας, τόσο που να στρέφει την στρατηγική του και στην ελληνική τουριστική αγορά από φέτος, αναθέτοντας σε έλληνες tour operators την προσέλκυση ελλήνων πελατών. Όμως έχοντας δική της πελατεία η Barcelό, που είναι η τρίτη μεγαλύτερη ισπανική ξενοδοχειακή εταιρία και 25η στον κόσμο, με 140 ξενοδοχειακές μονάδες σε 17 χώρες, βασικά προσανατολίζει το ενδιαφέρον της στη διεθνή αγορά, για να υποστηρίξει ένα τέτοιου μεγέθους ξενοδοχείο, με σχεδόν 1000 κρεβάτια. Χαρακτηρισμένο «οικογενειακό» ξενοδοχείο πρόκειται να προσφέρει πακέτα για τετραμελή οικογένεια με τιμή γύρω στα 200€ (ανάλογα με την περίοδο), που μάλιστα συμπεριλαμβάνει όλα τα γεύματα.
Το παραθαλάσσιο Hydra Beach, έχει τη μορφή «χωριού» με διάσπαρτα 260 δωμάτια, 80 περίπου

Από Ιχνηλάτες

Δήμος Ερμιονίδας και Κοινότητες

 (Σχετικό σχόλιο απο Ιχνηλάτες)

Ο Δήμος έχει τις κατάλληλες υπηρεσίες σε συνεργασία με την Περιφέρεια να σχεδιάζει και να υλοποιεί δράσεις που αφορούν το κοινό συμφέρον της Ερμιονίδας. Οι Κοινότητες προτείνουν στον Δήμο. Το περίεργο είναι ότι, ενώ διαβουλεύονται σύλλογοι, συνεταιρισμοί, συνδικάτα, πολίτες, θεσμοθετημένα για τις υποθέσεις του Δήμου, τα θεσμικά αιρετά συμβούλια των Κοινοτήτων δεν διαβουλεύονται μεταξύ τους και από κοινού να προτείνουν. Αυτό δηλαδή που έπρεπε να είναι το κατ’ εξοχήν διαβουλευτικό σώμα, δεν υφίσταται.

Η Κοινότητα όμως δεν παύει, ή μάλλον οφείλει να υλοποιεί το όραμά της και στον χώρο της και στον οικισμό της ενεργώντας προς κάθε κατεύθυνση και με κάθε μέσο. Αν η Ερμιόνη θεωρεί ότι οι ανασκαφές στην Μαγγούλα και η δημιουργία μουσείου και θεάτρου είναι ζωτικής σημασίας οφείλει να ενεργεί προς υλοποίηση αυτών των οραμάτων προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς να περιμένει το πότε και πώς θα ενεργήσει ο Δήμος Ερμιονίδας, ή να αποφασίσουν όλες οι Κοινότητες από κοινού. Είναι δε αναφαίρετο δικαίωμά της, αν θελήσει να κάνει την Ερμιόνη διακριτό προορισμό, να ενεργήσει όπως αυτή νομίζει, τη στιγμή που δεν προξενεί βλάβη σε κανέναν αλλά μάλλον όφελος σε όλους. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για κάθε Κοινότητα.

Η Κοινότητα είναι ο κατεξοχήν δημοκρατικός θεσμός, η Κοινότητα είναι κυρίαρχη στο χώρο της με καλώς εννοουμένη κυριαρχία, και αν εκχωρήσει αυτήν την παράδοση από αρχαιοτάτων χρόνων στον Καλικράτειο Δήμο, τότε ο Δήμος γίνεται μικρό κράτος, δηλαδή μηχανισμός επιβολής που θυμίζει και τον ‘κεντρικό σχεδιασμό’. Δεν μπορώ να φανταστώ, για παράδειγμα, την Ερμιόνη ως χώρο όπου βρίσκονται το 90% των αρχαιοτήτων από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι και τους Βυζαντινούς να μην ενεργεί για δημιουργία μουσείου αλλά να περιμένει μία απόφαση του Δήμου, ο οποίος για τουριστικούς λόγους, ή λόγους αναλογίας ψήφων να επιβάλλει ένα Μουσείο Ερμιονίδας κάπου στο Πορτοχέλι με πρόφαση την πόλιν των Αλιέων, κάπου στο Κρανίδι με πρόφαση ότι είναι κέντρο ίσα απέχον από τα άλλα χωριά, ή κάπου αλλού. Ούτε να φανταστώ ότι η Ερμιόνη δεν πρέπει να φτιάξει σύγχρονη ξενάγηση μέσω smart Phone για τον χώρο της, αλλά να πρέπει να περιμένει τις αποφάσεις του Δήμου.

Γι’ αυτό και στο σχέδιο ανάπλασης – ανασυγκρότησης τη Ερμιόνης δεν αναφέρομαι στον Δήμο μας αλλά στους κατοίκους και την Κοινότητα του χωριού μου.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Όλα ξεκίνησαν από ένα... ψέμα!

Πώς τα πλαστικά καπάκια έγιναν... αναπηρικά αμαξίδια

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

Οι εκπρόσωποι του Συλλόγου Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων του νομού Πέλλας, με έδρα τα Γιαννιτσά, είδαν σε μια ιστοσελίδα πως 10.000 πλαστικά καπάκια εμφιαλωμένου νερού και αναψυκτικών ανταλλάσσονται με ένα αναπηρικό ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο.

Στον Σύλλογο, στα σχολεία, σε καφετέριες και ταβέρνες της περιοχής σήμανε συναγερμός συμπαράστασης, και μέσα σε λίγες ημέρες ο αριθμός είχε καλυφθεί.

Όμως, όταν η πρόεδρος του Συλλόγου, Δήμητρα Χριστάκη, απευθύνθηκε σε εταιρείες εμφιάλωσης νερού και αναψυκτικών, βρέθηκε μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα. «Τέτοια προσφορά δεν υφίσταται», της απάντησαν.

Απόγνωση.

Τόσα καπάκια και άλλα τόσα που συνέχιζαν να καταφθάνουν στα γραφεία του Συλλόγου ήταν μάταιος κόπος.

Σ' αυτές όμως τις περιπτώσεις το «...σύμπαν είχε ήδη συνωμοτήσει για να πετύχει ο στόχος», και τα πλαστικά καπάκια άγγιξαν καρδιές.

Μια εταιρεία ανακύκλωσης - ειδών εμφιάλωσης με έδρα την Κεντρική Μακεδονία, με περίσσευμα κοινωνικής ευθύνης, δέχθηκε να κάνει το ψέμα... αλήθεια!

Με την προϋπόθεση ότι δεν θα γνωστοποιηθεί η εταιρική της ταυτότητα, παραλαμβάνει τις ποσότητες του Συλλόγου με αντάλλαγμα την οικονομική συνδρομή της στην εξασφάλιση των αναπηρικών καροτσιών.

Έτσι, η προσπάθεια συνεχίστηκε, και δεκάδες φορείς από όλη την Ελλάδα, που πληροφορήθηκαν την προσπάθεια μέσω Facebook, blogs και δημοσιευμάτων, άρχισαν να στέλνουν μικρά και μεγάλα δέματα με καπάκια, με το ΚΤΕΛ, με κούριερ, με το ταχυδρομείο.

Για να αγοραστεί ένα συνηθισμένο αναπηρικό καροτσάκι απαιτούνται καπάκια βάρους πλέον του ενός τόνου, ανέφερε η κ. Χριστάκη, και φυσικά η ποσότητα αυξάνεται όταν πρόκειται για ηλεκτροκίνητο. Για ένα μόνο κιλό χρειάζονται 540 καπάκια. «Εχουν έρθει από το Πολεμικό Ναυτικό, από μονάδες του Ελληνικού Στρατού, από σχολεία, από εργαζόμενους του ΟΤΕ, από εργαζόμενους ιδιωτικών εταιρειών, απ' όπου μπορείτε να φανταστείτε» λέει.

Ο Σύλλογος με τη συγκέντρωση πλαστικών καπακιών προμηθεύτηκε έως τώρα έξι αναπηρικά καροτσάκια. Τα τρία διατέθηκαν στην Εθελοντική Ομάδα του νοσοκομείου «Παπαγεωργίου» της Θεσσαλονίκης για τις ανάγκες νεφροπαθών. Ενα στάλθηκε στο Βέλο Κορινθίας σε παιδάκι.

Τα άλλα δύο διατέθηκαν σε μέλη του Συλλόγου στα Γιαννιτσά (ένα εκ των οποίων ηλεκτροκίνητο), ενώ σύντομα θα προμηθευτεί ακόμη δύο που προορίζονται για άτομα στη Φθιώτιδα.

Καθημερινά στα γραφεία της οδού Κολοκοτρώνη 10 των Γιαννιτσών καταφθάνουν δέματα με πλαστικά καπάκια. «Είναι τεράστια η ανταπόκριση του κόσμου, ενώ 2-3 εταιρείες δήλωσαν την πρόθεση να στηρίξουν τον Σύλλογο, χωρίς αντάλλαγμα τα πλαστικά καπάκια», επισημαίνει η κ. Χριστάκη.

του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΓΓΑΝΑ

Πρότεινε η 'Ελλη Βασιλάκη

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 18/5/2013

Έλλη Βασιλάκη

Η προσωποποίηση της ασέβειας

Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επισκέπτη καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, στις ΗΠΑ.

enet 

Χθες το βράδυ έμαθα δύο πράγματα που δεν γνώριζα - κι ένιωσα ντροπή που δεν τα γνώριζα. Και γι' αυτό θέλω, ιδίως αυτές τις μέρες που κοπάζει η κακοφωνία των «αγορών» και επικρατεί μια κάποια κατάνυξη, να μοιραστώ αυτά που έμαθα και τις τύψεις μου -για την έως τώρα άγνοιά μου- μαζί σας.

Το πρώτο αφορά την πιο αρχαία προσωπογραφία. Την αρχαιότερη απεικόνιση ανθρώπινου προσώπου, που διασώζεται ακέραια, πολύχρωμη, πανέμορφη, ζωγραφισμένη σε βράχο, με εμβαδόν πάνω από ένα τετραγωνικό μέτρο. Η ηλικία της ξεπερνά τα τριάντα χιλιάδες χρόνια. Και να ήταν μόνο αυτό! Δεν είναι μόνο μία. Πρόκειται για χιλιάδες (!) τέτοιες προσωπογραφίες, άλλες μικρότερες σε μέγεθος, άλλες μεγαλύτερες, όλες τους μεγάλου κάλλους, η καθεμιά τους αποτύπωση της ιστορίας της ανθρώπινης μορφής και του ανθρώπινου φαντασιακού, όσον αφορά τη μορφή των προγόνων, του «άλλου», του «εαυτού» μας.

Τα αριστουργήματα αυτά, όπως έμαθα μόλις χθες, βρίσκονται στο Ακρωτήρι Burrup, στο βορειοανατολικό μέρος της Αυστραλίας, το οποίο κατοικείται εδώ και σαράντα με πενήντα χιλιάδες χρόνια από τους ίδιους ανθρώπους - οι οποίοι πριν από χιλιετίες έφτασαν στην Αυστραλία έχοντας διαβεί τα ρηχά νερά του πελάγους μεταξύ Ινδονησίας και Αυστραλίας, πριν λιώσουν οι πάγοι και τα νερά βαθύνουν. Ετσι, αφού τα νερά βάθυναν και η μετανάστευση προς την Αυστραλία σταμάτησε, μέχρι που κατέφθασαν οι Ευρωπαίοι το 18ο αιώνα, οι άνθρωποι αυτοί είχαν χιλιάδες χρόνια καιρό για να μάθουν να ζουν αρμονικά με την πανέμορφη εκείνη γωνιά της Αυστραλίας και να αναπτύξουν την τέχνη της προσωπογραφίας. Οι δεκάδες χιλιάδες ζωγραφιές (μεγάλων μάλιστα διαστάσεων) που άφησαν πίσω τους αποτελούν μοναδικό, συνεχές αρχείο απεικόνισης ανθρώπων και φύσης παγκοσμίως. Απεικονίζουν όχι μόνο την ανθρώπινη μορφή, αλλά και ζώα που σήμερα έχουν εξαφανιστεί, όνειρα και μύθους, ακόμα και τα ιστιοφόρα των Ευρωπαίων, τα οποία οι ιθαγενείς έβλεπαν να περνούν από τις θάλασσές τους. Αποτελούν, υπό μία έννοια, κάτι αντίστοιχο με μια εικαστική σύμπτυξη του Λούβρου και της Παλαιάς Διαθήκης, σε ένα τεράστιο εικαστικό, ιστορικό, αρχαιολογικό πάρκο.

Το δεύτερο που έμαθα, για το οποίο ντρέπομαι ακόμα πιο πολύ, είναι ότι αυτές οι πολύτιμες προσωπογραφίες, αυτό το πλούσιο αρχείο της ανθρωπότητας, καταστρέφονται καθημερινά από μπουλντόζες εταιρείας φυσικού αερίου που τις συνθλίβουν στο διάβα τους προς τα σημεία εξόρυξης, μετατρέποντάς τες σε άμορφα μπάζα με τα οποία φτιάχνουν... χωματόδρομους, για να περνούν οι νταλίκες και τα εξορυκτικά μηχανήματα της εταιρείας. Μάλιστα, αναγνώστη. Στο βωμό της «ανάπτυξης», οι αδυσώπητες μηχανές μιας πάμπλουτης εταιρείας, με γιγάντια δύναμη και μυαλό κατσαρίδας, λιώνουν, καταστρέφουν, ποδοπατούν, μετατρέπουν σε μπάζα αυτόν το θησαυρό. Κι εμείς δεν γνωρίζουμε τίποτα. Φαντάζεστε μια αντίστοιχη εταιρεία να πολτοποιεί τα μοναστήρια του Αγίου Ορους, τον αρχαιολογικό χώρο στις Μυκήνες, το Stonehenge της Αγγλίας και το Λούβρο; Να τα μετατρέπει σε μπάζα, πάνω από τα οποία να περνούν οι νταλίκες της; Θα είχε ξεσηκωθεί η υφήλιος.

Αναρωτήθηκα γιατί δεν τα γνώριζα όλα αυτά. Η απάντηση δεν με ξάφνιασε, καθώς μου θύμισε «δικές μας» καταστάσεις. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Αυστραλίας είναι αλυσοδεμένη με τα συμφέροντα αυτών των εταιρειών εξόρυξης, καθώς τα έσοδα από τα ορυχεία, το αέριο και τις πετρελαιοπηγές είναι ο μόνος λόγος που η Αυστραλία δεν έχει υποστεί τις συνέπειες της Κρίσης. Παράλληλα, οι διευθυντές της εν λόγω εταιρείας είναι μέλη των διοικητικών συμβουλίων των (λίγων) μεγάλων εφημερίδων και καναλιών της Δ. Αυστραλίας, αλλά και της χώρας συνολικά. Οι ίδιοι άνθρωποι που αφήνουν τους δημοσιογράφους τους να καταδικάζουν τους Ταλιμπάν για την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς του Αφγανιστάν, συγκαλύπτουν ενεργά το πολιτιστικό ολοκαύτωμα της εταιρείας τους στην ίδια τους τη χώρα.

Ας διαδώσουμε τα νέα αυτής της μεγίστης ύβρεως. Καλό Πάσχα.